Sunday at Devil Dirt

Teardrops on My Pillow

2012-01-27T18:19:00.005+01:00

Front Row Heroes nie pozwolili sobie na długi odpoczynek po otrzymaniu Nocnego Marka 2011. Ekipa z dwóch stolic, obecnej i byłej, niestrudzenie ściąga do naszego kraju artystów, którzy poza swoją muzyką przywożą do nas zawsze niesamowitą dawkę emocji. Tym razem wybór padł na pochodzącą ze Szwecji, ale mieszkającą w Berlinie, Molly Nilsson. Jeśli uważnie śledzicie scenę artystyczno-muzyczną stolicy Niemiec, z pewnością kojarzycie tę uroczą istotę, która z filozofii DIY uczyniła swoje całe życie. Poza tworzeniem dźwięków, które z pewnością przypadną do gustu wielbicielom zarówno Fever Ray, jak i Ace of Base, Molly własnoręcznie przygotowuje teledyski, projektuje plakaty, a nawet farbuje T-shirty. Nie powinno Was zatem zadziwić, że tym razem to Wy decydujecie o tym, ile chcecie zapłacić za zobaczenie Szwedki. Poza dowolną kwotą pieniędzy mile widziane są wszelkie wypieki, rękodzieło i inne pamiątki. To kto piecze sernik?

30.01 - Kraków - Piękny Pies (20:00)
31.01 - Warszawa - Cafe Kulturalna (22:00)

Więcej tradycyjnie na: www.frontrowheroes.com

Summer in the Winter Time

2012-01-21T12:27:00.003+01:00

Ostatnia audycja po raz kolejny odbyła się w ciut zmienionym składzie. Monikę zastąpił Kuba, który poza anegdotami muzyczno-życiowymi przyniósł ze sobą sporą dawkę ryjącej mózg muzyki. Od nieznanych nikomu tajemniczych Ribbons and Bows (płytki do pobrania za darmo)przez gwiazdorski Apparatjik po nowe A Place to Bury Strangers. Do tego trochę wspominek, aktualności imprezowych i po ostatniej piosence już wiecie, że dziś idziemy zmierzyć się z fenomenem (miejmy nadzieję) australijskiej twarzy Pink Floyd.
Mamy nadzieję, że znajdzie się miejsce dla różowego kangura!

Playlista (18.01.2012)

1. Jimi Tenor - Total Devastation
2. Ribbons and Bows - Hush
3. Ribbons and Bows - Dumbeldore's in Space
4. White Stripes - The Hardest Button to Button (Beck RMX)
5. Bloodgroup - Dry Land
6. Danzig - On a Wicked Night
7. Asteroid Galaxy Tour - Fantasy Friends Forever
8. Asteroid Galaxy Tour - Out of Frequency
9. Apparatjik - That's the Thing anout Us
10. Apparatjik - Datascroller
11. Niwea - Nadusze
12. A Place to Bury Strangers - So Far Away
13. Pink Floyd - High Hopes

To było na melanżu

2012-01-13T11:47:00.000+01:00

Ostatni odcinek audycji Sunday at Devil Dirt upłynął pod znakiem melanżowych przypowiastek. Tym razem obyło się bez reklamy jogurtu, nie zabrakło natomiast stałego punktu programu, czyli obserwacji socjologicznych i różnego typu bareizmów. Muzycznie nie przyświecał nam żaden konkretny klucz, graliśmy to, czego po prostu ostatnio słuchaliśmy, bez względu na datę wydania. Musieliśmy pochwalić się też wrażeniami z koncertu Veronica Falls w Berlinie i zapętlić kawałek "Bad Feeling" (jak komuś mało, to niech sobie posłucha jeszcze powyżej). Wprawdzie nie zdążyliśmy przez to z Marianne Faithfull i Beatlesami, ale co się odwlecze, to nie uciecze, w przyszłym tygodniu też mamy środę - może poświęcimy wtedy całe półtorej godziny na składanie hołdu muzyce z lat 60.?

Playlista (11.01.2012):
1. Jesus and Mary Chain "Can't Get Enough"
2. Jesus and Mary Chain "Teenage Lust"
3. Television "Marquee Moon"
4. The Doors "Love Her Madly"
5. Veronica Falls "Bad Feeling"
6. Veronica Falls "Bad Feeling" (na bis)
7. The Shangri Las "Remember (Walking in the Sand)"
8. Vivian Girls "Take It As It Comes"
9. Dead Snow Monster "True Romance"
10. Dead Snow Monster "Radio Hum"
11. Black Market Karma "The Way It Was"

PS. Zapraszamy na koncert grupy Dead Snow Monster, który odbędzie się w najbliższą niedzielę (15 stycznia) w klubie Dobranocka w Warszawie. Oceniając po dwóch kawałkach (wymienionych powyżej), uważamy, że warto ich sprawdzić.

He's a winner, yeah, what a gunslinger!

2012-01-09T23:26:00.000+01:00

Wyniki plebiscytu na płytę roku 2011 (pierwsza piętnastka):

15. Girls "Father, Son, Holy Ghost"

14. The Twilight Singers "Dynamite Steps"

13. Austra "Feel It Break"

12. Dum Dum Girls "Only in Dreams"

11. kIRK "Msza święta Brąswałdzie"

10. The Antlers "Burst Apart"

9. Toro Y Moi "Underneath the Pine"

8. Foster the People "Torches"

7. M83 "Hurry up, We're Dreaming"

6. Metronomy "The English Riviera"

5. Arctic Monkeys "Suck It and See"

4. The Horrors "Skying"

3. The Kills "Blood Pressures"

2. Kasabian "Velociraptor"

1. PJ Harvey "Let England Shake"

Wyniki plebiscytu na EP-kę roku 2011 (pierwsza trójka):

3. Dum Dum Girls "He Gets Me High"

2. Lora Lie "Catadores"

1. Contra Contra "I'm Not The Man You Think I Am"

That's when I fell for the leader of the pack

2011-12-19T22:51:00.003+01:00

To już kolejny rok działalności naszego bloga. Nadszedł grudzień, więc jak to zwykle wypada o tej porze roku bawimy się w podsumowania.

Po raz trzeci zapraszamy was do wzięcia udziału w naszym osobliwym plebiscycie. Wybraliśmy dla was selekcję płyt, które w roku 2011 uznaliśmy za najciekawsze. Nie dziwcie się, że na tej liście możecie nie znaleźć swoich faworytów. Jeśli uważnie śledzicie naszego bloga i audycję domyślicie się czym podyktowaliśmy część wyborów. Teraz chcemy skonfrontować wasze gusta z naszymi i oddajemy wam specjalną ankietę. Wytypujcie swoje max 3 ulubione albumy oraz (tu nowość!) EP-ki. Tym razem głosujemy szybko i bezboleśnie. Macie czas do 2 stycznia. Potem podsumowujemy głosowanie i zmykamy na pierwsze koncerty 2012.

No i oczywiście, nic za darmo! Koniecznie wypełnijcie też ostatnie pole wpisując tam swojego aktualnego maila. Wśród wszystkich głosujących wylosujemy nagrodę znajdującą się w naszym sekretnym pudełeczku. Obiecujemy, że ujawnimy ją po świętach i nie będzie to przysłowiowy "talon na balon".

Do dzieła!

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://4054783.polldaddy.com/s/plebiscyt-sunday-at-devil-dirt-na-płytę-roku-2011"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;View Survey&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

A wyniki zeszłorocznej zabawy sprawdzicie TU i TU.

All I want is a dream, give me something to dream

2011-12-15T22:57:00.004+01:00

Ostatnią audycję poświęciliśmy przeglądowi tegorocznych EP-ek. Zaczęliśmy rockandrollowo (jak prawie zawsze) i zagranicznie, żeby przejść płynnie do rodzimych produkcji. Contra Contra i Lora Lie to składy, które już nieraz polecaliśmy Waszym uszom. Owls Are Not to również warszawski projekt, jednak o wiele bardziej mroczny i tripowy. Co pozwoliło nam na zagranie fragmentu jednej z najbardziej psychodelicznych płyt roku - "Mszy świętej w Brąswałdzie". Zrobiło się tak ciężko, że aż przypomnieliśmy sobie o naszej słynnej "psychodelicznej audycji" (kiedy to było?!), w której to przez dwie godziny męczyliśmy Was jękami, stukami i drone'ami. Dobrze, że tym razem mieliśmy w zanadrzu dyskotekowe The Wookies na złamanie klimatu, bo inaczej balibyśmy się wracać do domu.

Playlista (14.12.2011):

1. Moon Duo "Horror Tour"

2. Guards "Taxi Cab" (Vampire Weekend cover)

3. Dum Dum Girls "Take Care of My Baby"

4. Ringo Deathstarr "Prisms"

5. Contra Contra "Digital Techno"

6. Lora Lie "Enemy"

7. Owls Are Not "Heart in Feet"

8. kIRK "Prawdziwe piekło"

9. kIRK "Naprawdę smutna popijawa"

10. The Wookies "Infernus"

Let it snow, let it snow, let it snow

2011-12-15T17:08:00.006+01:00

Pisaliśmy ostatnio o tym, że jednym z najfajniejszych elementów pierwszej edycji Electronic Beats Festival były sety DJ-skie, które odbywały się w bocznej sali. Do niedawna nie za bardzo wiedzieliśmy, kto raczył nas takim świetnym miksem. Teraz już wiemy, że był to Mike Polarny ze stajni Pompon.

Mike udostępnił swój cały set do posłuchania on-line:

Mike Polarny at Electronic Beats Festival Warsaw 2011 by Pompon Music

Serdecznie polecamy i mamy nadzieję, że artysta już niedługo zjawi się w naszej audycji.

I heard she broke your heart, well that girl's a heartbreaker

2011-12-07T18:53:00.006+01:00

O tym jak Moni bawiła się na koncercie Metronomy, mogliście przeczytać w poprzednim poście. Czas na polemiczną odpowiedź Mike'a.

METRONOMY, 04.12.2011, STODOŁA

Pierwszy grudniowy weekend zakończyliśmy w Stodole na koncercie Metronomy. Już „ogonek” przed wejściem nie wróżył za dobrze. Przywitał nas tłum, jakiego nie powstydziliby się White Lies, krajowe gwiazdki juwenaliów albo metalowi bogowie ciemności. Kultywowanie kolejkowej tradycji lat 80. wykluczyło obejrzenie supportu, ale główną gwiazdę zobaczyliśmy na szczęście w pełnej krasie.

Metronomy widzieliśmy już w tym roku na festiwalu Dour. Tam, pomimo wielkich oczekiwań sympatyczni Angole wypadli średnio. Stąd przed pierwszym stołecznym koncertem formacji mieliśmy dość mieszane uczucia i do całego szału podchodziliśmy raczej na zimno. Pierwsze piosenki uzasadniły nasze obawy. Może to trema, może rekcja na niesamowitą publiczność, ale do mniej więcej połowy występu mieliśmy wrażenie, że chłopcy i dziewczynka bez swojego producenta są tylko kolejnym zwykłym zespołem. Płynność i lekkość z jaką codziennie zabierają nas nad angielską riwierę na żywo znikała jak Adamek pod pięściami Kliczki. Rażące wpadki i miejscami kiepskie nagłośnienie nie pomagało w pozytywnej ocenie tego co się działo.

Kiedy już zaczęliśmy się zastanawiać czy powtarzającej się z belgijskiej ziemi historii nie zakończyć w pustym barze Metronomy powstało jak feniks z popiołów i w iście filmowym stylu przewróciło wszystko do góry nogami. Początkiem niesamowitego końca było "The Bay", które w połączeniu z "The Look" (ach te fantazyjne tytuły) zabrało wszystkich tam, gdzie chcieli się udać w niedzielny jesienny wieczór. W tym miejscu doznaliśmy objawienia i skumaliśmy, że nie jest to zespół ani na wielki festiwal, ani na duży klub. Najchętniej zobaczylibyśmy ich w małym plażowym barku jaki na 100% kojarzycie z klipu 10CC. W takich warunkach kwartet rozkręciłby z pewnością wiksę, o której za kilkadziesiąt lat opowiadalibyście wnukom. Z braku piasku i lata pozostało nam dotrwanie do końca pośród szalejącej publiki. Chyba nawet zespół nie spodziewał się jak to wszystko się skończy, bo jeszcze przed pierwszym bisem wystrzelał się ze wszystkich największych hitów. Radości było tak wiele, że pierwszy raz od czasu pamiętnego koncertu Danziga widzieliśmy wzruszonego artystę grającego kolejny bis w momencie w którym połowa Stodoły stała już w kolejce do szatni. Zrzućmy się wszyscy na koncert gdzieś w Chałupach lub Jastarnii, będzie fajniej!

Music Is My Hot Hot Sex

2011-12-06T20:13:00.008+01:00

Electronic Beats, Kaiser Chiefs i The Horrors to nie jedyne koncerty, które widzieliśmy w ostatnim czasie.

CSS, 22.11.2011, PROXIMA

zdjęcie: Fila Padlewska

Znów Proxima została wypełniona tylko do połowy. Zupełnie niesłusznie. Mimo że koncert zaczął się troszkę niemrawo, szybko przerodził się w dobrą imprezę. Sześcioosobowy skład zdominowały cztery panie: basistka, gitarzystka, keyboardzistka (w koszulce reklamującej polskie piwo!), no i oczywiście frontmenka Lovefoxxx, która pojawiła się na scenie w wyjątkowo tandetnej i brzydkiej blond peruce. Najpierw zniknęła peruka, a w ślad za nią poszły kolejne warstwy odzieży: spodnie, kamizelka, prześwitująca bluzka z długim rękawem. Atmosfera robiła się coraz bardziej gorąca: dosłownie i w przenośni. Poleciały hity: "Let’s Make Love...", "Alala", czy "Let's Reggae All Night". Całość została zwieńczona improwizowanym rapem w kobiecym wykonaniu, co wiele osób uznało za zdecydowany hajlajt występu. Dziewczyny pokazały, na czym polega kwintesencja brazylijskiego temperamentu, a polska publiczność, choć nieliczna, pokazała, jak fajnie można się bawić we wtorek.

THE WOMBATS, 28.01.2011, STODOŁA

Kolejny koncert ze średnią frekwencją. I kolejny, na którym nieliczna, ale nadgorliwa publiczność pokazała, że nigdzie nie ma takiego szału jak w Polsce. Zachęceni ciepłym przyjęciem Brytyjczycy grali długo i bardzo poprawnie. Niestety, dla osób średnio znających ich dyskografię (żeby nie powiedzieć, że wcale nieznających), grali też trochę nudno. Zabrakło tu tak porywających rockandrollowych melodii jak u Kaiser Chiefs, zabrakło też charyzmy Ricky’ego Wilsona. Nie zrozumcie mnie źle, Wombats to przesympatyczni chłopcy: ucieszyli się z podarowanej maskotki lemura, zagrali piosenkę na życzenie jubilatki i sypnęli kilkoma żarcikami. Ale poza hitami "Moving to New York" ( z fajną, „mocniejszą” końcówką), "Tokyo (Vampires & Wolves)" czy zachowanym na bis "Let’s Dance to Joy Division", niewiele się działo.

METRONOMY, 04.12.2011, STODOŁA

Po dwóch koncertach, na których w sali panowały luzy, przyszła kolej na frekwencyjną niespodziankę. Wielka kolejka przed Stodołą przypomniała nam koncerty White Lies (marzec 2011) i Florence and the Machine (marzec 2010). Tak wielki tłum bym tym większym zaskoczeniem, że dwa lata temu na Selectorze tylko nieliczni pofatygowali się, aby zobaczyć Metronomy. No ale dwa lata to kupa czasu w przemyśle muzycznym, tym bardziej jak się wyda tak dobrze przyjęty album jak tegoroczny "The English Riviera". My już sprawdziliśmy ich formę na Dour, ale wtedy zespół nas rozczarował. Na szczęście mogliśmy im dać drugą szansę, bo Brytyjczycy w pełni ją wykorzystali. Wreszcie "The Bay" i "The Look" zabrzmiały tak jak powinny – aż szkoda, że zespół nie zostawił tych największych hitów na bis. Pulsujący bas, melodyjne klawisze, funkowe wokale. Nie przeszkadzały drobne pomyłki perkusistki, nawet kakofoniczne kawałki z wcześniejszych płyt zabrzmiały wyjątkowo tanecznie. Mimo że "this isn't Paris, and this isn't London, and it's not Berlin, and it's not Hong Kong, not Tok-yoooooooo", to i tak było fajnie.

What's your Name, What's your Number

2011-12-05T23:58:00.006+01:00

B-REAL, 28.11.2011, Warszawa, 1500m2

zacznijmy od tego, że jestem dzieckiem 'black sunday' przez co cały hip-hop południowo-zachodnio-amerykański rozpatruję przez pryzmat tej płyty. a zaczęło się wszystko w dzieciństwie gdzie to w starej jettcie otwieraliśmy z wujkiem szyberdach i napieraliśmy, w tej chwili już, amerykańskie klasyki, zjarane bity snoopa czy cypress hill. jeszcze teksty wujeczka: 'wiesz, ta płyta jest strasznie skopcona, dużo jarali jak nagrywali' . a ja-dziecko tylko wchłaniałam wiedzę jak gąbka. poprzez snoopa 'doggy style' doszliśmy do 'black sunday' całkiem płynnie. jak też i było na koncercie, tylko, że zamiast snoopa był support. psycho realm dali popis mistrzowski, jedno ale: nagłośnienie. już myślałam, ze się nie poprawi, na szczęście się myliłam.

na koncert poszłam sama myśląc, że cały ludzki świat spotkam w środku. okazało się, że ludzie zamulili i nie było całego potencjału jakiego można by się spodziewać po legendzie b-reala i psycho realm. jednak nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. przynajmniej nie było chamówy i przepychanek z dwumetrowymi damskimi bokserami, jakich spotkałam w zeszłym roku w krakowie [*]. wracając do wrażeń: jak sądziłam tak się nie zawiodłam. meksykańscy ludzie grali raczej repertuar ze starych produkcji co mi bardzo odpowiadało. co prawda nie znałam wszystkich tekstów, w przeciwieństwie do typa za mną, co nie zmieniło mojego entuzjastycznego podejścia do imprezy i ogólnego, bardzo dobrego, nastroju być może wynikającego z hasz komory, która powstała z przestrzeni 1500. w zasadzie to mam wrażenie, że na samym b-realu nie było nic nowego. bawiłam się świetnie, krzyczałam, skakałam, robiłam zdjęcia i tyle. legendę dzieciństwa zobaczyłam? zobaczyłam. tylko trochę za krótko to trwało, niecałą godzinę. elo!

Tekst: Olga Jareniowska

One, Two, Three Look at Me

2011-12-05T01:07:00.005+01:00

ELECTRONIC BEATS FESTIVAL, SOHO FACTORY, WARSZAWA 2.12.11

Kiedy myśleliśmy, że sezon festiwalowy skończył się na dobre okazało się, że czeka na nas jeszcze jedna niespodzianka. Po latach oczekiwań znany w całej europie Electronic Beats Festival w końcu zawitał nad Wisłę, a konkretnie nad jej prawy brzeg. Tak więc początek najmniej festiwalowego miesiąca rozpoczęliśmy na pierwszej edycji imprezy w praskim SOHO Factory.

Po doświadczeniach z odbywającym się w tym miejscu półtora miesiąca wcześniej Free Formem na piątkowy wieczór przygotowaliśmy się jak na wyprawę na biegun. Okazało się, że całkiem niepotrzebnie. Było o wiele cieplej, a impreza odbywała się w jednej hali.

Rozpoczęty przez Zolę Jesus wieczór potwierdził kilka prawd. Po pierwsze, faworyci potrafią zawodzić. Wyczekiwana w Polsce od dwóch płyt Zola, która wydawała się murowanym pewniakiem każdej imprezy, w piątek wypadła dość blado (i to nie tylko wizualnie). Jest to o tyle dziwne, że w porównaniu z płytami artystka dała prawdziwy popis aranżacyjny i miejscami niebezpiecznie wręcz zbliżała się do prekursorki takiego grania - Kate Bush. Problemem było chyba jednak otoczenie i nagłośnienie. Zespół giął się i miął, ale za nic nie umiał stworzyć nawet odrobiny magii, co było dla nas kompletnym zaskoczeniem, bo w końcu klimat i atmosfera to w przypadku Zoli tak oczywiste atuty jak wyjście z progu u Małysza. Zawiniła chyba logistyka, ogromna zimna hala ze skandalicznie beznadziejnym nagłośnieniem to nie najlepsze miejsce na taką muzykę. Następnym razem życzymy sobie pannę Jesus zobaczyć w kościele.

To co działo się pomiędzy koncertami potwierdziło prawdę numer dwa. Najlepsze imprezy są w strefie gastro. Czas poświęcony na zmianę backline’u umilaliśmy sobie tanimi, ale kiepskimi drinkami w plastikowych kubeczkach i całkiem zjadliwym piwem. Słabą jakość procentów rekompensował bezimienny DJ, który nieustraszenie mierzył się z największymi gwiazdami niezalu i kręcił alternatywną imprezę na prawdziwie światowym poziomie. Brawa dla tego pana za genialny miks disco, old school i indie hiciorków.

Prawdę numer trzy potwierdził Wiley. A brzmi ona tak: „czarni rządzą i dzielą w muzyce, dziękuję dobranoc”. Właściwie nie musielibyśmy dodawać nic więcej. Nie jesteśmy jakimiś wielkimi fanami ani znawcami hip hopu, ale tego wieczoru to ojciec chrzestny grime był dla nas największą gwiazdą. Luz, flow, groove, niesamowita improwizacja i świetny kontakt z publiką. Nawet miernie nagłośnienie nie ukradło artystom tego show. Cuda zaczęły się dziać po głównej części, kiedy po zapaleniu świateł publika wymusiła ich zgaszenie a następnie spontaniczny bis zakończony niesamowitym solowym popisem dj’a. Kto nie widział z jaką nonszalancją duet wrócił na scenę, chyba do końca nie zrozumie tego, co się wydarzyło.

Wieczór dla nas zakończyli The Drums. Nasi znajomi mieli okazje widzieć ich już w tym sezonie na kilku różnych imprezach i nie wypowiadali się zbyt pozytywnie o formie koncertowej zespołu. My darujemy sobie ocenę, bo koszmarne nagłośnienie i okropna głośność sprawiły, że już po zaledwie dwóch piosenkach stwierdziliśmy, że zamiast męczenia uszu wybieramy fajnego pana DJ i kolejnego niesmacznego drinka.

Kilka łyków i pierwsza edycja Electronic Beats jest już historią. Historią fajną, z której, mamy nadzieję, parę osób wyciągnie morał. Organizatorzy - że nie ma sensu ładować się w płacenie kasy SOHO za coś, czego nie da się tolerować. SOHO - że aby liczyć się na stołecznej mapie imprezowej trzeba zwolnić akustyka albo zainwestować w sprzęt. A konkurencja - że da się zrobić tanią i świetnie pomyślaną imprezę o każdej porze roku. Czekamy na niespodzianki za rok!

Walking in cathedrals makes you want to lift your head

2011-12-01T19:02:00.003+01:00

BLOUSE "BLOUSE" (2011)

Zespołowi Blouse można spokojnie przypiąć „dreampopową” etykietkę. Mają ładne i smutne melodie, a każdą minutę ich debiutanckiego albumu przepełnia tęsknota za czymś nieosiągalnym.

Przyglądając się formie, można stwierdzić, że jest to tęsknota za tym, co minęło. Całość brzmi, jakby została nagrana 30 lat temu i zdążyła się zużyć od częstego słuchania. To trochę tak jak ze zdjęciami polaroidowymi, które wyglądają jakby zostały spacjalnie „postarzone”. Z kolei początek utworu „Videotapes” przywodzi na myśl chwile, gdy puszczamy winyl z nieodpowiednią prędkością obrotów. Nie każdy ma adapter, ale każdy powinien wiedzieć, o co chodzi. Nawet sama okładka sugeruje odniesiena do lat 80. (mmm, różowa pościel!).

Przyglądając się bliżej wartswie lirycznej, już nie możemy być tak pewni przedmiotu tej tęsknoty. W utworze "Time travel" Charlie Hilton śpiewa przecież: „I Was in the future yesterday, but now I’m in the past”, w „Firestarter” z kolei "Let's forget about the ceiling, it's just made of stone".

Podróże w czasie, wolność, “lover I never kissed”… Niezależnie od tematyki, tęsknota i melancholia towarzyszą nam w każdym utworze. Chillowe klawisze, mechaniczny rytm oraz wokal hipnotyzujący uszy potęgują to wrażenie. Co ciekawe, mamy tu również momenty wręcz gotyckie, np. „They Always Fly Away” oraz cure’owe jak w “Fountains Rewind”, gdzie słychać organy i potężne bębny. Jest pięknie.

Patrząc globalnie, to jednak dziwny album. Nie ma tu klasycznego „openera” ani „zamykacza”, piosenki nie układają się w konsekwentną całość, a ich kolejność wydaje się zupełnie przypadkowa. Pierwsza połowa jest pełna dobrych momentów, wystarczy wymienić choćby wspomniane już „Firestarter”, romantyczne „Into Balck”, które swojego czasu katowałam w kółko, czy mroczne „They Always Fly Away”. Potem niestety robi się trochę monotonnie, a głos Charlie, który najpierw oczarowuje, z czasem staje się męczący.

Nie oznacza to, że trio z Portland nagrało kiepski album. Po prostu tak bardzo kibicowałam im na etapie samych singli i tak bardzo czekałam na długogrający materiał, że moje oczekiwania rozrosły się do monstrualnych rozmiarów. Czekałam na płytę roku 2011, a dostałam płytę „tylko” z pierwszej dziesiątki.

Colder than the Coldest Winter was Cold

2011-11-26T15:34:00.004+01:00

Ukochani Front Row Heroes nie zwalniają. Krótka przerwa od ostatniej imprezy wypełniona była bookingami krajowych artystów. Centrum wydarzeń stał się krakowski Piękny Pies, który czwartego grudnia gościć będzie zespół Iceage, ostatnią koncertową atrakcję AD 2011.

My mamy jednak przeczucie, że o Front Row Heroes usłyszymy jeszcze w tym sezonie, a mając w pamięci zeszłoroczną wyprawę na Munch Munch i widząc co dzieje się za oknem tym bardziej polecamy wyprawę na krakowski występ.

Iceage to czterech Duńczyków, którzy pierwsze występy zaliczali już w wieku lat 12. Dziś będąc u progu pełnoletności (pojmowanej przez nasze prawo) chłopcy rozpieprzają kluby w Europie i Stanach siejąc ogólną zgrozę i wzbudzając zachwyty. Występ w Psie będzie ich pierwszą wizytą w kraju Piastów.

Na zachętę teledysk:

ICEAGE

2 grudnia 2011

Kraków, Klub Piękny Pies

Bilety: 25/35zł (do nabycia w Ticketpro i w klubie)

rezerwacje na Frontrowheroes.com

Oh my God, I can't believe it, I've never been this far away from home

2011-11-24T18:49:00.007+01:00

KAISER CHIEFS, TRIBES, TRANSFER, 23.11.2011, STODOŁA

Fajne są takie koncerty, na które idzie się spontanicznie i przypadkowo, a potem jako totalna niespodzianka kandydują one do miana jednej z imprez roku. Wiem, że zdradzam zakończenie, ale to nie Hitchcock, ani teatr sensacji, tylko blog muzyczny.

W środowy wieczór Kaiser Chiefs udowodnili kilka rzeczy, ale zanim to zrobili, obejrzeliśmy supporty.

O 20 na scenę wtoczył się zespół Transfer, który odwiedził Stodołę już po raz drugi w tym roku. Nie widzieliśmy ich, kiedy grali przed cudownymi Crocodiles i żałosnymi White Lies, ale co się odwlecze, to nie uciecze. Amerykanie mają już chyba sporą rzeszę polskich psychofanek bo pomimo małej frekwencji momentami można się było poczuć jak na koncercie gwiazdy. Muzycznie po raz kolejny w tym miesiącu trafiliśmy na dziwny mash-up gatunkowy. Trochę indie, trochę liryki jak w Editors, trochę bluesa, trochę chóralnych refrenów, sporo improwizacji i przesterów. Konia z rzędem, albo pół litra temu, kto dokładnie przydzieli im odpowiednie pudełeczko w muzycznym katalogu. Nie zmienia to jednak faktu, że zespół trzeba przerobić, bo po raz kolejny okazuje się, że mikroklimat San Diego sprzyja dobrym kapelom.

Jakieś czterdzieści minut później zagrał drugi support. Byłem zajarany, bo Tribes w lutym supportować mają Metronomy na ich brytyjskiej trasie. Zachwyty skończyły się po pierwszej piosence. Mdłe, mało przebojowe indie sprawiło, że z koncertu zapamiętaliśmy tylko stylówę wokalisty, który celował tego dnia gdzieś między Petera z BRMC a Roberta z The Cure, oraz to, że basista podobny był do Yannisa z Foals. Jak chcecie iść z nimi do łóżka to ok, ale nie puszczajcie ich albumu w trakcie.

Jak to zwykle bywa, nic nie zapowiadało burzy, która miała nadejść za jakiś czas. Stodoła wypełniona w jakiejś 1/3, zimne piwko w fajnych kuflach, które, o dziwo, wbrew typowym krajowym zasadom higieny, są myte i chyba stworzone po to, żeby wracać częściej do klubu.

basista Tribes, sobowtór (przynajmniej z daleka) Yannisa z Foals

Petarda na początek w postaci "Everyday I Love You Less and Less" pozwoliła ogarnąć się dopiero gdzieś w okolicach "Little Shocks". Po tych piosenkach wiedziałem już, że ktoś odrobił lekcje z historii brytyjskiego rocka i porządnie nasłuchał się bangerów The Who. Energia jaka biła ze sceny była dokładnie tym, co większość kapel chyba zgubiła w ostatnich latach. Nie było żadnej mowy o blichtrze i pioseneczkach dla fanek MTV2, było z kopyta i do przodu. Ledwie się ocknęliśmy, a już cała (1/3?) sala śpiewała "Ruby". Te kilkaset pięknych młodych fanek mogło w tym momencie rywalizować z prawie każdą krajową publiką koncertu heavymetalowego.

Wszystko rozkręciło się jeszcze bardziej się pod koniec, kiedy Ricky dał się totalnie ponieść emocjom i poza dickinsonowskim łażeniem po rusztowaniach wybrał się na spacer na balkon, na którym skończył śpiewać "Take My Temperature". Na bisie też zobaczyliśmy coś, czego Stodoła dawno nie widziała. Potencjalne ustawianie się do wall of death skończyło się wykonaniem "Oh My God" wśród klęczącej publiki. Dopiero w momencie kiedy tłum zaczął zbiegać się jak mrówki na środku sali było widać w jak kameralnej imprezie braliśmy udział. To tym bardziej przesądziło o tym, że występ Kaiser Chiefs można zamiast tego elaboratu określić jednym słowem „rozpierdolili” i z czystym sumieniem typować do top występów mijającego roku.

perkusista Kaiser Chiefs żywcem wyjęty z lat 60.

Zdjęcia: Fila Padlewska

And when I told that I didn't love her anymore she cried

2011-11-22T09:32:00.005+01:00

John Collier "Lady Godiva"

THE HORRORS, 15.11.2011, PROXIMA

The Horrors konsekwentnie odcinają się od swojej debiutanckiej płyty i całego wizerunku, jaki wokół niej zbudowali. Już nie ubierają się na czarno, nie tapirują włosów, a od punkowego darcia mordy wolą romantyczne ejtisowe wokale. Na trwającej obecnie trasie koncertowej unikają też grania swoich pierwszych hitów: "Jack the Ripper", "Sheena Is a Parasite" (pamiętacie genialny teledysk Chrisa Cunninghama z Samanthą Morton?), czy "Count in Fives". Ok, nie pozostawało nam nic innego niż zaakceptować taki stan rzeczy.

Na początku zamiast supportu odbył się krótki DJ set w wykonaniu basisty Rhysa Webba, co było bardzo przyjemnym wstępem do koncertu. Poleciały m.in. kawałki The Beatles, The Mascots i Velvet Underground. Tuż przed samym wyjściem Brytyjczyków na scenę słychać było jeszcze transowe dźwięki "Lady Godiva's Operation" – świetne wprowadzenie!

Horrorsi zostali powitani lawiną oklasków i spazmatycznymi piskami nastolatek. Zaczęli od stonowanego i balladowego "Changing the Rain". Potem troszkę przyspieszyli z "Who Can Say" i z "I Can See Through You". Zespół okazał się być w świetnej formie. Najbardziej zauważalny, wbrew pozorom, był basista, który najpierw świetnie sprawdził się w roli DJ-a, a następnie udowodnił, że czuje groove jakby się urwał z funkowej kapeli z lat 70. No, taki Murzyn w białej skórze. Wokalista Faris Badwan był z zupełnie innej muzycznej bajki: z wyglądu trochę podobny do Bobby’ego z Primal Scream, z zachowania zmanierowany jak Morrissey, z wokalu mroczny jak Nick Cave… Nic dziwnego, że prawie wszystkie zgromadzone na koncercie nastolatki do niego wzdychały i były głęboko rozczarowane, że nie chciał sobie z nimi robić zdjęć. Faris wprawdzie już zaniechał praktyk typu wylewanie brązowej farby na publiczność albo rozwalanie ciężkich przedmiotów, teraz, dla odmiany, jest skoncentrowany głównie na śpiewaniu i zdystansowany wobec publiczności. Poza "Thank you" nic od niego nie usłyszeliśmy.

Słuchając The Horrors na żywo, miałam spory problem z zaklasyfikowaniem ich muzyki w jakikolwiek sposób. Niby momentami było cure’owo, niby momentami mrocznie, czasem romantycznie, a czasem popowo. No i psychodelicznie też było, szczególnie w pięknie wydłużonych "Sea within a Sea" czy "Moving Further Away". Nie zabrakło momentów do potańczenia ("Three Decades"), jak i do kontemplacji ("Still Life"). Mimo pozornej rozbieżności stylistycznej wszystko idealnie zlało się w całość. Być może Horrorsi, świadomi tego, specjalnie odrzucili zawartość pierwszej płyty?

Koncert trwał zdecydowanie za krótko, ale nie będę się powtarzać - co dobre, szybko się kończy i tak już zawsze będzie. Przynajmniej na godzinę Proxima zamieniła się w klub na światowym poziomie (tym razem nawet udało się uniknąć tragedii z nagłośnieniem) i czar prysnął dopiero, gdy o 22 bezpardonowo zapalono światła. No tak, pomyślałam, przecież to nie punkowy klub w Berlinie, tylko warszawska dyskotekownia dla studentów! Ale dobrze, że chociaż przez chwilę uległam miłemu złudzeniu.

I need your bedroom eyes

2011-11-21T12:46:00.003+01:00

DUM DUM GIRLS, 3 LISTOPADA 2011, BERLIN

Koncert odbył się w Festsaal Kreuzberg, klubie wielkością przypominającym nasze Powiększenie. Na szczęście tu podobieństwa między dwoma miejscówkami się kończą: sala przypominała bardziej mały XIX-wieczny teatr niż ciemną spelunę.

Jako suport wystąpili Mystical Communication Service - zespół tak samo dziwny jak jego nazwa. Niestety nie była to dziwność, która by nas specjalnie oczarowała i zachęciła do fanostwa. Owszem, mieli kilka dobrych momentów, przede wszystkim sam początek, ale trudno było znaleźć między kolejnymi kawałkami jakiś wspólny mianownik. Tak samo jak każdy z członków zespołu wyglądał jakby się urwał z kompletnie innego środowiska, tak i ich muzyka była zróżnicowana i niespójna. Już nie mówiąc o tym, że do Dum Dum Girls pasowali jak przysłowiowej świni siodło.

Pożegnani umiarkowanymi oklaskami MCS zeszli ze sceny, zabierając ze sobą wszystkie dekoracje: świeczki, kwiaty wpięte w mikrofony, a nawet dywan. Amerykankom z San Diego przyszło więc zaprezentować się na zupełnie ogołoconej scenie. W ich przypadku jednak nie mogło być mowy o żadnej niespójności - wręcz przeciwnie, dziewczyny były ubrane konsekwentnie na czarno, zupełnie jak na zdjęciach. Tak więc nasze oczy mogły podziwiać i szorciki, i rajstopki, i butki z cholewką. Pięknie! Koncert zaczął się tak samo jak druga płyta - od utworu "Always Looking". A potem na zmianę kawałki z debiutu przeplatały się z tymi najświeższymi; pomiędzy nimi zabrzmiało jeszcze "He Gets Me High" z EP-ki o takim samym tytule oraz "Catholicked" z ery jeszcze przedalbumowej. Występ zwieńczyło przebojowe wykonanie szlagieru The Smiths. Oczywiście, wiadomo, że nic ani nikt nie pobije oryginału, ale po wysłuchaniu na żywo na przestrzeni kilku miesięcy "There Is a Light That Never Goes out" w wersji samego Morrisseya i Dum Dum Girls, mam poważne wątpliwości, kto lepiej to zrobił.

Ale wracając do samego koncertu: jego głównym minusem była długość, a właściwie krótkość (pisząc relację z The Horrors będę musiała powtórzyć to zdanie). Podobno Dee Dee była przeziębiona (piła nawet coś z kubka, może była to herbata - nie przeszkadzało jej to jednak w popijaniu wódeczką) i dlatego zespół zrezygnował z zagrania "Jail La La", które widniało przecież na setliście, oraz z wyjścia na bis. No trudno!

Na plus zaliczyć można za to przebojowość piosenek, które na żywo sprawdzają się tak samo dobrze jak na płytach. Było prawie jak na koncercie Ramones: 2-3 minuty i jedziemy dalej. Publiczność się bawiła, chłopak w pierwszym rzędzie dał nawet niezły pokaz wygibasów. Wprawdzie zabrakło moich faworytów (z pierwszej płyty "Blank Girl", ale to duet z Brandonem, wiec nie liczyłam, że dane mi będzie go usłyszeć, a z drugiej "In My Head", które nie dawało mi spokoju od pierwszego przycisku „play”), ale za to wspaniale wypadły "Bedroom Eyes" (nic dziwnego, że grają to nawet w H&M), "Teardrops on My Pillow" i "It Only Takes One Night".

Szkoda, że ten koncert tak szybko minął. Szkoda, że Dum Dum Girls grają teraz we Włoszech trasę z Brandonem z Crocodiles (!), podczas której odwiedzą w sumie 6 miast, a do Polski nawet nie przyjechały na jeden (choć biorąc pod uwagę fakt, że Polska jest „hipsterem narodów”, to może i rozsądne posunięcie). Ja pamiętam jeszcze czasy, gdy Dum Dum Girls nie miały swojego hasła w Wikipedii i gdy na próżno szukałam ich fanpage'a na Facebooku - być może dlatego też miałam trochę większe oczekiwania co do koncertu. Co nie zmienia faktu, że „Bedroom Eyes” stało się oficjalnie piosenką naszego trzydniowego wyjazdu, a cała płyta do tej pory leci w mojej wieży na repecie.

I Wanna Sniff Some Glue

2011-11-17T01:06:00.007+01:00

Lenistwo to straszna rzecz. Masa przysłów powstała zapewne na ten temat. My nie chcąc koniecznie iść do Canossy ograniczymy się do zamieszczenia zaległych playlist. Jak widać ostatnie audycje były raczej kroniką tego co dzieje się dookoła. Nasz wyjazd do Berlina, koncert The Horrors, nowe APTBS, szalona opera Karen O., pierwsza polska edycja Electronic Beats, reaktywacja Stone Roses, kiepska płyta Gallaghera, składak z okazji dwudziestolecia "Nevermind", świetna forma Black Tapes w porównaniu do The Subways. Świat w drugiej dekadzie XXi wieku zdecydowanie pędzi do przodu w zbyt dużym tempie i aż prosi się żeby zwolnił do chillowego poziomu piosenek Dandy Warhols.

Playlista (16.11.11):

1. Karen Elson "Vicious" (Lou Reed cover)

2. David Lynch feat. Karen O "Pinky's Dream"

3. Karen O "Duet"

4. The Antlers "VCR" (The XX cover)

5. The Horrors "Endless Blue"

6. A Place to Bury Strangers "So Far Away"

7. Crystal Stilts "Dark Eyes"

8. Zola Jesus "Manifest Destiny"

9. Groove Armada "The Final Shakedown"

Playlista (09.11.11):

1. The Dandy Warhols "Smells Like Teen Spirit"

2. Creature With the Atom Brain "Spinnin' the Black Hole"

3. The Feeling of Love "Everybody is His own Cop Tonight"

4. Ramones :Sheena is a Punk Rocker" (Live)

5. Ramones "I Wanna Sniff Some Glue" (Live)

6. Ramones "Needles and Pins" (Live)

7. The Rolling Stones "Sympathy for the Devil"

8. The Beach Boys "Good Vibrations"

Playlista (25.10.11):

1. The On Fires "Perfect Day"

2. Noel Gallagher "Everybody's on the Run"

3. The Stone Roses "Tears"

4. Blondie "Atomic"

5. The Black Tapes "Broken Flower"

6. Baaba Kulka "Aces High"

Judy Is a Punk

2011-11-11T22:18:00.013+01:00

W ostatniej środowej audycji opowiadaliśmy o naszym wyjeździe do Berlina, podczas którego zwiedziliśmy m.in. muzeum Ramones. Była to zdecydowanie atrakcja numer dwa całej wycieczki (na miejscu pierwszym uplasował się artystyczny squat Tacheles), dlatego postanowiliśmy zamieścić tutaj nasze wrażenia.

Muzeum znajduje się na Krausnickstrasse 23. Jest to właściwie centrum miasta, bardzo łatwo można tam dojść z Oranienburgerstrasse (stacja metra Oranienburger Tor). Wstęp kosztuje 3,50 euro, do wyboru opcja 5 euro z napojem (piwo, lemoniada, club mate, co tylko chcecie) lub 20 euro z koszulką Ramones. Zanim się przejdzie do części "muzealnej" warto na chwilę zatrzymać się w części kawiarnianej. Wzrok przykuwają ściany z pamiątkowymi zdjęciami i podpisami znanych (mniej lub bardziej) muzyków, którzy zwiedzili muzeum. Polecam też galerię gości na Facebooku, szczególnie to zdjęcie(!) i to (pies!)

Część muzealna może wydawać się na pierwszy rzut oka mała i rozczarowująca, ALE nie dajcie się zwieść pozorom! Warto wiedzieć, że cała kolekcja to wynik wielkiej pasji jednego człowieka. Zaczęło się zwyczajnie: od zbierania róznych gadżetów w domu. Gdy zbiór rozrósł się do takich rozmiarów, że trudno było go utrzymać w mieszkaniu, powstało muzeum. Po problemach z czynszem w pierwszej siedzibie, cała kolekcja została przeniesiona właśnie na Krausnickstrasse.

No dobrze, ale co wyjątkowego można tam zobaczyć?

Przede wszystkim mnóstwo zdjęć, a każde z nich opatrzone jest często zabawnym komentarzem (jak np. uwaga o tym, że na jednym ujęciu widać, jak Dee Dee wdepnął w psią kupę i usiłuje ją usunąć z buta patykiem, którym potem straszy kolegów). Do tego plakaty, setlisty, płyty, winyle, kasety i MNÓSTWO gadżetów. Wszelakich. Od ciasteczek Ramones z lat 80., poprzez buty Johnny'ego, aż po ramoneskę podpisaną przez wszystkich członków zespołu. Po obejrzeniu wszystkich eksponatów, można jeszcze pooglądać film na dvd (z angielskimi napisami) albo poczytać jedną z kilkunastu książek o punk rocku.

trampki Johnny'ego

spodnie C.J.'a Ramone

zdjęcie tego nie oddaje, ale one były brudne ;)

Tak więc, jak tylko znajdziecie się w Berlinie, to nie żałujcie tych 3 euro i koniecznie wpadnijcie do jedynego na świecie muzeum Ramones!

Oficjalna strona muzeum: www.ramonesmuseum.com

spodenki "bahamki" z oficjalnego merchu Ramones

My soul this hour has drawn your soul a little nearer yet

2011-10-31T12:55:00.006+01:00

DUM DUM GIRLS "ONLY IN DREAMS" (2011)

Po pierwszej płycie pojawiły się nie tylko zachwyty, ale również zarzuty. Że dziewczęta znają tylko dwa akordy. Że perkusja w każdym kawałku jest taka sama. Że za seksownymi rajstopkami nic więcej się nie kryje. Nic dziwnego, że w oczekiwaniu na druga płytę, która bywa często prorocza dla kariery zespołu, mnożyły się watpliwości. Czy dziewczynom uda mu się sprostać oczekiwaniom, które pojawiły się po debucie? Czy będą tylko powielały utarty już schemat?

Tymczasem Dee Dee i spółka kpią sobie z tej całej otoczki. Nawet na plakacie promującym ich ostatnią amerykańską trasę odniosły się do powszechnie panującej opinii na ich temat i zamieściły takie oto hasło reklamowe: "Dum Dum Girls can now play three chords" (Crocodiles, z którymi DDG dzieliły tę trasę deklarowali z kolei, że oni potrafią grac jeden). I płyta, którą nagrały w tym roku (akurat tak się złożyło, że "druga w dorobku"), jest po prostu dobra. Znalazło się na niej 10 wciąż prostych, ale też wciąż bardzo wpadających w ucho kompozycji luźno nawiązujących do poprzednich dokonań zespołu. Różnicą, którą najłatwiej zauważyć, to znaczne uwypuklenie wokalu na tle instrumentów. Posunięcie słuszne, bo Dee Dee ma bardzo ładny głos i nie muszą go zagłuszać ani gitary ani różne efekty. Wydaje mi się, że zabieg ten nadał nowym piosenkom większej popowości i melodyjności. O ile na poprzedniej płycie DDG brzmiały jak współczesny zespół "garażowy" inspirujący się muzyką lat 60., o tyle teraz brzmią jakby same pochodziły z tamtej epoki. No dobrze, może grają troszeczkę szybciej niż The Ronettes czy The Supremes, ale pod względem melodii w niczym nie ustępują słynnym girlsbandom z tamtej epoki.

Śmieszną ewolucję przeszedł też sam zespół: od nagrania zupełnie punkowej kasety "Blissed Out", poprzez klimatyczne low-fi idealnie wpisujące się w zeszłoroczne trendy, aż po przebojowe popowe melodie z gitarowym tłem. Co będzie potem? W całkowite "spopiowienie" dziewczęcego kwartetu nie chce mi się wierzyć. Mam za to jedną prośbę: droga Dee Dee, wróć jeszcze do śpiewania po niemiecku. A na razie chętnie zobaczę, jak DDG wypadają na żywo. Okazja do tego będzie już 3 listopada w Berlinie.

Now you're choking on the bad seed

2011-10-21T01:13:00.004+02:00

Wizyta Froty zleciała szybciej niż powinna. Godzinę z malutkim kawałkiem wykorzystaliśmy na dyskusje o trójmiejskim rynku muzycznym, o tym jak fajnie można wymieniać się płytami i naszywkami oraz o tym co warto zobaczyć w różnych częściach kraju w najbliższym czasie.

Muzycznie, zgodnie z zapowiedziami, popuszczaliśmy trochę krajowego szitu. A właściwie materiału prosto z ostatniego samplera Nasiono Records + The Stubs. Całość uzupełnił niezawodny Lemmy i jego przechlany głos i już trzeba było uciekać do domu:(

Playlista (20.10.11):
1. The Stubs "Set me free"
2. Motorhead "Born to Lose"
3. Mordy "Dogs of Heart"
4. Fight Suzan "Funes, His Memory"
5. Kiev Office "Dwupłatowce"
6. Datadisk "Body Unidentified"
7. Factory Floor "Lying"

A więcej o kolejnej składance Nasiona przeczytacie TU.

Breaking into Heaven

2011-10-19T17:45:00.004+02:00

Informacja wisiała w powietrzu od dawna. Plotki pojawiły się właściwie w momencie, w którym okazało się, że za dokładnie rok ukaże się oficjalna biografia jednego z najważniejszych zespołów wyspiarskich. I stało się! Stone Roses jednak się reaktywują. Ian, Mani i kompania oznajmili to z wielkimi uśmiechami na twarzy podczas specjalnej konferencji prasowej. Wspaniale, prawda? Taka w sumie była nasza pierwsza reakcja, jednak po chwili nie tylko my zaczęliśmy mieć wątpliwości. I nie chodzi tu wcale o możliwości wokalne Wujka Janka, ale o sam sens takiej inicjatywy. Czy zespoły, które pamiętamy ze starego brzmienia, powinny w ogóle usiłować teleportować je w nową epokę? Czy nie jest to trochę jak wracanie do starego zepsutego związku? Kolejny ślub po rozwodzie już nigdy nie będzie miał tyle romantyzmu co pierwsze zauroczenie.

Żeby nie było! Kochamy „kamienne róże” i chętnie zobaczylibyśmy ich na scenie, co zapewne zaowocuje wyprawą na jeden z zapowiadanych koncertów. Jednak gdzieś głęboko w naszych serduszkach pojawia się niepokój. Niepokój, jaki towarzyszy nam kiedy oglądamy najnowsze klipy Blondie. Bo pomimo całej miłości do pięknej Debbie i kompanii nie jesteśmy w stanie kompletnie zrozumieć tego, co robią teraz. Sama myśl o ich aktualnej drodze zestawiona z obrazkami z przeszłości powoduje, że w ustach zamiast porządnego wina czujemy smak jabola.

vs.

Nic nie trwa wiecznie, takie jest jedno z odwiecznych praw natury poza tym, że jak jest zima to jest zimno. Młodość przemija, forma znika, a marka pozostaje. Może czasem nie warto psuć sobie nazwy, serwując odgrzewanego kotleta. Dobrym przykładem może być Morrissey, który pomimo ogromnych sum jakimi kuszą go zewsząd sponsorzy konsekwentnie podąża swoja drogą twardo przypominając, że The Smiths byli tylko jednym z epizodów w jego karierze. Podobnie myśleli (chwała im za to) Led Zeppelin, którzy w ciągu trzydziestu lat zdecydowali się na zaledwie dwie reaktywacje w celach charytatywnych. Imprezy miały być też pewnego rodzaju ukłonem w stronę młodego Bonhama, który od najmłodszych lat pałętał się gdzieś między nogami pozostałych „Zeppelinów” i grając londyński show w pewien symboliczny sposób wypełnił testament swojego wybitnego ojca.

Ostatnie informacje o powrotach Stone Roses, Mazzy Star czy remasterach Smashing Pumpkins wywołują zatem u części fanów zrozumiały niepokój. Bo w końcu czy nie lepiej jest wciąż uśmiechać się i zbierać splendor sprzed lat niż ryzykować wszystko i wchodzić na grunt, na którym prawie nikomu się nie powiodło?

Pawn Shop Heart

2011-10-19T15:23:00.004+02:00

Po tygodniu przerwy pora na kolejny odcinek przygód Sunday at Devil Dirt. Dziś odcinek szczególny bo po raz pierwszy w nowej porze audycji gościć będziemy kogoś specjalnego. Będzie to znana wszem i wobec i odwiedzająca nas dawno temu Joanna "Frota" Kurkowska. Fotograf koncertowy i nie tylko, dziennikarz, promotor, organizator, animator, działacz czyli krótko mówiąc niestrudzony człowiek renesansu w XXI.

Porozmawiamy sobie o tym czy ludzie wciąż chcą kolekcjonować płyty, czy warto i na jakie koncerty chodzić, czy w Trójmieście wydarzyło się coś ciekawego w ciągu ostatnich miesięcy.

Za ścieżkę dźwiękową posłużą nam nagrania z ostatniej składanki Nasiono Records, trochę krajowego szitu oraz selekcja gościa.

Będąc przy temacie Nasiono Records polecamy wam serdecznie inicjatywę, którą bujają ludzie związani z tą wytwórnią. W dniach 9-10 grudnia w Gdańsku odbędzie się pierwsza edycja Spacefest'u. Najgrubiej zapowiadającymi się gwiazdami są zdecydowanie White Noise Sound oraz znany z kultowego Slowdrive Simon Scott. Na rozgrzeweczkę polecamy wam też urokliwy siugejzowy dżem, który znajduje się na wspomnianym wcześniej składaku.

Słyszymy się o 23:00 na www.radioaktywne.pl, a na koniec spóźniona playlista sprzed tygodnia kiedy to opowiadaliśmy o kobietach i bardzo perwersyjnych sprawach.

Ach ta praca i obowiązki!

Playlista (12.10.11):

1. Class Actres "Weekend"

2. Blouse "Time Travel"

3. Still Corners "I Wrote in Blood"

4. Lora Lie "Jabberwocky"

5. Lora Lie "Pawn Shop Heart"

6. Tori Amos "Nautical Twilight"

7. Lord Stereo "Homeless but Hopefull"

Wednesday bloody wednesday

2011-10-06T13:31:00.003+02:00

Pierwsza środa, w którą oficjalnie poprowadziliśmy audycję pokazała, że jej godzina zdecydowanie sprzyja głupotom gadanym na antenie oraz awanturom.

Muzycznie przerobiliśmy nowości wydawnicze, które nie zawsze jednak były materiałem premierowym. Ostatnia moda na reedycję siłą rzeczy skłoniła nas do opowiedzenia o wspaniałych wydaniach klasyków czyli Jesus and Mary Chain i Pink Floyd. Do tego soundtrack z najnowszego Batmana, znów usiany fajnymi piosenkami i audycja właściwie skończona.

Tym, którzy w epoce totalnej cyfryzacji muzyki wciąż zbierają płyty i raz na jakiś czas znajdują się w okolicach Trójmiasta polecamy jeszcze wstąpienie na tamtejszą giełdę płytową. Super inicjatywa związana z ekipą Sopot Melody Day. No to na koniec playlista i obiecanka poprawy w częstotliwości postowania!

Playlista (5.10.2011)

1. Kasabian "Acid Turkish Bath"

2. The Duke Spirit "Creature"

3. The Raveonettes "Oh Stranger"

4. Black Rebel Motorcycle Club "Shadow on the Gun"

5. Jesus and Mary Chain "You Trip me Up"(John Peel Session)

6. Jesus and Mary Chain "Happy When it Rains" (demo)

7. Dum Dum Girls "Bedroom Eyes"

8. Pink Floyd "Time" (early mix 1972)

Last days of summer

2011-09-22T10:26:00.004+02:00

Wczoraj mieliśmy przyjemność poprowadzić zastępczo audycję Uskudar. Zrobiliśmy co było w naszej mocy, aby muzyka przygotowana przez nas oddawała choć trochę klimaty zapodawane co tydzień przez redaktora Wieczorka. Przynieśliśmy nawet płyty z "muzyką świata" - i to nie byle jakie płyty, a słynne składaki Machiny, które pod koniec lat 90. można było kupić razem z tym upadłym już czasopismem. Do tego doszło kilka facebookowych propozycji naszych słuchaczy i zanim się obejrzeliśmy, a już minęła północ i trzeba było spieszyć się na ostatnie metro. Z tego miejsca pragniemy więc przeprosić osoby, których propozycji nie zdążyliśmy zagrać. Ale nic straconego - co się odwlecze to nie uciecze!

Uskudar - playlista (21.09.2011):

1. Salif Keita "Madan"

2. Transglobal Underground "Temple Head"

3. Damon Albarn "Sunset Coming Down"

4. Bomba Estereo "Fuego"

5. Natacha Atlas "Yalla Chant"

6. El Guincho "Bombay"

7. The Cure "Last Day of Summer"

8. Damon Albarn "Dying Isn't Easy"

Point to the sky, feel free

2011-09-19T23:25:00.006+02:00

Ostatnią audycję w całości poświęciliśmy wykonawcom tegorocznej edycji Free Form Festivalu. W dniach 14-15 października wystąpi 12 zagranicznych artystów. Bez wątpienia, największą gwiazdą ma być zabukowany na drugi dzień Mike Skinner - miejmy nadzieję, że tym razem uda mu się dotrzeć w progi naszego pięknego kraju. Oprócz niego Wielką Brytanię będą reprezentować new rave'owcy z Does It Offend You, Yeah?, indie-popowi Fenech-Soler, triphopowi Red Snapper i chillowy duet Lamb. Na parkiecie rozgrzeją nas Francuzi: Miss Kittin, Vitalic, Yuksek i Mr Oizo (tak, tak, to ten od Flat Erika). Międzynarodowy skład dopełnią Islandczycy z Mum, Finowie z Villa Nah oraz Belg występujący jako Aeroplane. Do tego dojdą jeszcze polskie zespoły i DJ-e, którzy nie pozwolą nam zbyt szybko wrócić do domu. Tak, tak, w tym roku impreza nie skończy się o 2, tylko potrwa do samego rana! Drugą istotną zmianą w organizacji festiwalu jest przeniesienie koncertów z Wytwórni Koneser do Soho Factory (ul. Mińska 25). Do rozpoczęcia festiwalu pozostało 25 dni i 17 godzin. Kto się wybiera?:)

Playlista (18.09.2011):

1. Does It Offend You, Yeah? "We Are Rockstars"

2. Does It Offend You, Yeah? "Let's Make Out" (feat. Sebastien Grainger z Death From Above 1979)

3. Miss Kittin "Batbox"

4. Lamb "Heaven"

5. The Streets "Weak Become Heroes"

6. Yuksek "Tonight"

7. Fenech-Soler "Demons (Yuksek Remix)"

8. Fenech-Soler "Lies"

9. Aeroplane "We Can't Fly"

10. Red Snapper "Jack" (feat. Gavin Clark)

PS. O tym, jak było na Free Formie w zeszłym roku możecie przeczytać TU i TU.

Screeeeeam

2011-09-19T00:09:00.016+02:00

O nadchodzących koncertach Screaming Females już pisaliśmy. Teraz jednak, słuchając najnowszej płyty grupy, jestem tak zajarany perspektywą wtorkowej zabawy, że w pięciu punktach postanowiłem zachęcić niezdecydowanych do spotkania z szalonym amerykańskim trio.

Powód pierwszy:

Punk 's not dead

Może Vicious, Ramonesi czy Strummer są już po tej piękniejszej stronie, jednak nawet w epoce plastiku i wszechobecnej tandetnej manipulacji wciąż są artyści autentyczni. Screaming Females z pewnością do takich należą. Szalikowców klimatów DIY powinno przekonać to, że zespół własnym sumptem wydał dwie pierwsze płyty, a swoją popularność kuł śpiąc podczas tras gdzie popadnie (prawie jak Slayer!).

Powód drugi:

High voltage, high fun.

Choć czasem wydaje mi się, że dzieciaki chyba już totalnie oszalały wydając kasę na koncerty tak zwanych "gwiazd", które wszystkimi sposobami starają się wcisnąć do starej melodyjnej estetyki patetyczne pierdoły to zawsze jak włączę coś undergroundowego dochodzę do wniosku, że do końca świata jednak daleko. Jeśli wciąż marzycie żeby bawić się na koncercie Blondie, Patti Smith czy Nirvany to mamy coś dla was. Z prawie 100% pewnością jesteśmy w stanie zagwarantować, że ostatnie co "Krzyczące Laski" będą oszczędzać to gardła i sprzęt.

Powód trzeci:

Marissa Paternoster

Pamiętacie jak jakieś 10 at temu cały świat zachwycał się Karen O. i jej sukienkami? Gdyby dziś był 2001 rok, a Marissa znałaby paru projektantów, byłaby w ty samym miejscu. Niestety, a może na szczęście, urokliwa dama o greckim nazwisku rozpoczęła swą karierę w czasach, kiedy młodzież ma większą zajawkę na samplery i sezonowe zajawki. Nie przeszkadza to jednak, aby największe media świata porównywały ją do wspomnianej nowojorskiej koleżanki po fachu oraz do takich legend jak choćby P.J. Harvey. Polly swój pierwszy i jedyny koncert w Polsce grała w tym samym budynku. Przypadek?

Powód czwarty:

Dill

Zobaczyć wschodzącą gwiazdę niezalu za 20zł to chyba całkiem dobry biznes? Istnieje spora szansa, że za rok lub dwa na Off Festiwalu to wy będziecie stali pod barierką mówiąc "tak, tak, ich koncert w 2011 to była bomba, czemu cię tam nie było?!".

Powód piąty:

Zawisza

Tak to taka wódka. Wódka, która należy się Front Row Heroes za to co robią. Za to, że w czasach, kiedy wyjazd na tygodniowy urlop powoduje, że po powrocie zastajemy inny świat, oni są wciąż tacy sami. W chwili kiedy każdy prześciga się w robieniu coraz większego cyrku i błazenady, oni pozostają sobą. Ich typy koncertowe można obstawiać w ciemno jak Adama Małysza w sezonie 2001 i wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego w sezonie 2011. Po wczorajszym koncercie Jasona Webleya nie mam już żadnych wątpliwości i wiem, że nawet jeśli Emi i Cyp zabukują nagle Bayer full, to będę już wiedział, "że coś się dzieje".

Widzimy się tu:

Warszawa - Cafe Kulturalna, 20.09.11

Kraków - Piękny Pies, 21.09.11

I am fuel, you are friends, we got the means to make amends

2011-09-16T15:56:00.005+02:00

"PEARL JAM TWENTY"

Jestem za młoda (w przeciwieństwie do Mike'a), żeby pamiętać śmierć Kurta Cobaina. Gdy grunge był u szczytu popularności, ja w najlepszym wypadku słuchałam Michaela Jacksona i Madonny (w najgorszym Backstreet Boys). Dopiero później w liceum odkryłam rocka, no i zespół Pearl Jam. To była natychmiastowa i piękna miłość. Mimo że czasy się zmieniły, a wraz z nimi moje upodobania muzyczne, do Pearl Jam mam nadal sentyment. Z wielkim zaciekawieniem więc poszłam do kina na dokument opowiadający o 20 latach istnienia mojego niegdyś ulubionego zespołu.

Początek filmu to przełom lat 80. i 90. Miejsce: oczywiście Seattle. Pearl Jam jeszcze nie istnieje, ale istnieje za to inny zespół Mother Love Bone, w którym grają Stone Gossard i Jeff Ament. Poznajemy całą historię w skrócie: śmierć wokalisty Mother Love Bone, założenie nowej formacji (początkowo nazwanej Mookie Blaylock), poszukiwania idealnego wokalisty, pierwsze koncerty pod szyldem Pearl Jam, pierwsza płyta, pierwsze sukcesy, pierwsze zwątpienie... Patrzymy jak zespół, który zaczynał swoją karierę od grania w ciasnych, obskurnych klubach, szybko zaczyna grać dla kilkudziesięciotysięcznej festiwalowej publiczności. Wraz ze sławą pojawiają się również konflikty z rynkiem muzycznym. W końcu dochodzimy do bardzo smutnego momentu w historii zespołu - tragicznego występu na festiwalu Roskilde w 2000 roku, kiedy to kilka osób spośród publiczności zostało stratowanych żywcem przez tłum. Prawdopodobnie, gdyby nie wsparcie fanów, byłby to koniec działalności Pearl Jam.

Reżyserem filmu jest Cameron Crowe. Nie jest to przypadkowa osoba - przez wiele lat pracował on jako dziennikarz muzyczny, co zresztą zilustrował w nagrodzonym Oscarem filmie "U progu sławy" ("Almost famous" z 2000 roku). W 1992 roku nakręcił komedię romantyczną "Singles", której akcja dzieje się właśnie w Seattle, a wątek miłosny sprawnie przeplata się z wątkiem muzycznym. Film pewnie przeszedłby bez większego echa, gdyby nie sceny z udziałem muzyków Pearl Jam czy Soundgarden oraz ścieżka dźwiękowa wypełniona hitami z wczesnych lat 90. Tak więc Cameron Crowe to właściwy człowiek na właściwym miejscu - i czuć to przez cały film. Do muzyków podchodzi z wielką sympatią i zrozumieniem, a oni sami również traktują go z zaufaniem i opowiadają o często trudnych momentach w ich życiu.

No właśnie, film pozwala nam spojrzeć na Pearl Jam nie tylko jak na zespół, ale również na każdego z muzyków osobno. Mike McCready, Eddie Vedder, Stone Gossard i Jeff Ament okazują się po prostu fajnymi ludźmi, z którymi można iść na piwo. Nie gwiazdorzą, wręcz przeciwnie: uważają się za najzwyklejszych ludzi na świecie. Chęć ucieknięcia przed medialnym szumem i uniknięcia "sprzedania się" to zresztą wątki, które przewijają się przez cały film. Miło się patrzy na tych dojrzałych już panów, wciąż jednak młodych duchem i wiernych swoim ideałom.

Niewątpliwym atutem filmu są, obok wywiadów z muzykami, ujęcia z koncertów. Zarówno z tych pierwszych - w zadziwiająco dobrej jakości oglądamy fragment drugiego w ogóle koncertu Pearl Jam, jak i z tych niedawnych, granych na stadionach. Niesamowite wrażenie robi zapis utworu "Better Man" z Madison Square Garden z 2010 roku, podczas którego Eddie Vedder zdążył zaśpiewać tylko jeden początkowy wers, a resztę aż po refren odśpiewał kilkudziesięciotysięczny tłum. Oczywiście, można tę scenę znaleźć na youtube, ale to nie to samo co obejrzenie jej na dużym ekranie w dolby digital (nie mówiąc o tym, że to nie to samo, co uczestniczenie w czymś takim na żywo).

Pozostaje tylko jedna wątpliwość - czy na pewno film ten ujmie osoby niezainteresowane twórczością Pearl Jam, albo chociaż muzyką? Oczywiście, jest to opowieść w pewnym sensie uniwersalna, traktująca nie tylko o muzyce, ale również o przyjaźni, braterstwie, walce o utrzymanie pewnych ideałów... Ja wyszłam z kina zachwycona, tym bardziej, że okazało się, że nadal pamiętam teksty (linijka po linijce!) takich kawałków jak "Alive", "Porch" czy "Daughter". Ale czy osobie obojętnej na dźwięki tych właśnie piosenek łatwo będzie wysiedzieć dwie godziny przed ekranem? Nie sądzę. Film raczej dla pasjonatów.

Summer of 2011 pt. 2

2011-09-15T13:17:00.005+02:00

Na zdjęciu działka naszego ziomka. Miejsce, gdzie czas i muzyka płyną inaczej.

Lato 2011 to kapryśna (dziwka - chciałoby się rzec w stylu nowojorskiego gangstera) pora roku. Kiedy już myśleliśmy, że się kończy, ono powstało niczym feniks z popiołów, albo Tomasz Adamek z ringu i zaczęło napełniać nasze serca nadzieją na odrobinę słońca w tej części Europy.

O festiwalach, pogodzie i innych nie do końca miłych wydarzeniach pisaliśmy ostatnio. Dziś część druga i ostatnia, na tydzień przed końcem kalendarzowej sielanki.

Jednym z ważniejszych wydarzeń ostatnich miesięcy był z pewnością Europejski Kongres Kultury. Odbywająca się we Wrocławiu impreza pokazała, że „da się”. Rozmach przedsięwzięcia i tłumy młodych zapalonych ludzi nie przypadły jednak wszystkim do gustu. Znaleźli się tacy (nazwiska pominiemy, bo po co robić reklamę głupcom), którzy imprezę porównywali do komunistycznego propagandowego spędu. Cóż, jaki kraj taki poziom krytyki. My się cieszymy, bo choć rejony muzyczne, które zagościły na południu kraju, nie trafiają może koniecznie w 100% w nasze gusta to nawet pewien znany z omijania naszego kraju w swoich tekstach portal poświęcił im sporo miejsca. Ciekawi jesteśmy jak wypadła urocza Anika.

Innym zgrzytliwym zdarzeniem, które po raz kolejny potwierdziło kilka prawd życiowych, powiedzonek i mądrości przekazywanych każdemu przez rodziców była, a właściwie jest, sytuacja z portalem Plac Defilad. Jeden z ciekawszych i prężniej rozwijających się informatorów miejskich stracił wiele ze swojego uroku wraz z wymuszonym odejściem piękniejszej części redakcji… O sprawie poczytajcie gdzie indziej, szkoda że tak się stało, bo miało być tak pięknie.

W sporcie też było kiepsko. „Nasi” tracili gole, odpadali, dostawali, spadali, trafiali na łydki i pięści. Ale jak to mówił mój kolega, „pieprzyć sport, muzyka jest fajniejsza, w najgorszym wypadku trafisz na kiepską płytę”. Na kiepskie płyty trafialiśmy owszem, jednak kilka albumów zagościło w naszych sercach i odtwarzaczach na tyle długo, że za jakiś czas z pewnością znajdą się w prywatnej selekcji „Sunday at Devil Dirt Hits Lato 2011 - gorące hity, gorące bity, gorące kobity”.

Odpowiednie mroki zapewniły dwa albumy dość awangardowych wykonawców, czyli pełnowymiarowe debiuty Dead Skeletons i Zaza. Taneczne tematy obstawili skutecznie (niekoniecznie wydani latem) Hercules and Love Affair i ich „Blue Songs” oraz słoneczne i czilujące Metronomy, które w tym roku urzekło chyba prawie wszystkich.

Tym razem nie królował surf rock i chillwave. Jedna świetna płyta La Sera wiosny (lata?) nie czyni, ale za to klasyfikowani przez niektórych jaku surferzy Girls pokazali, że taka metka kompletnie im się nie należy i przygotowali dzieło, prostacko mówiąc, epickie. Nie spodziewaliśmy się takiego progresu i takiej drogi, ale spodziewamy się koncertu w Polsce i mamy nadzieję, że nasze prośby zostaną wysłuchane. Podczas rzadkich, ale za to bardzo męczących, podróży rozgrzanymi środkami komunikacji miejskiej towarzyszył nam za to Charles Bradley, który chyba tylko jako jedyny tak jak praskie dzieciaki skumał co znaczy termin "summer in the city".

Samochodowo-autokarowe wyprawy na łono natury umilała inna płyta wydana przed latem, ale pachnąca słońcem i trawą, czyli Ringo Deathstarr. Mało tego? Cóż, lato to w końcu sezon ogórkowo-wypoczynkowy, czyli idealna chwila na nadrobienie klasycznych zaległości lub zatopienie się w kupione za 2 zł w lumpeksie „Parallel Lines”. Słońce świeci, jest ok!

Absinthe Makes The Heart Grow Fonder

2011-09-11T21:58:00.003+02:00

Namnożyło się tych nowych singli, namnożyło... Na dniach ukaże się czwarty album Kasabian, chwilę później drugi album Zoli Jesus i epeczka przyjaciółki Crocodiles i Dum Dum Girls - Colleen Green. Pod koniec sierpnia wyszła natomiast kompilacja singli The Brian Jonestown Massacre, na której, o dziwo, nie znalazły się tylko single. Do tego zbliżają się wielkimi krokami koncerty Jasona Webleya i Screaming Females organizowane przez Front Row Heroes, o których pisaliśmy wcześniej. No i zbliża się też Free Form Festival, o którym opowiemy więcej za tydzień. Mamy tylko nadzieję, że Mike Skinner tym razem nie odwoła swojego występu.

Playlista (11.09.2011):

1. Zola Jesus "Vessel"

2. Wavves "I Wanna Meet Dave Grohl"

3. Colleen Green "Rabid Love"

4. Kasabian "Days Are Forgotten"

5. Jason Webley "Absinthe Makes The Heart Grow Fonder"

6. Screaming Females "I Don't Mind It"

7. The Brian Jonestown Massacre "Methodrone (Live at the Compound)"

8. The Brian Jonestown Massacre "Nailing Honey to the Bee"

9. Boy "Little Numbers"

10. The Streets "Blinded by the Lights"

Wróciliśmy też do miłej tradycji konkursów. Tym razem rozdawaliśmy zaproszenia do OCH Teatru na spektakl "Rocky Horror Show". Żeby wygrać trzeba było wymyślić pytanie konkursowe (bo nam się w czasie wakacji wyłączyła kreatywność). Czy w filmie "The Rocky Horror Picture Show" pojawiają się czy nie piersi Susan Sarandon? Od kogo z obsady spektaklu "The Rocky Horror Show" kupiła mieszkanie nasza słuchaczka? I wreszcie: czy film ""The Rocky Horror Picture Show" był naprawdę pierwszym filmem, podczas którego ludzie zaczęli rzucać jedzeniem w ekran? Na te pytania musicie znaleźć odpowiedzi sami ;)

Yew are always on my mind...

2011-09-05T23:55:00.007+02:00

Zdjęcie: Ola Prejs

Z belgijskim zespołem Yew spotkaliśmy się drugiego dnia Dour, kilka godzin przed ich koncertem na scenie Magic Soundsystem. Chłopcy grają muzykę zupełnie nie w naszym klimacie, ale postanowiliśmy im dać szansę. Nie żałujemy, bo okazali się przesymaptycznymi ludźmi oraz świetnymi muzykami. Wywiadu udzielili Jean-Paul Kasprzyk (jak to się dzieje, że prawie każdy muzyk za granicą ma polskie korzenie? - na zdjęciu po środku) oraz Damien Chierici (na zdjęciu po prawej).

Sunday at Devil Dirt: Na początek... Jak się wymawia nazwę waszego zespołu?

Jean-Paul Kasprzyk: Ju! To nazwa drzewa [cis - przyp. red.]. Celtowie wierzyli, że ma ono uzdrawiające właściwości. Ale wybraliśmy tę nazwę, bo brzmi fajnie.
SaDD: Wasza muzyka jest mocno inspirowana celtyckim i bretońskim folkiem. Skąd się to wzięło?
Damien Chierici: Gdy byliśmy jeszcze w liceum, pojechaliśmy na wycieczkę. Nie mieliśmy pieniędzy, więc żeby dorobić, zagraliśmy koncert z muzyką celtycką.
Jean-Paul: Na początku Damien grał w garażu sam, potem ja do niego dołączyłem. Najpierw graliśmy tylko celtycką muzykę, ale po dwóch latach zaczęliśmy pisać również własne piosenki. Teraz jest to nie tylko folk, ale również progresywny rock. Muzyka celtycka świetnie sie miksuje z jazzem, bluesem i rockiem. Można ją wmieszać w każdy rodzaj muzyki i brzmi to dobrze.

SaDD: A jak ludzie reagują na taką mieszankę?
Jean-Paul: Bardzo dobrze. Yew brzmi o wiele lepiej na żywo niż na płycie. Występując, widzimy ludzi, którzy piją, tańczą i bawią się, płynie od nich dużo pozytywnej energii. My również dajemy z siebie wszystko. Założyliśmy zespół głównie po to, by grać koncerty. Płyty nagrywamy, bo musimy, ale najlepsze są koncerty.
Damien: Uwielbiamy być na scenie. Bardzo dobrze się ze sobą czujemy i publiczność to czuje.
Jean-Paul: Dużo też improwizujemy. Jak stare, dobre kapele z lat 70. Wersje live naszych utworów sa zawsze dłuższe niż na płycie.

SaDD: A jak się odnajdujecie na belgijskiej scenie muzycznej, która kojarzona jest z zespołami czysto rockowymi?
Damien: Chyba jesteśmy sami (śmiech).
Jean-Paul: Belgijska prasa mówi o nas "UFO" - jesteśmy chyba jedynym belgijskim zespołem grającym taką muzykę. Przynajmniej na razie. Rzeczywiście, większość zespołów gra rocka, to najpopularniejsza muzyka w Belgii. Nie wiem, czy znacie Ghinzu - to zespół, którym się wszyscy inspirują.
Damien: Sami gramy też w innych zespołach i nie ograniczamy się tylko do jednego rodzaju muzyki.
Jean-Paul: Ja gram w zespole progresywnym, a Damien ma chyba 12 innych zespołów...
SaDD: Jak się nazywają?
Jean-Paul: Mój zespół to Keep It Deep.
Damien: Ja gram w My Little Cheap Dictaphone i Dan San.
Jean-Paul: Mamy też nowego wokalistę, dołączył do nas kilka miesięcy temu. On również gra w Dan San. Więc to jedna wielka rodzina!

SaDD: A jaki jest wasz skład koncertowy?
Jean-Paul: Jest nas siedmiu. Wokalista, śpiewam jeszcze ja i basista, gitarzysta, Damien gra na skrzypcach, perkusja, i jeszcze buzuki.
Damien: To instrument podobny do mandoliny.
Jean-Paul: On gra na wszystkich tradycyjnych celtyckich instrumentach.
SaDD: Czy to wasz pierwszy występ na Dour?
Damien: Tak, wcześniej graliśmy tylko na zimowej edycji. Graliśmy jako ostatni, ale publiczność bardzo dobrze odebrała nasz koncert. Dzięki temu Alex Stevens, który jest współodpowiedzialny za line-up, postanowił nas zabukować na lato. Ale graliśmy też na innych festiwalach w Belgii, takich jak Donkey Rock Festival czy Brussels Summer Festival.
Jean-Paul: Ale występ na Dour to spełnienie marzeń! Przyjeżdżałem tu jak miałem 15 czy 16 lat i byłem pod wielkim wrażeniem.

SaDD: Uważacie, że to dobry festiwal, żeby promować lokalne zespoły?
Damien: Tak, m.in. dlatego, że organizatorzy zapraszają promotorów z wielu krajów, którzy mogą potem zaprosić zespoły do siebie.
Jean-Paul: Ten festiwal ma duży line-up, ponad 200 zespołów. Większość osób, które tu przyjeżdżają, nie znają nic poza wielkimi gwiazdami. Dopiero na miejscu mają szansę odkryć nowe kapele. No i są tu ludzie nie tylko z Belgii, ale z całego świata: z Francji, Włoch, Polski... (śmiech)
SaDD: A co robicie po Dour? Wyruszacie w dalszą trasę?
Damien i Jean-Paul: Śpimy! (śmiech)
Damien: A zaraz potem wyruszamy w trasę po Francji. A potem zamierzamy wydać DVD.
Jean-Paul: Nagraliśmy je w lutym. Planujemy je wydać w październiku. To zapis naszych koncertów. Będzie świetne!
Damien: Pracujemy też nad trzecim albumem. Nagramy go z nowymi członkami Yew.
Jean-Paul: Na pewno będzie inny od dwóch poprzednich…
Damien: Mniej celtycki a bardziej rockowy.
Jean-Paul: Na razie sami do końca nie wiemy w jaką stronę pójdziemy. Na pewno będzie dużo energii.

SaDD: Widzieliście wczoraj jakieś dobre koncerty?
Damien: Tak, Foals!
SaDD: Foals roznieśli namiot.
Damien: Zdecydowanie! Byliśmy jeszcze na Tahiti 80.
Jean-Paul: Ich koncert był w tym samym czasie co Cypress Hill, ale nas odstraszyła ilość ludzi zgromadzonych pod główną sceną i wybraliśmy Tahiti.
Damien: No i udzieliliśmy kilku wywiadów, także to był dość zabiegany dzień!
Jean-Paul: No i jeszcze Kyuss!
SaDD: Pogowaliście?
Jean-Paul: Nieeeeee, ja jestem na to za drobny! (śmiech)

A tu przedsmak DVD, o którym mowa w wywiadzie:

YEW - Kingston Dublin LIVE / Dvd from YEW (www.yew.be) on Vimeo.

Gabba Gabba Hey!

2011-08-30T12:30:00.007+02:00

"Punks not dead, anarchy my way" było napisane kiedyś w windzie na mojej klatce. Dziś większość punków siedzi w więzieniu, albo ma dzieci a różowa winda wylądowała w śmietniku. Mamy jednak dobre info: prawdziwe punkowe ideały i chęć krzewienia dobrej muzy w naszym wciąż zacofanym kraju żyją! A żyją dlatego, że żyje szalona ekipa Front Row Heroes. Z dala od wielkich przedsięwzięć, przebrzmiałych gwiazd, które sprawiają tylko zawód i kiepskich hajpów dla dzieci Emi i Cyp proponują nam dwa kolejne spotkania z niesamowitymi artystami.

Powakacyjne plany FRH to w sumie sześć koncertów. Dwa miasta. Trzech wykonawców. Masa zabawy i dla wielbicieli punka i czegoś bardziej melancholijnego.

Zaczniemy w Krakowie. Piętnastego września wystąpi tam amerykański akordeonista i kompozytor Jason Webley. Jason swoja karierę zaczynał na ulicy jednak w szybkim tempie przeskakiwał kolejne stopnie kariery i w tej chwili jest jednym z bardziej kojarzonych wirtuozów tego tak znienawidzonego przez pasażerów ZTM instrumentu. Na zachętę dodamy, że Webley wraz z Amandą Palmer tworzy projekt Evelyn Evelyn a na specjalnego gościa swoich polskich koncertów wybrał Gabę Kulkę. Będzie na bogato!

Jason Webley i Gaba Kulka

15.09.11- Kraków, Piękny Pies

17.09.11- Warszawa, Cafe Kulturalna

Bilety: 30 zł (40 w dniu koncertu) do nabycia w Empikach i Ticketpro oraz poprzez stronę Front Row Heroes.

Czasu na leczenie kaca po koncertach Webleya i Kulki będzie niewiele bo już trzy dni później Cafe Kulturalna będą usiłowali rozwalić Screaming Females. Punkowa ekipa z New Jersey to coś, co możecie pokazać swojej młodszej siostrze, która żyje w błędnym przekonaniu, że "American Idiot" to szczyt buntu i agresji. Trio wydało własnym sumptem dwie płyty grając w tym czasie ponad 300 koncertów i występując u boku Dead Weather, Arctic Monkeys czy Dinosaur Jr. Amerykańska prasa rozpływa się nad nimi jako nad tymi, którzy mogą dokopać największym legendom niezalu, koronując równocześnie Marissę Patrenoster na zastępczynię PJ Harvey czy Patti Smith. U nas zagrają po raz pierwszy. Dwa koncerty!

Screaming Females

20.09.11- Warszawa, Cafe Kulturalna

21.09.11- Kraków, Piękny Pies

Bilety: 20 zł (30 w dniu koncertu) do nabycia w Empikach, Media Markt i Ticketpro oraz poprzez stronę Front Row Heroes.

Ostatnim jak na razie akcentem jesiennych atrakcji spod skrzydełek bohaterów będą kolejne już koncerty Handsome Furs. Kanadyjskie małżeństwo znane jest naszej publiczności nie od dziś. Grają u nas bardzo chętnie i często, ale nawet narzekający na tą częstotliwość Wieczór zawsze wychodzi z ich koncertu wielce podniecony, wydając resztkę kasy na merch. To zdecydowanie o czymś świadczy. Tym razem grupa będzie promować swój trzeci, wydany wiosną album.

Handsome Furs

2.10.11- Kraków, Piękny Pies

5.10.11- Warszawa, Cafe Kulturalna

Cen biletów na razie nie znamy, ale i tak wiemy, że tak będziemy.

God bless organizatorów ♥

Gabba Gabba Hey!!!

Summer of 2011

2011-08-29T12:56:00.003+02:00

Siedząc sobie pewnego lipcowego (o dziwo upalnego!) dnia w Bydgoszczy i słuchając radia natrafiliśmy na kącik, w którym pewien ponoć dość znany aktor opowiadał o tym jak to było latem 60 któregoś, 90 któregoś czy nawet w zeszłym roku. Pomyśleliśmy sobie wtedy o czym będzie można powiedzieć w roku 2012 wspominając w tymże programie mijające właśnie miesiące.

No właśnie o czym? Kiepska pogoda to na 100% symbol numer jeden. Do tej pory w zalanej w tej chwili upałem Europie żartuje się, że ktoś chyba za bardzo popił i się spóźnił na imprezę. Wszyscy czekali na lato tak długo, że zdążyło się ono skończyć. A jak wiadomo, latem powinniśmy się bawić w plenerze. Niestety człowiek do tej pory nie nauczył się kontrolować chyba tylko pogody i miało to czasem mocno opłakane skutki. Zaczynający festiwalowy sezon Opener był tylko zwiastunem innych „atrakcji”. Mokry Jarvis Cocker, pływające namioty i przedzierający się przez burzę Foals byli tematem pierwszych dni lipca. Tematem była też forma najpopularniejszej krajowej imprezy. Ktoś, kto przed sezonem zwiastował kres plenerowych masówek mógł po Gdyńskiej imprezie otwierać pierwsze piwa. Mniejsza ilość ludzi i przerzucenie ciężaru imprezy na barki dwóch dość przereklamowanych (Coldplay) i mało kojarzonych u nas (Prince) headlinerów było o tyle błędem taktycznym, że niekoronowanym królem europy AD 2011 okazał się i tak być Pulp.

Zawalone ludźmi Dour czy Glasto udowodniły jednak, że Europejczycy wciąż kochają festiwale i nawet kiepska pogoda nie jest ich w stanie odciągnąć od kilkudniowej biby w błocie jeszcze przez parę ładnych lat. Kalosze na nogi, pelerynka na plecy i bawimy się we współczesnych hipisów. Poszukiwanie własnego Woodstocku? Może? W tym celu Polacy udali się na największą imprezę starego kontynentu czyli Przystanek Woodstock właśnie. Promujący swoje koncertowe DVD The Prodigy było wystarczającym haczykiem, który ściągnął 700 tysięcy rybek po raz kolejny dokopując naszpikowanemu gwiazdami Sziget. Nie obyło się niestety bez afer, ale Owsiak, ze swoim typowym stoicyzmem, jak zwykle wyszedł z twarzą. Jak tylko w końcu organizatorzy zaczną bukować jakiś newschool to Kostrzyn ma szansę stać się jeszcze bardziej legendarnym miejscem niż jest.

W ten sam weekend w drugiej części kraju pogoda kaprysiła nad głową Artura Rojka i jego gości. Maleńki Off pokazał jednak, że gromadzi przede wszystkim wyjątkowych ludzi oferując bibę wakacji, która trwała nawet podczas przeogromnej burzy dnia trzeciego (na zdjęciu). W typowo zachodnią atmosferę wyluzowania pozwoliła się nawet wczuć ochrona (niemożliwe, że to w końcu piszemy). Tematu pogody nie dało się jednak wciąż uniknąć. I nie chodzi tu wcale o paraliżujący USA huragan Irena, ale o gwałtowne burze, które po raz pierwszy od czasu pamiętnego Roskilde wywołały prawdziwą tragedię. Śmierć kilku osób na Pukkelpop brutalnie przypomniała nam o rzeczywistości istniejącej gdzieś za zamglonymi przez imprezowy alkohol oczami.

O rzeczywistości przypomniał nam również zabójca z wyspy Utoya, który dobitnie pokazał, że świat zmierza do miejsca, gdzie jego rodak Varg Vikernes wydaje się być tylko hipsteryzującym na black metal gnojkiem.

Inną smutną informacją była śmierć Amy Winehouse, która pod koniec lipca stała się głównym tematem w mediach. Już po kilkunastu minutach ludzie sugerowali, że staliśmy się świadkami czegoś na miarę śmierci Cobaina. Klub 27? To może 57? Odcięci od świata w Katowicach gdzieś na koncercie Warpaint i tak dowiedzieliśmy się o śmierci Andrzeja Leppera. To dość mało muzyczne i równie przygnębiające wydarzenie stało się jednak jednym z głównych tematów imprezy i samego lata 2011, o którego dalszych losach opowiemy za jakiś czas.

Only in Dreams

2011-08-28T22:57:00.004+02:00

Po festiwalowych włajażach i alkoholowych ekscesach zamykamy sezon ogórkowy i udowadniamy, że w najbliższym okresie pojawi się wiele ciekawych płyt. Dum Dum Girls robią się melancholijne, Girls bardziej rokendrolowi i epiccy, The Rapture wciąż porywa do tańca, a ANR pokazuje nam nowe popowe wymiary psychodelii. Jest smacznie!

Playlista (28.08.2011):

1. The Kills "Future Starts Slow"

2. ANR "New Armor"

3. Air France "It Feels Good to Be Around You"

4. Neon Indian "Polish Girl"

5. Girls "Vomit"

6. Dum Dum Girls "Coming Down"

7. Grand Ole Party "All Night"

8. Veronica Falls "Come On Over"

9. Fixers "Swimmhaus Johannesburg"

10. The Rapture "How Deep Is Your Love"

Come Together as One

2011-08-14T19:38:00.006+02:00

OFF FESTIVAL, CZĘŚĆ 2

Po krótkim spotkaniu z ekipą Front Row Heroes odwiedziliśmy miejsce, które nieoficjalnie zdobyło miano piątej sceny festiwalu. Ulokowany przed wejściem na teren imprezy mały barek miał na tyle konkurencyjne ceny, że zgromadził w swoich progach całkiem sporą rzeszę festiwalowiczów. Nie było jednak czasu na dłuższe kontemplacje barkowych specjałów, gdyż na głównej scenie rozkładała się już traktowana przez punkową część publiki z sentymentem ekipa Gang of Four. Kto tak jak ja wychował się na takim graniu, po prostu musiał zobaczyć show Anglików. Ojcowie chrzestni postpunka to chyba już ostatni zespół z tego kręgu muzycznego, który jeszcze nigdy nie grał nad Wisłą. Jak to w przypadku takich legend, nie obyło się bez kontrowersji. Spora część publiki narzekała na to, że w pewnym wieku nie wypada, było nudno i „mało offowo”. My, śpiesząc się na Destroyera, wyszliśmy tuż po zasadniczej części setu zachwyceni formą Brytyjczyków i niesamowitym funkowym basem, który ciął gorące powietrze jak nóż masło.

Wybór Destroyera okazał się dość słabo trafiony. Zespół grał poprawnie i na początku nawet wydawało się, że pofruniemy gdzieś w rozimprowizowane rejony Silver Rocket. Niestety wiało nudą, a niektórzy dopatrywali się nawet muzyki spod znaku radia na literkę Z. W związku z zaistniałym faktem postanowiliśmy dłużej nie czekać i znów udaliśmy się na „główną”, skąd dobiegały już dźwięki zapowiadające nadciągającą apokalipsę.

Primal Scream, którzy swoją drogą chyba byli headlinerem festiwalu, widzieliśmy już kilka lat temu w Łodzi. Po show jakie wtedy zaprezentowali wiedzieliśmy, że w Katowicach będzie co najmniej mocno. Było lepiej! „Screamadelica” zagrana na żywo okazała się być prawdziwym huraganem. W sumie dość kiepsko mówić, że było jak u Hickocka, ale niestety taka prawda. Zaczynające koncert i album „Movin on Up” to było hippisowskie trzęsienie Ziemi, które przyniosło trwające półtorej godziny tsunami zakończone niesamowitym drone’owym piskiem spowijającym cała dolinę Trzech Stawów w chaosie na dobre pięć minut. Był to z pewnością najperfekcyjniej zagrany koncert imprezy. Nawet niedomagający dość często wokalnie Bobby sprawił się na piątkę. Z pełnym profesjonalizmem i odwagą rywalizował ze swoją towarzyszką, która po raz kolejny tego dnia (i już nawet nie wiem, który w życiu) pokazała mi, że w tym biznesie nikt nie ma większych jaj i flow niż czarnoskórzy muzycy. Miłą niespodzianką było to, że grupa nie skupiła się tylko na kawałkach z kultowego wydawnictwa, ale rozszerzyła set o trzy dodatkowe piosenki w tym „Country Girl” i „Rocks”.

Dzień zakończyliśmy słuchając z daleka dość męczącego koncertu Dana Deacona. Co kto lubi. Smaczności miały być następnego dnia.

Rano, a właściwie to około 14, w pełnym słońcu i przeokropnym upale pobiegliśmy pod scenę Leśną, gdzie tuż przed 16 miał zagrać jeden ze składów, na który najbardziej czekaliśmy. O ile organizatorom należą się brawa za całą imprezę, to za booking Ringo Deathstarr chciałem podziękować szczególnie. Dawno nie zdarzyło się, żeby w naszym kraju grał zespół wydający tak świetną, dość niszową płytę i robiący całkiem niezłe zamieszanie za naszymi granicami. O teksańskim trio pisaliśmy i mówiliśmy już nie raz. Teraz przyszła pora aby sprawdzić ile jest cukru w cukrze i jak to jest z tymi plotkami na temat ripp offu z My Bloody Valentine. Ktoś tam mówił, że shoegaze jest już niby niemodny i nikt tego nie słucha, ale spora grupa młodzieży pod sceną potwierdziła, że duch w narodzie nie umarł, a zespół na scenie pokazał, że w artystach tym bardziej. Zagrali wszystko ze swojej debiutanckiej płyty, z gracją typową dla gaze’ujących zespołów przedzierając się przez duszne powietrze. W ogóle pod względem warunków atmosferycznych to był jeden z najfajniejszych koncertów jakie widziałem w życiu. Nawet Elliott zażartował, że jest prawie jak w Teksasie, tylko w styczniu…Wszystko co piękne szybko się kończy, tak też było z koncertem i co gorsza z pogodą. Około 17 na „scenę” festiwalu wszedł chyba najbardziej oklaskiwany artysta imprezy, czyli ogromne oberwanie chmury połączone z burzą. Stłoczeni pod parasolami i namiotami ludzie witali każdy piorun gromkimi brawami, prawie jak dzień wcześniej ekipę Bobby’ego i Maniego. Był to moment, kiedy wymiękło bardzo wiele osób w tym my…

Ringo Deathstarr

gitarzysta Ringo - Elliott Frazier

basistka Ringo - Alex Gehring

Po stosownej rozgrzewce wróciliśmy na ostatni, jak się później okazało, koncert imprezy czyli Twin Shadow. Zamulający na nagraniach projekt, ku naszej radości, okazał się prawdziwą koncertową petardą. George Lewis Jr. i ekipa w ciągu zaledwie godziny zdobyli laur największej Offowej niespodzianki AD 2011. Zachwytom nie było końca, a wzruszony zespół bisował wykonując dość rzadko grany numer. Potem były uściski, autografy buziaczki, prezenty od najlepszych fanek na świecie i koniec.

Tego wieczora obejrzeliśmy jeszcze dwa występy. A właściwie to jedną wiksę i jeden występ. Grające w namiocie eksperymentalnym Kononono no.1 porwało do tańca cały, wypchany do granic możliwości namiot a także zgromadzony przed wejściem (a właściwie to dookoła) wyposażony w parasolki i inne przeciwdeszczowe gadżety tłum. Było rytmicznie, ostro, afrykańsko i bardzo pozytywnie. Niektórzy dobili swoje sandały, inni raczyli płuco rozgrzewającym dymem a na głównej scenie do występu szykował się Johnny Rotten. Dwieście metrów po chodniczku, dziesięć minut czekania i już gra Public Image Limited. Za te małe odległości i strefy wolne od błota kochamy Offowe tereny.

Zmęczeni wrażeniami tych trzech dni oraz innymi czynnikami wytrwaliśmy zaledwie pięć, może sześć piosenek, kiedy to kolektywnie postanowiliśmy, że naszą przygodę z szóstą edycją Off Festiwalu skończymy na piątej scenie imprezy i stamtąd słuchać będziemy postpunkowej apokalipsy w wykonaniu Johnniego i spółki.

Fajnie było!

Blues Explosion, Polish Girl & Elephants

2011-08-11T13:46:00.009+02:00

OFF FESTIVAL, KATOWICE, 05-08.08.2011

Off Festival zaczął się dla nas stosunkowo późno, ale za to od razu z grubej rury. Nie będziemy ukrywać, że to głównie dla Warpaint przyjechaliśmy do Katowic. Pod Scenę Leśną (najlepszą na festiwalu, ale o tym mieliśmy sie przekonać później) przybyliśmy wcześniej, żeby zająć barierki, dzięki czemu mogliśmy jeszcze przed 18:45 nacieszyć oczy wdziękami dziewczyn, które akurat się stroiły. Wybranie miejsc po lewej stronie sceny okazało się strzałem w dziesiątkę - stanęliśmy idealnie naprzeciwko Miss Festiwalu, czyli Theresy Wayman. Dziewczyny zaczęły od najświeższego singla "Warpaint", potem przyszła kolej na "Bees", "Undertow" i "Beetles", a na koniec wybrzmiało genialnie rozciągnięte w czasie i przestrzeni "Elephants". Brakowało mi bardzo "Billie Holiday", ale wiedziałam, że nie mam co liczyć na moją ulubioną piosenkę. Zresztą, to byłoby chyba za dużo szczęścia naraz i mogłoby się dla mnie źle skończyć (wybuch płaczu - rozmyty makijaż - dół do końca dnia). Tak więc jedynym minusem występu pań z LA było to, że trwał tak krótko. 7 kawałków przelciało szybciutko, całość trwała może z 5 minut - tak przynajmniej mi się wydawało, gdy zespół żegnał się z publicznością. Na szczęście, Stella, Jenny, Theresa i Emily zeszły chwilę później do fanów porozmawiać i poprzytulać się. Były foteczki, autografy, prezenty i obietnica powrotu do Polski. Trzymamy za słowo!

Theresa, miss festiwalu

Jenny wśród fanów

Stella wśród ochrony

W związku z tym, że o 19:35 mieliśmy taki genialny, pełen emocji koncert za sobą, perspektywa pozostałych występów wydawała nam się średnio zachęcająca. Junior Boys posłuchaliśmy ze strefy gastronomicznej, obejrzeliśmy fragment miazgi dokonywanej przez Meshugga i udaliśmy się do Trójkowego namiotu na spotkanie z Matthew Dearem. Spodziewaliśmy się dobrej imprezy, dostaliśmy coś, co trudno jakkolwiek zdefiniować, ale impreza była dość średnia. Dziwne oświetlenie sprawiło, że Matthew wydawał się być Murzynem (może wtedy koncert byłby lepszy, bo jak wiadomo, nikt nie ma takiego poczucia groove i flow jak czarni) a nagłosnienie zmieniło jego angielski w arabski. Czy pomyliliśmy koncerty i poszliśmy na Omara Souleymana? Nie, ten miał wystąpić dopiero za godzinę i to na innej scenie. Troszeczkę zdezorientowani, opuściliśmy duszny namiot i postanowiliśmy poczekać na The Jon Spencer Blues Explosion.

JSBX to zespół, którego zdecydowanie trzeba posłuchać na żywo, aby go w pełni docenić. Śmiało mogę powiedzieć, że był to jeden z najdziwniejszych koncertów, na jakich byłam w życiu. Skład na dwie gitary i perkusję poruszał się na pograniczu punka, garażowego rocka, bluesa i noise'u. Powtarzane w kółko "Bluuuuuuues Explosion" miało się stać później hasłem przewodnim festiwalu i wiem już teraz, że będzie mi się śniło po nocach. Publika pogowała a koncert ciągnął się w nieskończoność niczym melanż, który nie chce się skończyć. Gdy techniczni składali już sprzęt, perkusista Russell Simins jeszcze walił w talerze. Propsy za wytrwałość!

Tym samym ominęła nas podobno najlepsza wiksa festiwalu, czyli Omar Souleyman. Wybraliśmy rock and roll zamiast zamiast muzyki do kebaba - chyba jednak słusznie! Do hotelu zwijaliśmy się przy dźwiękach "Hunted by a Freak" Mogwai - wszechotaczająca ciemność, grupy równomiernie idących ludzi i migoczące światełka w oddali sprawiły, że poczuliśmy się jak w futurystycznym filmie.

Drugi dzień rozpoczął dla nas oficjalnie koncert Blonde Redhead. Wielka szkoda, że w tym samym czasie w namiocie Trójkowym grali Male Bonding. No ale takie są uroki festiwalu, że czasem trzeba dokonywać trudnych wyborów. My wybraliśmy Azjatkę i bliźniaków, mimo że to nie była dobra pora na taką łóżkową muzykę - wieczorem pewnie wytworzyłby się zupełnie inny klimat. Do tego zespół borykał się z ciągłymi problemami technicznymi, które przejdą chyba do historii. Przy takich niesprzyjających warunkach udało im się jednak zachować klasę i profesjonalizm - być może oni się słabo słyszeli, ale my słyszeliśmy ich bardzo dobrze. Utwory zostały odegrane perfekcyjnie - jedyne, czego zabrakło to właśnie bardziej intymnej atmosfery. Tego braku nie zrekompensowały nawet nogi Kazu Makino.

Jeszcze nuciliśmy "Na na nana nanana" z końcówki "23", gdy dowiedzieliśmy się, że koncert Polvo został przełożony na "późne godziny nocne". Kolejnym przystankiem okazał się więc zespół Yacht. "Amerykański duet [...] na koncertach rozrastający się do kwartetu" zgodnie z obietnicami organizatorów zaprezentował kawał porządnej tanecznej elektroniki. Psychodelii wprawdzie już się nie doszukaliśmy, ale w końcowym podsumowaniu Yacht wypadli na plus. Szkoda tylko, że w namiocie można się było udusić - nic dziwnego więc, że prawdziwa impreza rozegrała się tuż przed nim.

Po Yacht krótka wycieczka pod scenę obok - a tam barierki zajęte już przez psychofanów Neon Indian. Jakaż była radość wszystkich polskich dziewczyn, gdy zespół zagrał kawałek "Polish Girl"! Utwór zapowiada album "Era Extraña", który ma ukazać się we wrześniu. Koncert nie ograniczył się tylko do nowości, mogliśmy też usłyszeć "Mind, Drips" czy "Deadbeat Summer". Widać było, że Alan Palomo, czyli mózg i ciało Neon Indian, był bardzo pozytywnie zaskoczony reakcją polskiej publiki. A jak wiadomo, na koncertach akcja pociąga reakcję, więc im lepsza publiczność, tym lepszy występ (i na odwrót). My, jak zwykle czuli na kobiece piękno, nie mogliśmy za to oderwać wzroku od grającej na klawiszach Leanne Macomber. Tego wieczoru wyglądała jak żywcem wyjęta z lat 60. - z powodzeniem mogłaby zagrać piękną prześladowaną ofiarę w horrorze klasy Z.

[cdn...]

If the mountains should crumble to the sea, there would still be you and me

2011-08-04T15:10:00.003+02:00

Robert Plant

źródło: materiały promocyjne organizatora

ROBERT PLANT & THE BAND OF JOY, 2 SIERPNIA 2011, WARSZAWA TORWAR

To nie był koncert wokalisty Led Zeppelin, choć na pierwszy kąsek dostaliśmy niesamowitą wersję "Black Dog". Potem jednak mogliśmy usłyszeć nie tylko evergreeny Zeppelinów, ale również kawałki z zeszłorocznego albumu "Band of Joy" oraz kilka folkowych coverów.

Moja pierwsza myśl po tym, jak Robert Plant pojawił się na scenie na Torwarze: "Jejku, jak on młodo wygląda!". Czupryna blond włosów, dżinsy i zwykła koszula sprawiły, że daleko było mu do wyglądu dziadka a zdecydowanie bliżej do dojrzałego faceta z klasą. Na szczęście, korzystny wygląd nie okazał się tylko przykrywką dla kiepskiej formy - wręcz przeciwnie, już od pierwszych chwil koncertu było wiadomo, że jego głos się w ogóle nie postarzał!

Na scenie towarzyszyło mu pięcioro muzyków, czyli właśnie zespół Band of Joy. Co ważne, Plant, choć to z pewnością jego nazwisko przyciągnęło tak liczną publiczność, nie postawił się w roli gwiazdy ani nawet frontmana. Z pokorą przedstawiał pozostałych członków zespołu i ustępował im miejsca podczas poszczególnych kawałków. Sam wtedy cofał się do chórku lub grał na harmonijce - zero gwiazdorzenia, obrastania w piórka czy odcinania kuponów od dawnej sławy.

Przez ponad półtorej godziny występu zespołowi udało się przenieść nas do Ameryki lat 50. i 60. Sam Robert Plant stwierdził, że jako Anglik, cały czas odkrywa coś nowego w muzyce amerykańskiej. Tego wieczoru publiczność zgromadzona na Torwarze też mogła odkryć urok amerykańskiego folku, country i rootsowego rocka. The Band of Joy spełnili obietnicę ukrytą w nazwie grupy i faktycznie przynieśli widzom dużo radości, choć nie obyło się też bez wzruszających momentów. Do takich z pewnością należało zeppelinowe "Thank You" czy "Monkey" (cover zespołu Low). Zdecydowanymi highlightami okazały się zeppelinowe klasyki: "Ramble On" oraz zagrany na bis "Gallow's Pole". Oba utwory ujęły publiczność bogatymi improwizacjami i gitarowymi solówkami, a gromkie brawa posypały się dla gitarzystów Darrella Scotta i Buddy'ego Millera.

Nie ulega wątpliwości, że Robert Plant pokazał klasę godną prawdziwej muzycznej legendy. Z zachwyconymi widzami żegnał się słowami: "See you again soon!". Od poprzedniej jego wizyty w Polsce minęło 10 lat - miejmy nadzieję, że tym razem nie będziemy musieli aż tak długo czekać na jego powrót.

Love to the rhythm, slave to the rhythm

2011-08-03T19:57:00.005+02:00

ART POP FESTIWAL 2011, 29 LIPCA, BYDGOSZCZ

Lato 2011 przyniosło nam nowy festiwal na mapie Polski. W nocy z 30 na 31 lipca w bydgoskim Myślęcinku, w pięknym otoczeniu lasów i przyrody, wystąpiły światowej sławy gwiazdy.

O 17:15 na scenę wyszedł belgijski zespół Hooverphonic. Szkoda, że przyszło im grać tak wcześnie, bo o tej porze widzowie jeszcze byli nieliczni. Belgowie wypadli świetnie, choć trzeba przyznać, że ich muzyka – mieszanka artystycznego popu, jazzu i triphopu - na pewno lepiej sprawdza się w zadymionych klubach a nie na świeżym powietrzu. Nas urzekła przede wszystkim wokalistka grupy Noémie Wolfs, która na żywo prezentowała się o wiele bardziej korzystnie niż na promocyjnych fotosach. Sceniczną charyzmą popisywał się natomiast basista Alex Callier, który co chwilę zagadywał zgromadzone w pierwszym rzędzie dziewczęta. Jeśli chodzi o setlistę, to można było usłyszeć i większe przeboje, jak choćby „2 Wicky”, i utwory z ostatniej płyty, czyli wydanej w 2010 roku „The Night Before”.

Po Hooverphonic przyszła pora, aby na głównej scenie zaprezentowały się polskie wokalistki. Niestety, ani Monika Brodka ani Ania Dąbrowska pod względem uroku osobistego nie zdołały dorównać Noémie. Brodka zagrała głównie kawałki z dobrze przyjętego albumu „Granda”, ale nie zabrakło też coverów. Młoda góralka sięgnęła po klasyki od Cyndi Lauper i Tanity Tikaram. Występ zakończyła śpiewanym po francusku utworem „Excipit”, w czasie którego po prostu znikła ze sceny bez pożegnania. Ania Dąbrowska okazała się ciut bardziej dojrzałą artystką. Towarzyszył jej zgrany zespół, który każdy utwór kończył energiczną improwizacją. Publiczność została uraczona m.in. wykonaniem utworu Nancy Sinatry „Bang Bang (My Baby Shot Me Down)” – jak się później okazało, tego wieczoru mieliśmy wysłuchać jeszcze niejednej zaskakującej przeróbki muzycznej. Ostatni kawałek z płynnie wplecionym refrenem „Ordinary Word” New Order Ania zadedykowała Amy Winehouse – to przecież ona miała być na początku główną gwiazdą festiwalu.

Smutną atmosferę spotęgowaną przez pokaz slajdów przedstawiających tragicznie zmarłą Brytyjkę rozwiała dopiero Eliot Pauline Summer, znana bardziej jako Coco. Tego dnia obchodziła swoje 21. urodziny, a publiczność z wielkim zaangażowaniem zaintonowała jej „Happy Birthday” w dwóch wersjach językowych. Od pierwszych chwil koncertu było wiadomo, że śpiewa dla nas córka Stinga – Coco odziedziczyła bowiem po tatusiu nie tylko muzyczne ucho, ale również jego głos. No chyba że chrypka była wynikiem zbyt hucznego świętowania urodzin na backstage’u z chłopakami z Razorlight. O ile pierwsza część koncertu mogła się trochę dłużyć, o tyle już po paru numerach atmosfera zrobiła się iście taneczna i gorąca. Zagrane na koniec hity „Quicker” i „Caesar” udowodniły, że cały szum wokół I Blame Coco nie jest przesadzony.

Podczas gdy I Blame Coco jest zdecydowanie gwiazdą na czasie, to Razorlight wydawało się już odrobinę zapomnianym zespołem, którego szczyt popularności przypadł jakieś 6-7 lat temu. Ich koncert pokazał jednak, jak bardzo mylna jest taka opinia. Razorlight okazali się na żywo prawdziwą koncertową maszynką. Grali punkowo, brudno, rockandrollowo - nic dziwnego, że dziewczyny piszczały. Wyjaśniło się też, dla kogo przeznaczone były bukiety kwiatów – nie dostała ich jubilatka Coco, tylko Johnny Borrell. Czyżby polskie fanki wykreowały nowy trend wręczania kwiatów muzykom na koncertach? Podczas godzinnego występu Razorlight zagrali pełną selekcję „best of”. Było „Golden Touch”, „Stumble and Fall”, „In the Morning”, zapomniane już trochę „Somewhere Else”, no i „America” zachowana na sam deser. Najlepiej jednak wypadło „In the City” z charakterystycznym „I Was Looking For You, Looking For You…” śpiewanym chóralnie przez wszystkich oraz cover Edwyna Collinsa „A Girl Like You”. A niekwestionowanym bohaterem koncertu okazał się basista Freddie Stitz, który publiczności zaprezentował się w kowbojskim przebraniu i legginsach w cekiny a jego sposób gry i zachowanie sceniczne przywodziły na myśl wymiataczy z Dire Straits. Trzeba przyznać, że zmiana prawie całego składu zespołu wyszła Razorlight na dobre. Z niecierpliwością czekamy na ich czwarty album i kolejny koncert w Polsce.

Główna gwiazda festiwalu kazała na siebie czekać ponad godzinę. Był to jedyny taki poślizg logistyczny, bo zmiany sprzętu między poszczególnymi koncertami odbywały się wyjątkowo sprawnie. No ale Grace Jones można wszystko wybaczyć, nawet konieczność czekania. Na scenie pojawiła się przy dźwiękach „Nightclubbing”. Czarna marynarka, w którą była odziana, szybko poszła w odstawkę i naszym oczom ukazało się idealnie zgrabne ciało pani Jones. Jeśli chodzi o nogi, to śmiało można powiedzieć, że zdetronizowała ona legendarną w tej kwestii Tinę Turner. Na szczęście, Grace Jones mogła się popisać nie tylko ciałem i dobra formą fizyczną, ale również wielką charyzmą, która sprawiła, że z każda piosenką coraz więcej osób podrywało się do tańca. Tańczyli młodzi i starsi, panie i panowie. W trakcie „Pull up to the Bumper” Grace zeszła ze sceny i w deszczu złotego konfetti spacerowała między tłumem. Niektórzy mieli nawet niepowtarzalną okazję wyśpiewać refren piosenki do mikrofonu. Ten koncert również nie obył się bez fantastycznych coverów: najpierw dane nam było usłyszeć „La Vie en Rose” wykonywane w oryginale przez Edith Piaf, a następnie „Love Is the Drug” zespołu Roxy Music. Na koniec diwa zaserwowała nam swój znany przebój „Slave to the Rhythm”. Nieodłącznym elementem scenicznym tego utworu jest hula hop – w Bydgoszczy też nie mogło go zabraknąć. Krążek ani razu nie zsunął się z bioder Grace, która w tym samym czasie śpiewała, chodziła po scenie i przedstawiła muzyków swojego zespołu. To mógł być koniec tego koncertu, ale publiczność wyprosiła jeszcze jeden utwór – było to „Hurricane”.

Gdy tylko Grace Jones zeszła ze sceny, na terenie festiwalu zapanowała smutna cisza, a widzowie skierowali się powolnym krokiem do wyjścia. Szkoda, że nie zaplanowano żadnego „afteru”, który pozwoliłby jeszcze chwilę się pobawić.

Już w tej chwili chodzą słuchy, że w przyszłym roku Art. Pop ma się przerodzić w dwudniowy festiwal z polem namiotowym. Tegoroczna edycja, przynajmniej pod względem line-upu, zasłużyła na mocną czwórkę z plusem. Czekamy zatem na kolejną!

Leave your scene of destruction and join us in revolution

2011-07-28T13:58:00.005+02:00

Zdjęcie: Last.fm

Z Aniką spotkaliśmy się na chwilę przed jej koncertem na Dour. Wiedzieliśmy, że nie ma zbyt dużo czasu, dlatego przygotowaliśmy tylko kilka krótkich pytań.

Sunday at Devil Dirt: Obiecujemy, że nie zajmiemy ci dużo czasu... Dlaczego zdecydowałaś się nagrać album, na którym głównie znajdują sie covery?

Anika: To długa historia, więc nie będzie aż tak krótko. W muzycznym biznesie pracowałam odkąd miałam 15 lat. Byłam promotorką, wydawcą w wytwórni płytowej, robiłam różne rzeczy, które mi się w końcu znudziły. Miałam przede wszystkim dość rynku muzycznego, tego, że jest taki "bezpieczny" i że nikt nie chce podejmować ryzyka... Rzuciłam więc pracę i postanowiłam zająć się polityką, pracowałam jako dziennikarka. Potem nagrałam płytę - była pełna złości. Gdybym nagrała moje własne utwory, byłyby bardzo polityczne i ludzie mogliby się łatwo zniechęcić. Ale z coverami jest tak, że można przekształcić oryginalne utwory w mroczniejsze. Wybraliśmy więc ładne piosenki z lat 60. i 70. i wydobyliśmy z nich mroczny potencjał. W ten sposób chciałam powiedzieć: spójrzcie na muzykę w teraźniejszym kontekście. Jak się okazało, zrobiliśmy coś, co obraża wiele osób...

SaDD: W jaki sposób obraża?

Anika: Ludzie mnie bardzo często krytykują, są tacy, którym się podoba moja twórczość, ale są też tacy, którzy nie mogą jej znieść. Zazwyczaj ich stosunek to 50:50. Ostatnio zebrałam troszkę więcej pozytywnych reakcji, może ludzie sie przyzwyczaili? Zobaczymy, jak będzie dalej, bo nagrywamy teraz nowy album.

SaDD: A czym kierowałaś się, wybierając utwory? Nagrałaś cover Yoko Ono, Boba Dylana, The Kinks...

Anika: Wybieraliśmy je razem: ja, Geoff (Barrow - przyp. red.) i Billy (Fuller - przyp. red.). Piosenkę Yoko Ono wybrałam, ponieważ podoba mi się, jak brzmi. Mówię po angielsku i niemiecku, ale kiedy nagrywaliśmy album miałam bardzo śmieszny akcent, bo mieszkałam w Walii. Podobało mi się, jak brzmią słowa w tej piosence. Nie mówiąc o tym, że podoba mi się jej polityczny wydźwięk.

SaDD: Czyli nie było żadnego klucza, którym sie kierowaliście?

Anika: Nie, mieliśmy różne powody. Utwór Boba Dylana wybrałam, ponieważ idealnie pasuje do obecnej sytuacji, mimo że został napisany wiele lat temu. W tej chwili polityka jest bardzo niemodna, szczególnie w muzyce, no chyba że jesteś U2 (haha). Ale oni i tak śpiewają o konfliktach odległych, niedotyczących ludzi, którzy słuchają ich muzyki. Wielka szkoda, bo muzyka zawsze była związana z polityką. Dlatego też chcieliśmy przypomnieć utwór Boba Dylana. Chociaż jeden chłopak z zespołu ostrzegał mnie, żebym nie przesadzała z polityką na albumie. To pokazuje, jak złe skojarzenia pociąga za sobą polityka.

SaDD: A ty wydajesz się mieć obsesję na jej punkcie...

Anika: Tak, bardzo chciałabym do niej wrócić! Muzykę postrzegam jako platformę do przekazywania moich opinii, w ten sposób docieram do osób, do których nie dotarłabym jako dziennikarka... Byłam strasznie zła na biznes muzyczny, tyle rzeczy chciałabym nadal w nim zmienić... Ale przynajmniej daje mi pole do wyrażania swoich opinii. W sumie: co mam do starcenia? Nic!

SaDD: Wspomniałaś, że pracujecie nad nowym albumem. Czego możemy się po nim spodziewać?

Anika: Będzie bardziej osobisty. Znajdzie się na nim więcej autorskich piosenek z moimi tekstami. Reszta to rzeczy, których sama lubię słuchać - późne lata 70. i 80.

SaDD: Czy czujesz się częścią jakiejś sceny muzycznej?

Anika: Nie za bardzo. Właśnie o to chodzi - robimy coś sami, nikt inny tego nie robi ani nie robił. Chociaż teraz pojawia się coraz wiecej zespołów, które działają podobnie do nas. Na festiwalu ATP w Londynie (I'll Be Your Mirror, odbył się w dniach 23-24 lipca - przyp. red.) pod kuratelą Portishead będzie sporo takich artsytów, choćby Factory Floor czy S.C.U.M. To zespoły, które odwołują się do tradycji, niekoniecznie politycznych, ale na pewno muzycznych.

SaDD: Jakie masz plany na najbliższą przyszłość? Poza nagrywaniem nowej płyty.

Anika: Nagranie nowego albumu to mój główny cel. Jesteśmy ciągle w trasie, więc nie mogę za bardzo się na tym skoncentrować. Poza płytą, myślę, że wrócę do Berlina, teraz nie mam domu nawet... Może też zajmę się znowu dziennikarstwem... Sama jeszcze nie wiem.

SaDD: Dziękujemy zatem za poświęcony nam czas i do zobaczenia na koncercie, a we wrześniu w Polsce.

Anika: Tak, przyjedźcie koniecznie koncerty towarzyszące Europejskiemu Kongresowi Kultury!

To die by your side is such a heavenly way to die

2011-07-26T01:12:00.002+02:00

Zobaczyć trzy legendy wyspiarskiego rocka w tydzień? Marzenia się spełniają! W piątek Jarvis, w sobotę Anderson a w kolejną niedzielę Mozz. Koncert w Stodole był zatem dla mnie taką wisienką na torcie po całych atrakcjach festiwalowych. Był również spotkaniem z niesamowitą osobowością jaką jest Steven Patrick Morrissey. Osobowością, która niesprawiedliwie kojarzona jest przez niektórych tylko z The Smiths.

Zaczął od piosenki The Smiths właśnie. „I Want the One I Can’t Have” było hitchcockowskim trzęsieniem ziemi i zapowiedzią tego, że ci, którzy przyszli posłuchać tylko greatest hits najważniejszego zespołu lat 80 mogą się srogo zawieść. Na drugi ogień poszło tak jak na słynnym koncercie w Earls Cort superenergetyczne „First of the Gang to Die”. I potem, jak u Hitchcocka właśnie , było już tylko coraz lepiej. Same hity z satelity: „Speedway”, „Irish Blood…” czy przepiękne „I’m Throwing my Arms Aroud Paris”. Mozz we wspaniałej formie z rewiową gracją pozdrawiał fanów i przybijał piątki. Kroczył po scenie jak pewnego rodzaju karykatura, ale też następca wielkich piosenkarzy lat 50 i 60. Jedyną dość subtelną różnicą było to, że w przypadku tego koncertu zapomnieć mogliśmy o wszelkim blichtrze, bling bling i bezsensownych popisach. Każda piosnka, element i ruch miały swoje miejsce i znaczenie. Zespół w czerwonych koszulkach Mc Crap, symboliczne gesty i zapowiedzi. Wszystko, jakby specjalnie wyreżyserowane, osiągnęło swoje apogeum podczas „Meat is Murder”, które Mozz trochę ironiczne poprzedził opowieścią o niedawnej tragedii w Norwegii. Tych, którzy uznali go właśnie za bezdusznego starego punkowca, muszę rozczarować. Może to jakaś autosugestia, ale miałem wrażenie, że utwór „Scandinavia” miał tego wieczoru ciut inny wydźwięk.

Występ zakończyła zagrana na bis przepiękna wersja „There Is a Light that Never Goes Out”, która była najlepszą klamrą zamykającą ten ledwie godzinny koncert.

Jedynym zgrzytem podczas całej imprezy była iście barejowska akcja z parasolkami, a raczej ich pokoncertowym poszukiwaniem. Ja nie wiem, co komu przeszkadzają parasole w momencie, w którym na zewnątrz od kilku dni pada, a ochrona nawet dokładnie nie sprawdziła czy nie wniosłem ze sobą pięciu granatów. Szkoda, że w naszym kraju ludzi płacących za koncerty wciąż traktuje się nie jak gości tylko jak zbędny ciężar. Duży minus dla klubu!

PS. Ale niektórzy skorzystali. Szymon wyniósł parasol za 100zł! Dobry deal!

I watched it for a little while, I love to watch things on TV

2011-07-25T22:01:00.003+02:00

Minęły już 24 godziny od momentu, gdy Morrissey wszedł na scenę w warszawskiej Stodole, jednak do audycji przygotowaliśmy się jeszcze na fali ekscytacji przedkoncertowej. Kraków donosił, że Mozz jest w formie, nastawiliśmy się więc maksymalnie pozytywnie. Koncert nie zawiódł, ale o tym będzie w poście powyżej w odpowiednim czasie. Udało nam się zgadnąć niektóre pozycje setlisty, a nawet to, że przed koncertem dane nam będzie posłuchać New York Dolls. Nie zabrakło również coveru klasyka Lou Reeda!

Playlista (24.07.2011):

1. Morrissey "Speedway"

2. Morrissey "Suedehead"

3. Morrissey "I'm Throwing My Arms Around Paris"

4. The Smiths "This Charming Man"

5. Morrissey "November Spawned a Monster" (Live at Earls Court)

6. New York Dolls "Trash"

7. The Cramps "Tear It Up"

8. Morrissey "Interlude" (solo version)

9. Lou Reed "Satellite of Love"

10. The Smiths "I Know It's Over"

11. Morrissey "Bigmouth Strikes Again" (Live at Earls Court)

12. Morrissey "Irish Blood, English Heart" (Live at Earls Court)

13. The Smiths "Meat Is Murder"

I'm the fury in your head, I'm the fury in your bed

2011-07-25T21:40:00.003+02:00

DOUR EPILOG

W ramach krótkiego podsumowania:

Najlepszy koncert: Foals/Yussuf Jerusalem

Najgorszy koncert: Architecture in Helsinki

Najlepszy kawałek: "Surprise Hotel" Fool's Gold

Największa niespodzianka: mroczny hiphop w wykonaniu CocoRosie (przynajmniej dla Mike'a)

Największa atrakcja pozakoncertowa: zbieranie zużytych kubeczków plastikowych i wymienianie ich na darmowe piwo

Kilka uwag o stronie organizacyjnej: polskie festiwale mogą się schować przy Dour. To chyba najbardziej "user friendly" festiwal w Europie. Na pole namiotowe można wnosić wszystko oprócz szkła (ze względów bezpieczeństwa), na sam teren festiwalu też można przyjść z własnym jedzeniem, nikt nikomu nie wyrzuca z plecaka gum do żucia czy kanapek. Obsługa jest miła i pomocna. Strefa dla prasy zorganizowana na najwyższym poziomie - wprawdzie nie było w niej darmowego alkoholu (może to i lepiej), ale można było skorzystać z Internetu, podładować telefon, zjeść obiad w barku, odpocząć na kanapie i spotkać się z artystami w sprzyjających warunkach. Jedyne, na co można ponarzekać to cena piwa na festiwalu - 2,40 euro za mały kubeczek. Jednak patrząc po ilości pustych kubeczków walających się po ziemi, można wywnioskować, że jednak cena nie była aż tak wygórowana dla większości festiwalowiczów. Sceny były ulokowane dość blisko jedna od drugiej, także nie trzeba było iść 20 minut z koncertu na koncert (jedyne co spowalniało tempo to deszcz i błoto, ale temu nie dało się zaradzić), a namioty były otwarte z 3 stron, więc nawet przy największym zatłoczeniu było czym oddychać. Na koniec dodam tylko, że przy tojtojach był specjalny "regał" z papierem toaletowym (!). Pomysł niby prosty, a jednak nikt na niego chyba jeszcze nie wpadł w Polsce.

Blinded by the moonlight, dancing in the dead of night

2011-07-23T15:30:00.009+02:00

DOUR PT.2

DZIEŃ 3 (16.07.2011):

zdjęcie: stonysleep (Furs.fm)

Po słonecznym piątku sobota przyniosła nadzieje na kolejny dzień pięknej pogody, zostały one jednak dość szybko rozwiane wraz z nadchodzącym wiatrem i czarnymi chmurami. Pierwszą część dnia spędziliśmy na wycieczce do lokalnego marketu. Przy okazji uświadomiliśmy sobie, że miasto w którym zorganizowano imprezę na 155 tys. osób najzwyczajniej w świecie świeci pustkami. Sklepy niby otwarte, ale na ulicach widać było tylko lokalnych kloszardów, dziwne znaki drogowe (na zdjęciu) i przenoszone przez wiatr śmieci. Po zakupach i spożyciu napojów udaliśmy się w końcu na teren festu. Towarzyszyły nam przy tym dźwięki kończącego się koncertu The Amplifetes.

Chwilę przed 16:30 wylądowaliśmy w La Petite Maison dans la Prairie, żeby obejrzeć chłopaków z Yussuf Jerusalem (wywiad z chłopakami niedługo ukaże się na naszym blogu). Muzycznie był to na tym festiwalu koncert, który odpowiadał mi najbardziej. Trzy osoby na scenie, krótkie rock’n’rollowe piosenki polane ogromną dawką psychodelii to jest to co tygrysy lubią najbardziej. Zespół zagrał większość numerów znanych ze swoich albumów, trafiły się nawet blackowe wstawki. Dzięki temu mogliśmy mieć wrażenie, że przy każdym numerze gra dla nas inna grupa, która jednak stale zachowywała wizerunek licealnych chłopaków z zespołu ze starszej klasy. Ten koncert nie miał słabych momentów, jednak najbardziej w pamięć zapadł mi oczywiście cover Marianne Faithfull.

W pamięć za to nie zapadł nam koncert Architecture In Helsinki. Byliśmy bardzo napaleni na ten występ, jednak niestety coś musiało okazać się rozczarowaniem i tym razem padło na Australijczyków. Może to wina Yussufa, może nie sprzyjającej aury, tak czy siak zmyliśmy się po jakichś czterech kawałkach. Pozwoliło to nam dość swobodnie powrócić do wcześniejszego namiotu i zająć odpowiednie miejsca na wybuchowy show Fool’s Gold. Wiedzieliśmy, że może być dobrze, jednak nie mieliśmy pojęcia, że aż tak. Złociści chłopcy grający z gracją 10cc okazali się być czarnymi końmi festiwalu i wykonawczo dorównali poziomowi grających podobne klimaty Foals. Zagrali największe hajlajty ze swojej płyty z koronnym, wydłużonym aż do dziesięciu minut „Suprise Hotel”, przy którym na sali tańczył dosłownie KAŻDY.

Po Fool’s Gold udaliśmy się do namiotu, co było dobrym posunięciem ze względu na konkretną ulewę jaka przeszła nad Dour. Nie było jednak przebacz i chwilę przed 22 udaliśmy się na odkrytą Last Arena żeby zobaczyć jedną z większych gwiazd imprezy, czyli Suede. Pomimo fatalnej aury i początkowych pustek wśród publiczności Brett Anderson i spółka polecieli na maksa i bez lenistwa zafundowali nam największy miks przebojów ze wszystkich płyt. Było „Animal Nitrate”, „Trash”, „We are the Pigs”, „So Young” i finałowe „Beautiful Ones”. Szkoda, że zabrakło “Stay Together” czy “Wilde Ones” ale nie można mieć wszystkiego. Dla mnie ten koncert był i tak spełnieniem wieloletnich marzeń, a jego otoczka i niesamowita forma zespołu sprawiły, że był lepszy niż mogłem sobie wyobrazić.

Po wielkich emocjach przyszła pora na loterię kolejnego występu. Ogromne błoto odstraszyło nas od wyprawy na Flying Lotus i Gasłamp Killer i w ten oto sposób wylądowaliśmy na bardzo fajnym i przestrzennym secie Lindstroma. W tym czasie pozostała część naszej ekipy poszła obczajać Erola Alkana, który jednak średnio nas zachwycił. Z Lindstroma wyszliśmy tuż przed końcem i dzięki temu udało nam się jeszcze liznąć odrobinę lat 90, bo na głównej scenie House of Pain serwowało swoje największe przeboje przeplatane hiciorami Everlasta. Fajny bonus na koniec tego mokrego dnia.

(Mike)

DZIEŃ 4 (17.07.2011):

Czwarty dzień festiwalu zaczęliśmy dość późno - nie udało nam się zdążyć ani na Ultraphallusa, ani na The Ocean (tym samym nie "zaliczyliśmy" sceny Cannibal Stage - ale przynajmniej słyszeliśmy ją z namiotów), dotarliśmy dopiero na Metronomy. Brytyjczycy wypadli poprawnie, choć spodziewaliśmy sie większego szału, szczególnie po słuchaniu ich płyty non stop przez ostatnie 3 miesiące. I mimo że miło było usłyszeć "We Broke Free", "Tha Bay", "Corinne" czy "The Look" na żywo, to ewidentnie czegoś brakowało. A może po prostu nasze oczekiwania były zbyt wysokie?

Natomiast wobec grających na dużej scenie Public Enemy oczekiwań nie mieliśmy żadnych, poza tym, że chcieliśmy ich zobaczyć, bo to przecież legenda. Postaliśmy parę kawałków, pokiwaliśmy się, wypatrzyliśmy z oddali kolesia z zegarem na szyi i mogliśmy spokojnie udać sie na frytki.

O 21:35 na scenę Domku na Prerii miały wejść CocoRosie. Siostry kazały na sebie trochę czekać - bałam się więc, że gdy w końcu wyjdą, będą kaprysić i zagrają na "odwal się". Nic podobnego - Bianca i Sierra, jak się później okazało, były przyjaźnie nastawione do publiczności i radosne jak nigdy. Choć ich strój na to nie wskazywał - wyszły na scenę w długich płaszczach z kapturami, dzięki czemu wyglądały jak zaginione członkinie Ku Klux Klanu. Towarzyszył im koleś grający na fortepianie i niezwykle utalentowana beatboxerka. Koncert był mroczny, schizowy i wyjątkowo hiphopwy: rap Bianki przeplatał się z operowym śpiewem Sierry. Niektóre utwory były tak przearanżowane, że trudno było je rozpoznać. Na pewno było "Werewolf", "God Has a Voice, She Speaks Through Me", "Lemonade", no i oczywiście "Japan". Gdy zespół zszedł ze sceny, publiczność tak intensywnie domagała się bisu, że można zaryzkować stwierdzenie, że był to najlepiej przyjęty zespół całego Dour. Siostry nie kazały na siebie czekać dłużej niż kilka minut i zagrały jeszcze "Tekno Love Song".

Pozytywnie nastawieni po ich świetnym koncercie poszliśmy na Hercules and Love Affair. Ich płyty "Blue Songs" nasłuchałam się tyle co ostatniego Metronomy, miałam więc równie spore oczekiwania. Tym razem nie zostały one zawiedzione. 5-osobowy zespół (3 wokale, 2 laptopy) bez najmniejszych problemów rozbujał publiczność. Kulminacją były oczywiście przebojowe "Blind" i "My House". Słyszałam skrajnie różne opinie o Herkulesie: jedni mówili, że nudzą, inni, że niszczą. Ja już nie mam watpliwości, że rację mają ci drudzy.

Żałuję tylko, że moje resztki energii zużyłam w całości na Herkulesie, i na Bomba Estereo niewiele sił mi zostało. Ten zespół to prawdziwa kolumbijska tykająca bomba. Genialny perkusista grający połamane rytmy, dwóch indie chłopców na gitarze, basie i klawiszach i do tego wokalistka wyglądająca, jakby się urwała z więzienia w Bogocie. Latynoska energia w czystej postaci popłynęła ze sceny od pierwszych minut koncertu. Warto było to zobaczyć, bo pewnie Bomba Estereo na razie nie zawitają do naszego kraju.

Kolumbijskie rytmy dobiły nas na tyle, że na Kap Bambino nie starczyło nam już sił. Trudno, miejmy nadzieję, że kiedyś nadrobimy!

(Moni)

Don't make a move 'til I say: "Action"

2011-07-22T13:27:00.010+02:00

DOUR PT.1

DZIEŃ 1 (14.07.2011)

Naszą letnią przygodę z jedną z największych europejskich imprez zacząć mieliśmy od The Budos Band. Jednak ze względu na deszcz nad koncert musieliśmy przedłożyć picie ginu w namiocie. Jednak co się odwlecze to nie uciecze. Kiedy tylko dotarliśmy do namiotu Dance Hall okazało się, że będący live wsparciem dla Charlesa Bradleya Budos Band postanowili zacząć koncert swojego kolegi od małego instrumentalnego jamu w stylu lat 70. Po trzech kawałkach na scenę wkroczył pierwszy oczekiwany przez nas artysta i Dour Festival 2011 mogliśmy uznać za rozpoczęty. Było dokładnie tak jak się spodziewaliśmy: duszno, oldschool’owo, soulowo na maksa. Sam Charles na żywo wygląda jakby uciekł z planu filmu „Shaft”. Wymyślna kreacja i sceniczne ruchy w stylu Jamesa Browna kontrastowały z wiekiem wykonawcy. Były największe przeboje z jedynej płyty, w tym fenomenalne „The World (Is Going up In Flames)”.

Po krótkiej wizycie w strefie prasowej dowiedzieliśmy się, że planowany na 20 koncert I’m From Barcelona przełożono na 1 w nocy. Wisienką na torciku było spotkanie z Kyussem i zdjęcie z Brantem Bjorkiem. Pustynnych wyjadaczy zobaczyliśmy ponownie już chwilę później, kiedy to na godzinę zawładnęli główną sceną. Grali wyśmienicie i z kopem, jednak dopiero interwencja krajowej ekipy rozkręciła odpowiedni mosh. Redaktor Staszewski od lekkich pląsów niepostrzeżenie przeszedł do dzikiego biegania w koło i machania rękoma, co chyba najlepiej podsumowuje to co widzieliśmy i słyszeliśmy. Fajnie było znów poczuć się jakby miało się 16 lat.

Z piaskiem w zębach i ciężką głową pognaliśmy za miedzę do namiotu klubowego, który od tego koncertu zaczął celować w najmocniejszą scenę imprezy. Chwilę przed 21 na scenę wyszedł najlepszy aktualnie koncertowy zespół świata. Myślałem, że opinie o nich są przesadzone i przegięte. Nie są…Foals zagrali perfekcyjnie jak reprezentacja Brazylii w 1994 roku. Bez kompleksów, z energią i wściekłością. Pokazali, że muzyka improwizowana w stylu lat 70 może spokojnie korespondować z nowoczesnymi densowymi hajpami dla młodzieży. Podczas tego koncertu poczułem jak bardzo nasz kraj jest zacofany pod względem muzycznym. Było „Miami”, było przefenomenalne „Spanish Sahara”, było „Balloons”. Był koncert festiwalu.

Żeby nie było, że najlepsze mecze były tylko w fazie grupowej polecieliśmy na Cypress Hill. Co jak co, ale każdy chłopiec w wieku 23+ miał styczność z ich graniem, nic więc dziwnego, ze oglądany z daleka koncert wywołał bardzo naturalnie uśmiech na moim ryju. Kolega Held z Furs.fm tupał nóżką, w powietrzu unosił się beneluksowski klimat a ze sceny płynęły wszystkie evergreeny łącznie z „Insane in the Brain” i „What’s Your Number”.

Po koncercie krótka wizyta w namiocie Dancehallowym w którym co i rusz czekały niespodzianki, tym razem dość konkretnie zainteresowało nas Spank Rock. O 1 udaliśmy się bliżej sceny, żeby obczaić spóźnione I’m From Barcelona. Koncert mógł się podobać, jednak nas nie zachwycił tak jak płyta. Na scenie było dokładnie 14 osób jednak niestety nie do końca było to słychać. Większość roboty wykonywał szalony wokalista, który był równocześnie dyrygentem i wodzirejem. Część piosenek zaśpiewał na rękach tłumu, a koncert zwieńczyło wspólne odśpiewanie kultowej piosenki Justice, które w tych okolicznościach nabrało zupełnie innego znaczenia. Do soboty był to dla mnie najbardziej pozytywny koncert imprezy.

Na zakończenie dnia drineczek i spać.

(Mike)

DZIEŃ 2 (15.07.2011):

Dzień drugi zaczęliśmy od spotkania z Aniką w strefie dla prasy i krótkiego wywiadu. Anika okazała się przeuroczą dziewczyną o rozbrajającym brytyjskim akcencie. Opowiedziała nam o swojej obsesji na temat polityki oraz o przekształcaniu pięknych piosenek w mroczne (wywiad niedługo ukaże sie na naszym blogu). Po rozmowie szybka wizyta w Domku na Prerii - a tam bardzo miłe zaskoczenie. Leif Vollebekk wbrew wszelkim pozorom nie był smutnym Szwedem, tylko sympatycznym Kanadyjczykiem, a gitara + harmonijka idealnie wkomponowały się w klimat tego wczesnego i wyjątkowo słonecznego popołudnia. Z pewnością zostalibyśmy do końca koncertu, gdyby nie jeszcze jeden umówiony wcześniej wywiad. Tym razem spotkaliśmy się z reprezentacją belgijskiego zespołu Yew. Damien i Jean-Paul z wielkim entuzjazmem opowiedzieli nam o swoich celtyckich inspiracjach, a nawet postawili nam piwo. Nie uraziła ich nawet nasza opinia, że Jupiler smakuje jak soczek i nie dorównuje polskim browarom.

Po spotkaniu z Belgami musieliśmy lecieć na koncert Aniki - bez większego trudu znaleźliśmy miejsce przy barierkach. Na scenie Anice towarzyszyło czworo muzyków. Ona pojawiła się ubrana cała na czarno i bez zbędnego wstępu zaczęła śpiewać swoim melancholijnym i mrocznym głosem pierwsze wersy "Terry". Później usłyszeliśmy jeszcze "The End of the World", "I Go to Sleep" (najlepsze!) i "Yang Yang". Przez cały czas monotonny wokal kontrastował z wyjątkowo tanecznym basem. Przed ostatnim utworem Anika zeszła ze sceny. Myśleliśmy, że to już koniec koncertu, ale po chwili pojawiła się znowu z... notesikiem w ręce. Przy jego pomocy wyrecytowała ostatni utwór, a potem po prostu zniknęła. Nie było ukłonów, pożegnań czy podziękowań - i dobrze, bo czasem najważniejsza jest sama muzyka a nie otoczka. Warto przypomnieć, że we wrześniu Anika wystąpi w Polsce przy okazji Kongresu Kultury. Pozycja obowiązkowa, nie tylko dla wrocławian!

Krótka przerwa na drinka i kanapkę (bagietka z sałatką curry) i jedziemy dalej. Zajrzeliśmy na scenę Magic Soundsystem sprawdzić, jak wypadają na żywo sympatyczni Belgowie z Yew. Ich muzyka to zupełnie nie nasze klimaty, ale trzeba przyznać, że grają bardzo energicznie. W kategorii folkowych klimatów wypadli na pewno o wiele ciekawiej niż Gogol Bordello. W Polsce z pewnością odnieśliby sukces, bo jak wiadomo folk i rock progresywny cieszą się dość dużą popularnością wśród naszych rodaków.

Po Yew czekała nas szybka wycieczka na drugi koniec festiwalu, gdzie znajdowała się scena De Balzaal. Tam publiczność zabawiał Totally Enormous Extinct Dinosaurs. Strój dinozaura był całkiem okazały, niestety raziły techniawkowe przejścia między kawałkami. Na szczęście nie zabrakło "Garden" - i choćby dlatego warto było się tam pojawić.

Grający o 20 na scenie klubowej The Do okazali się kolejnym zaskoczeniem festiwalu, choć niekoniecznie pozytywnym. Ich oblicze koncertowe znacznie odbiega od wizerunku, który przyjęli na płytach. Ładne i słodkie pioseneczki ustąpiły miejsca elektronicznym łomotom. Nawet spokojne "On My Shoulders" zostało obdarte z całej swojej delikatności. Po koncercie przypadkowo poznany Belg spytał się mnie, jaki to jest rodzaj muzyki. Nie miałam pojęcia, ale na pewno nie mój.

O wiele bardziej "moi" byli za to Klaxons - no ale jest to zespół, który lubię od bardzo dawna. Gdy widziałam ich po raz pierwszy w 2008 roku w Łodzi byłam lekko roczarowana, teraz Jamie i spółka wypadli o wiele korzystniej. Cały namiot tańczył przy "Atlantis to Interzone" czy "As Above So Below", a przy "Golden Skans" śpiewał "uuuuuuuuuuuu oooo". Świetnie wypadł nowy kawałek "Invisible Forces" - jest na co czekać! Szkoda tylko, że nie mogliśmy zostać do końca, bo trzeba było zająć dobre miejsce pod sceną główną na Pulp.

Po relacjach osób, które już widziały Pulp w tym sezonie - na Primaverze lub Openerze - spodziewaliśmy się wielkiego show. I nie zawiedliśmy się. Jarvis Cocker zasługuje na miano najlepszego frontmana i showmana ever. Choć nie przepadam za przesadną konferansjerką na koncertach (dlatego tak bardzo podobał mi się minimalistyczny występ Aniki), to w tym przypadku wszystkie opowieści Jarvisa i zabawy z publicznością przyczyniły się do niepowtarzalnego klimatu koncertu. Nie obyło się bez polskiego akcentu - dziewczyny z Furs.fm obsypały kwiatami Cockera, który oczywiscie zachował się z odpowiednią galanterią. Piskom nie było końca. Z zagranych utworów największe wrazenie zrobiło na mnie "This Is Hardcore" - może dlatego że Jarvis polizał mikrofon, a może dlatego, że z takim uczuciem wyszeptał "Don't make a move 'til I say action". Zgodnie z wszechobowiązującą zasadą, najbardziej oczekiwana piosenka poszła na koniec: przy "Common People" rozpętał się mały sajgon pod sceną. Przykro było patrzeć jak zespół schodzi ze sceny - być moze nie był to koncert festiwalu, ale na pewno najlepszy show, jaki widzieliśmy w ciągu tych czterech dni.

Wymęczeni po Pulp nie doszlismy już na Deerhoof - szkoda, bo Japonka na wokalu była dość kuszącym argumentem. Zebraliśmy się jednak dopiero na Duchess Says. Muzycznie nic zachwycającego, ale zespół zafundował wspaniały performance. Wszystko za sprawą niezwykle naładowanej energią wokalistki, dla której stanie na scenie było chyba zbyt nudne. Większość koncertu spędziła wśród publiczności, ewentualnie noszona przez nią na rękach. Można było nawet podejść do niej i zabrać na chwilę mikrofon, co z wielką chęcią uczynił Mike. Po intensywnym wydarciu się następnego dnia nie mógł mówić. Ale podobno było warto.

(Moni)

Street life is the only life I know

2011-07-11T11:30:00.006+02:00

We wczorajszej audycji przyjrzeliśmy się filmom Quentina Tarantino oraz ich soundtrackom. Opowiedzieliśmy przy okazji w jakich okolicznościach po raz pierwszy zetknęliśmy się z filmem "Pulp Fiction", jak bardzo lubimy, gdy Samuel L. Jackson mówi "motherfucker" i "nigga" oraz jak bardzo podziwiamy wytrzymałość alkoholową pięknych dziewczyn z pierwszej części "Death Proof" (na zdjęciu powyżej). No i przede wszystkim zagraliśmy dużo dobrej muzyki - bo w filmach Tarantino jest ona bezsprzecznie jednym z ważniejszych elementów.

Playlista (10.07.2011):

PULP FICTION:

1. Urge Overkill "Girl, You'll Be a Woman Soon"

2. Chuck Berry "You Never Can Tell"

3. Dusty Springfield "Son of a Preacherman"

JACKIE BROWN:

4. Bobby Womack "Across the 110th Street"

5. The Supremes "Baby Love"

6. Randy Crawford "Street Life"

BĘKARTY WOJNY:

7. David Bowie "Cat People"

KILL BILL:

8. Nancy Sinatra "Bang Bang (My Baby Shot Me Down)"

DEATH PROOF:

9. The Coasters "Down in Mexico"

10. Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Titch "Hold Tight"

11. Smith "Baby, It's You"

P.S. W środę wybywamy na Dour, tak więc słyszymy się dopiero za dwa tygodnie!

Every Artist Needs a Tragedy

2011-07-05T16:28:00.004+02:00

Troszkę się zagapiliśmy i dopiero po dwóch dniach przypomnieliśmy sobie, że wypadałoby podsumować niedzielną audycję. Założenie było proste: trochę punku, trochę garażu, trochę słońca, duuuuużo energii i jeszcze więcej używek (ale tych lekkich). Akurat nadarzyła się ku temu piękna okazja: dowiedzieliśmy się, że Crocodiles wracają do Polski i 22 sierpnia wystąpią w Poznaniu w centrum kultury i sztuki KontenerART. Zainspirowało nas to do krótkiego przeglądu kapel zgromadzonych wokół legendarnego kalifornijskiego klubu The Smell. Całkiem przypadkiem dodaliśmy do zestawu kilka osobliwych coverów. A recenzje EP-ek Vandelles i Guards możecie przeczytać w archiwum naszego blogaska.

Playlista (03.07.2011):

1. The Brian Jonestown Massacre "Iluminomi"

2. Crocodiles "Refuse Angels"

3. Crocodiles "Hearts Reprise"

4. Dum Dum Girls "There Is a Light That Never Goes Out" (cover The Smiths)

5. No Age "Every Artist Needs a Tragedy"

6. Abe Vigoda "Repeating Angel"

7. The Vandelles "Summer Fling"

8. The Vandelles "Losing Touch With My Mind" (cover Spacemen 3)

9. Guards "Motorbreath" (cover Metalliki)

10. Cults "Go Outside"

11. Cults "Walk at Night"

12. Seapony "Dreaming"

13. Seapony "Into the Sea"

Aha, i jeśli macie jakiś namiar na ten film, to prosimy koniecznie o kontakt:

Suck it and See

2011-06-28T17:25:00.003+02:00

ARCTIC MONKEYS "SUCK IT AND SEE" (2011)

Pewien dość znany pan powiedział kiedyś, że prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym jak kończy a nie jak zaczyna. Kończenia w wykonaniu tego pana nie będziemy dziś podsumowywać bo to nie jest miejsce, a wątpię czy rzeczona osoba lubi takie granie (jeśli tak to prosimy o maila!). Nie zmienia to jednak faktu, że przy okazji najnowszej płyty Arctic Monkeys aż ciśnie mi się na usta parafraza klasycznych już słów Leszka Millera. Prawdziwego „rockmana” poznaje się nie po ilości tatuaży, wielkości mięśni, motoru i innych części obowiązkowego wyposażenia (w naszym kraju można jeszcze poznać po polarze założonym na sprany podkoszulek AC/DC), ale po tym jak kończy (przynajmniej do następnej płyty). Co prawda Małpeczki nie wybierają się chyba jeszcze na muzyczną emeryturę, ale co jak co w przypadku nagłego końca świata lub zespołu „Suck it and See” jest jak na razie ich ostatnim krążkiem.

Takiego wejścia nie miał nikt od dawna. Już przed wydaniem pierwszej płyty Arctic grali koncerty dla pełnych namiotów na największych wyspiarskich festach. Wszystko za sprawą magicznego Myspace’a, który w przeciwieństwie do zespołu nie umiał jednak wykorzystać szansy jaką wtedy dostał. Dziś po „miejscu w sieci” zostało tyle co po pierwszym wizerunku i brzmieniu czwórki z Sheffield.

Pierwsza pamiętna i słuchana przez niektórych z zawstydzeniem płyta to zestaw prostych piosenek o imprezach. Druga to chęć progresywnej przyłojki, którą zdecydowanie należy pochwalić za odwagę w takim samym stopniu jak skarcić za jej brak. Trzecia to zdecydowana wolta i jakby drogowskaz pokazujący w jaką stronę zaprowadzi zespół kontakt ze znanym w niektórych kręgach dealerem Joshem Homme. Czwórka to z kolei totalny dowód winy, że kontakt z dealerem jednak miał miejsce, a zarazem prawdziwe rockowe świadectwo dojrzałości.

Zacząć przebojowo, wręcz popowo, a potem pójść w trudną stronę i nagrywać coś ocierającego się o psychodelię i garażowe rzężenia potrafi niewielu. Ciężko jest mi teraz wyszperać z głowy konkretne nazwy, ale gwarantuję jedno: żaden z zespołów (no może poza White Stripes) wymienianych jednym tchem na okładkach kolorowych pisemek około 2001-2002 roku nie pokazał bardziej niż AM tego, że część paplaniny o njurok rewoluszyn nie była tylko czczą gadaniną bandy zblazowanych dziennikarzyn znad Tamizy.

Na swojej najnowszej płycie Arctic Monkeys biorą ten cały biznes za jajka bez żadnych kompleksów pokazując Karpanosom, Casablancasom i innym Followillom, że jak się ktoś ma podpisywać pod graniem tru rock’n’rolla to jednak powinien umieć to robić. Brzmią jak jeden z tych zespołów, które przez przypadek wykopujecie w odmętach sieci, a potem z hipsterską dumą obnosicie się wśród znajomych mówiąc „znam to”. Brzmią jak banda dwudziestolatków, która ma tego farta, że nie musi gnić w biurze z kawą tylko w sali prób z jointem. Brzmią jak ci, którym do pojęcia sensu rocka brakuje już tylko kilku kroków. Świecące kiedyś z okładek oczka przymuliły używki i zasłoniły okulary, dżinsy się podarły, pyszczek zarósł a sympatyczna małpiatka zamieniła się w rasowego gracza, który nawet największym legendom może swobodnie powiedzieć „Welcome to the jungle”!

Homme podaje! Turner przy piłce! Strzela….! O Jezus Maria!

Something to talk about

2011-06-28T13:47:00.004+02:00

Ponieważ mało się dzieje ostatnio, postanowiliśmy przypomnieć fragmenty niektórych wywiadów, które mieliśmy przyjemność przeprowadzić:
Wywiad z We Have Band (fragment) by sundayatdevildirt

Wywiad z Late of the Pier (fragment) by sundayatdevildirt

Wywiad z Crocodiles (fragment) by sundayatdevildirt

Jak ich słuchamy to łezka w oku nam się kręci. Szczególnie w przypadku Late of the Pier!

Let your balalaika sing what my guitar wants to say

2011-06-27T22:51:00.004+02:00

Padliśmy ofiarą kaca i Scorpionsów. Ich hymn "Wind of Change" towarzyszył nam przez cały weekend, zwłaszcza gdy zagłębiliśmy się w jego warstwę liryczną. Kto wiedział, że Klaus Meine śpiewa o bałałajce (ang.: balalaika)? Zagranie Scorpionsów w audycji miało być pewnego rodzaju katharsis i uwolnić nas od słynnej ballady. I co? I nic, dziś rano po obudzeniu usłyszałam znów w głowie charakterystyczne gwizdanie... Litości!

Żeby było jeszcze piękniej, do studia wpadł Krzyś z Uwolnij Muzykę i opowiedział nam m.in. co tam słychać w Sopocie, jak było na Primaverze, na co czeka na Off-ie. Wszystko opatrzone zostało eksperymentalnymi drone'ami. Nie było zmiłuj!

Playlista (26.06.2011):

1. Totally Enormous Extinct Dinosaurs "Trouble"

2. Arctic Monkeys "Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair"

3. Arctic Monkeys "All My Own Stunts"

4. The Black Angels "River of Blood"

5. Pulp "Trees"

6. ZS "New Slaves"

7. Barn Owl "Light from the Mesa"

8. Oneida "Horizon"

9. Scorpions "Wind of Change"

10. Still Corners "Cuckoo"

11. Still Corners "Endless Summer"

Tańce, hulanki, swawola

2011-06-22T01:33:00.003+02:00

ROCK IN SUMMER, GOGOL BORDELLO, 21 CZERWCA, STODOŁA

Nie będę udawać eksperta tylko dlatego, że wygrałam (jak co najmniej połowa moich znajomych) bilety w hortexowych rebusach. Na koncert poszłam z ciekawości i trochę w ramach mojej prywatnej partyzanckiej wojny z Go Aheadem. Po płytę Gogol Bordello sięgnęłam wcześniej raz i wyłączyłam po 3 kawałkach. Jak się później okazało, znajomość dyskografii zespołu nie była mi do niczego potrzebna.

Nie wiem za bardzo, co się działo przed występem Gogoli, ale niezbyt mnie to interesuje. Duży plus (przyznaję to z ciężkim sercem i wbrew sobie) należy się organizatorom za skrupulatne przestrzeganie rozkładu jazdy. Kto nie chciał męczyć się suportami (dobranymi według zupełnie niezrozumiałego klucza) mógł w ciemno przyjść na 21:45 i akurat trafiłby na sam początek występu headlinera.

Zespół zaczął z dużą pompą i nie zwolnił ani na chwilę. Muzyka była prosta, utrzymana w rytmie na 2, raz trochę szybsza, raz trochę wolniejsza, ale cały czas pełna bałkańsko-słowiańskiego szaleństwa. Gitarowe zagrywki ustępowały miejsca partiom akordeonu i skrzypiec. Ośmioro muzyków ledwo zmieściło się na scenie, tym bardziej, że ani na chwilę nie przestawali oni być w ruchu.

Publiczności nie trzeba było zachęcać do dobrej zabawy ani rozgrzewać zbędną konferansjerką. Od początku było widać, że większość zgromadzonych w sali osób nie tylko dobrze się bawi, ale również zna kawałki, które kolejno wybrzmiewały. Wesołość zespołu udzieliła się nawet bardziej biernym obserwatorom, takim jak pisząca te słowa.

Przyznaję: podobała mi się energia buchająca ze sceny. Podobał mi się dziadek grający na skrzypcach. Koszulka Eugene’a Hütza z Bolkiem i Lolkiem też mi się podobała. Przez chwilę nawet poczułam się jak w jednej z bardziej absurdalnych scen w filmie Kusturicy. Przez moment słabości zapragnęłam nawet napić się wódki (ciepłej!) i oddać się hulance. Ale tylko przez moment. Gdy minął, poczułam jednak lekkie znużenie tym przedstawieniem.

Wychodząc ze Stodoły przed końcem koncertu, wiedziałam, że Gogol Bordello już mnie niczym nie zaskoczy. Wiedziałam, że nadal będą grać proste piosenki na dwa i zabawiac publiczność według tego samego schematu. Wiedziałam też, że gdy dwa dni później wystąpią w Pradze, to zaserwują Czechom takie samo show. Może i na wysokim poziomie, ale dość wyreżyserowane i przewidywalne.

PS. Ale gdybym organizowała komuś wesele bez ograniczeń finansowych to wynajęłabym właśnie Gogol Bordello!

Heavenly

2011-06-21T00:58:00.003+02:00

ZAZA "SACRED GEOMETRY" 2011

Rzadko się zdarza, że kibicuję jakiemuś zespołowi od totalnego początku. Trafiłem na nich przez świętej pamięci Myspace by potem zakochać się w świeżo wydanej „Cameo” i pojechać na ich koncert do Berlina. Tam, ponad rok temu, obiecywali, że płyta jest już prawie gotowa. Dziś po roku i miesiącu możemy napisać: Jest! Nazywa się „Sacred Geometry” i jest dla mnie najlepszą, najbardziej zaskakującą i najpiękniejszą płytą tego roku.

Tytułowe „Sacred Geometry” to oparte na religiach, okultyzmie i tradycji zasady stosowane przy planowaniu i konstruowaniu świętych obiektów. Tym razem znana ze szkolnej ławy historia o orientowaniu kościoła na wschód nabiera trochę innej barwy. Jenny, Danny i Dru orientują swój shoagezowy i rozmarzony wizerunek w ciut bardziej mroczną stronę, budując tym samym monument będący hołdem dla wszystkiego co najpiękniejsze i najbardziej perwersyjne.

Co się zmienia? Co jest nowego? Znów dostajemy elektroniczny, kąpiący się w masie pogłosów pop. Tym jednak razem za całą (wspominaną w naszym wywiadzie) ideologią szatańsko-magiczną idą też czyny. Pełnometrażowej Zazie o wiele bliżej do ostatnich dokonań Trenta Reznora niż choćby BRMC, z którymi trasę grali. Nie ma co się zresztą dziwić. Zaza to od samego początku zespół raczej elektroniczny, grubo kombinujący z różnego rodzaju efektami i uciekający utartym schematom. No właśnie schematy. W porównaniu z „Cameo” LP jest o wiele bardziej schematyczne. W większej ilości utworów dopatrzeć się możemy znanego rockowego schematu „zwrotka, refren, zwrotka, refren”. Nie wpływa to wcale negatywnie na odbiór tych dźwięków. Co więcej, właśnie dzięki temu można o wiele łatwiej i szybciej ugryźć to granie. Weźmy choćby na tapetę, pochodzące z wcześniejszego okresu twórczości grupy, „Who’s There” (wcześniej kojarzone z koncertów jako „River”). Ten numer, wzbogacony przepięknie gotyckimi klawiszami, to typowy dreampopowy killer dla fanów Blonde Redhead i podobnych rozmarzonych przestrzeni. Żeby nie było, że wszystko się zmienia, w „I Wait Patient” dostajemy znany z płyt Warlocks pulsujący, ascetyczny i cholernie melodyjny bas. W przeciwieństwie do zimnych i mrocznych schematów Jenny gra jednak o wiele „grubiej” zbliżając się miejscami do ideału lat 80. Z tą drobną i prawie niezauważalną różnicą, że jest to jednak raczej ideał popowy a nie stricte gotycko-rockowy. Podoba mi się też, że panna Fraser w końcu przekonała się do śpiewania większej ilości partii. O tym, że umie wiadomo było od dawna, teraz jednak wystawia sobie świadectwo dojrzałości dzielnie stojąc koło swojego genialnego wokalnie partnera.

Pomimo tych wszystkich zabiegów stylistycznych i produkcyjnych „Sacred Geometry” pozostaje płytą popową, której korzeni możemy szukać spokojnie w np. „Erotice” Madonny, albo dokonaniach mniej znanych czarnoskórych wokalistów sprzed 20 paru lat.
Spodziewaliśmy się tego tropu. Zapowiadający płytę singiel „Distance Creator” to jeden z najmocniejszych punktów albumu. Zróbcie eksperyment, zapomnijcie o wszystkim, o czym pisałem i posłuchajcie kilka razy tej piosenki na zmianę z „Not Enough”. Pop? Tak. Pieprzony głęboki, przeromantyczniony do bólu kości pop lat 80.

I taka jest właśnie ZAZA Ad. 2011. Mroczna, romantyczna, cholernie przebojowa. Brzmieniowo przypominająca zapowiedź huraganu, tekstowo liryczna jak zawsze. Odkrywcza i nowoczesna, choć kompletnie nie uciekająca od tradycji. Tak dziś nie gra nikt i już za to należy się laur konsumenta. Więcej zachwytów po kilkukrotnym przesłuchaniu. Gwarantujemy.

Albumik do posłuchania i zakupienia TU.

I hate you, I hate you too

2011-06-20T01:05:00.007+02:00

Dziś o zespole wyjątkowym. Wyjątkowym z kilku powodów. Po pierwsze jest to pierwszy belgijski artysta, którego opisujemy w naszym cyklu Dour. Po drugie, jak zauważyliśmy, nazwa grupy wzbudza ogólna wesołość wśród części osób wybierających się na festiwal. Postanowiliśmy zatem rozszyfrować co kryje się pod tajemniczym hasłem Ultraphallus.

BIO

Zespół powstał w 2002 roku w znanej piłkarskim kibicom miejscowości Liege w Belgii. Po dwóch latach działalności wydał debiutanckie demo, a po kolejnych dwóch debiutancki pełnowymiarowy album.

Fascynująca wszystkich nazwa zespołu zainspirowana została ponoć osobą ojca Michaela Jacksona...Przezwany został on tak (podobno) z powodu ostrego traktowania swoich dzieci. Ultraphallus miał być pewnego rodzaju wariacją na temat określenia Ultimate Father.

OSTATNIE WYDAWNICTWO

Nagrana w 2008 roku płyta "The Clever" ukazała się, tak jak debiut, nakładem Conspiracy Records. Za miks, nagranego w 5 dni dzieła, odpowiada John Roo oraz niejaki Snoninovitch

DLACZEGO WARTO ZOBACZYĆ

Choćby z tego powodu, że około stonerowa scena belgijska znana jest z wielu perełek i może właśnie jedną z nich jest grupa pod wezwaniem fallusa.

Ponadto wypadałoby jednak zobaczyć coś lokalnego. Ciekawostką jest też, że na swoim profilu na last.fm grupa wśród podobnych wykonawców ma naszą kapelę Merkabah.

CO MUSZĄ ZAGRAĆ

Nie gustujemy raczej w takim łojeniu. Ale powiedzmy, że jeśli się przejdziemy to miłobybyło usłyszeć choć jedną z niewielu piosenek jakie można znaleźć w serwisie Youtube. Choćby taką:

GDZIE ZOBACZYĆ?

Na Dour zagrają w niedzielę 17 lipca na otwarcie naszej ulubionej sceny pod wezwaniem Domku na Prerii. Ponadto zespół gra ostatnio dość mało koncertów. Z naszych informacji wynika, że kolejny koncert zaplanowali dopiero na październik...

Golden rule is love, my brother

2011-06-19T23:57:00.006+02:00

Druga i ostatnia już (chyba) audycja poświęcona wykonawcom Dour Festival 2011. Przyjrzeliśmy się rozpiskom dniowym i godzinowym i z zadowoleniem stwierdzamy, że nasi faworyci raczej się ze sobą nie pokrywają. Jedyne co przykre to to, że Edward Sharpe gdzieś zniknął z line-upu :( Mamy jednak nadzieję, że zabawa i tak będzie przednia, a pogoda litościwa dla śpiących pod namiotami!

Playlista (19.06.2011):

1. Bomba Estereo "Fuego"

2. Kap Bambino "Batcaves"

3. Foals "Black Gold"

4. Charles Bradley "Golden Rule"

5. Anika "I Go to Sleep"

6. Bibio "Pretentious"

7. The Dø "On My Shoulders"

8. The Amplifetes "Blinded by the Moonlight"

9. Suede "Stay Together"

10. Hercules and Love Affair "Painted Eyes"

Dear Prudence, won't you come out to play

2011-06-12T23:08:00.007+02:00

Dziś zgodnie z zapowiedzią, zaserwowaliśmy Wam niezły kocioł popkulturowy. Sięgnęliśmy po same legendy i ikony, odstawiając chwilowo na bok dzisiejszych młodych zdolnych. Proponujemy Wam małą zabawę, w której możecie sprawdzić, ile faktów zapamiętaliście z naszej audycji. Sprawdźcie czy znacie odpowiedzi na poniższe pytania bez zaglądania do Wikipedii!

1. Kto zaprojektował słynne logo Rolling Stonesów (widoczne powyżej)?

2. Jaki jest ulubiony drink Keitha Richardsa?

3. Kto jest na zdjęciu z posta poniżej?

4. W jakich okolicznościach Kurt Russell poznał Elvisa Presleya?

5. Czym zajmowała się Debbie Harry przed Blondie?

6. Dla czyjej siostry John Lennon napisał "Dear Prudence"?

7. Czemu zadedykowana jest piosenka "Got to Get You into My Life" Beatlesów?

8. Jak brzmiał roboczy tytuł "Yesterday" Beatlesów?

9. Kto grał na pianinie ustawionym w piaskownicy?

10. W czyich chórkach występowała Sheryl Crow zanim rozpoczęła karierę solową?

11. Kto kupił pianino, na którym John Lennon skomponował "Imagine"?

12. Kto jest największym przegranym wszech czasów w muzyce?

13. Ile cali ma język Gene'a Simmonsa z KISS?:P

Odpowiedzi znajdziecie w komentarzu.

Playlista (12.06.2011):

1. The Animals "House of the Rising Sun"

2. The Rolling Stones "Gimme Shelter"

3. Iggy Pop "China Girl"

4. Elvis Presley "Hound Dog"

5. Bruce Springsteen "Born in the USA"

6. Blondie "Heart of Glass"

7. The Beatles "Dear Prudence"

8. The Beatles "Got to Get You into My Life"

9. The Beach Boys "Californian Girls"

10. Sheryl Crow "My Favorite Mistake"

Baby You're A Rich Man

2011-06-12T12:30:00.004+02:00

Która piosenka Beatlesów zadedykowana jest marihuanie? Jaki jest ulubiony drink Keitha Richardsa? Kto robił gipsowe odlewy narządów płciowych znanych rockmanów? Przy jakiej okazji Kurt Russel poznał Elvisa Presleya? I wreszcie: kto znajduje się na zdjęciu powyżej? Odpowiedzi na te pytania usłyszycie dziś na antenie Radia Aktywnego po 18:30. Udowodnimy Wam, że tak naprawdę nic nie wiecie o popkulturze.

Born to a baker, I'm in search of sweets

2011-06-10T01:28:00.004+02:00

SARABETH TUCEK "GET WELL SOON" (2011)

Sarabeth Tucek ma w tej chwili tylko 981 fanów na Facebooku, ale wbrew pozorom nie jest artystką „znikąd” i nie brakuje jej znaczących osiągnięć. W tym roku ukazał się jej drugi album, wcześniej miała okazję supportować Boba Dylana, występować na jednej scenie z Black Rebel Motorcycle Club i związać się z czołowym szaleńcem amerykańskiej sceny psychodelicznej, czyli Antonem Newcombe z The Brian Jonestown Massacre. Aż dziwne, że jest o niej tak cicho!

"Get Well Soon", bo taki tytuł nosi jej najnowsze dzieło, to bardzo melancholijny album. Nie znajdziemy na nim wpadających w ucho przebojów ani melodii do potupania nóżką. Wszystkie 12 utworów utrzymanych jest w spokojnej tonacji. Z instrumentów przeważają gitara akustyczna i klawisze, gitara elektryczna pojawia się tylko w kilku momentach, za każdym wyrywając z zadumy zaskoczonego słuchacza. Całość można spokojnie zaszufladkować jako muzykę spod znaku „singer songwriter” i oczywiście nie ma w tym nic złego.

Osobie takiej jak ja, czyli rozkochanej w tanecznym, elektronicznym indie albo w transowej gitarowej psychodelii (tak dla kontrastu), album Sarabeth Tucek może wydawać się odrobinę monotonny od strony muzycznej. Niekwestionowanym plusem są jednak jej teksty: bardzo osobiste, pełne smutku, tęsknoty i rozczarowania. Ich motywem przewodnim jest samotność - obecna w życiu nawet gdy jest się w związku z drugą osobą. W kilku utworach pojawia się też postać ojca, z którym podmiot liryczny (córka) usiłuje nawiązać prawidłową relację. Tytuły utworów są proste, zazwyczaj jednowyrazowe: "A View", "Wooden", "The Fireman", co tylko potęguje wrażenie, że mamy do czynienia z poezją. Każdy z tekstów można właściwie potraktować jako oddzielny, pełny wiersz, ale zebrane razem, w odpowiedniej kolejności układają się one w spójną opowieść. Opowieść bardzo kobiecą, intymną, przywołującą na myśl ekshibicjonistyczne płyty Tori Amos.

Najmocniejsze momenty? Singlowe "Get Well Soon", którego melodia i klimat od pierwszego posłuchania kojarzą mi się z "Common Around Here" Jenny Wilson oraz "The Doctor", którego wcześniejsza wersja została wydana na oddzielnym singlu przez wytwórnię Wool w 2009 roku. Ten ostatni to zresztą mały poetycki majstersztyk opowiadający o wiecznym szukaniu miłości i domu, wpisanym w nasze istnienie od urodzenia. "Born to a baker, I'm in search of sweets - all the more since he died and left me nothing to eat" śpiewa melancholijnie Sarabeth. Czy nie coś podobnego miała na myśli właśnie boska Tori Amos, śpiewając "Baker baker, baking a cake, make me a day, make me whole again"? Nawet jeśli się mylę, to proszę nie wyprowadzać mnie z błędu, chcę pozostać przy tej interpretacji!

Jest jeszcze coś ujmującego w utworach Sarabeth - są na wskroś amerykańskie. Dla jednych może być to zaletą, dla innych wadą. Dla mnie zdecydowanie zaletą - nawet jeśli nie mam złudzeń co do tego, że Ameryka to ziemia obiecana i każdy przeżywa tam swój "American Dream". Bardziej chodzi mi o pewien wizerunek amerykańskiego lata, przekazywany nam regularnie w filmach i książkach i utrwalony w naszej świadomości przez popkulturę. Utwory Sarabeth Tucek są jak ognisko rozpalone w letni wieczór na piaszczystej plaży, jak domek na wsi, jak kąpiel w ciepłym jeziorze, jak podróż wielką autostradą w filmie drogi. Są wreszcie jak ta łódka na okładce. Każdy chciałby mieć podobne wspomnienia z dzieciństwa, a idealnym soundtrackiem do nich byłaby właśnie płyta "Get Well Soon".

We got fun 'n' games

2011-06-09T11:31:00.006+02:00

Dosłownie przed chwilą pisaliśmy o tym jak niezłomni Front Row Heroes nie poddają się przeciwnościom losu i z optymizmem organizują najfajniejsze i najtańsze (albo nawet darmowe) koncerty w kraju. Myśleliśmy, że Bachelorette to ostatni przedwakacyjny rozdział, jednak myliliśmy się. Zapraszamy was wszystkich na pierwszy organizowany przez FRH festiwal!

Green Zoo Festiwal to świeża inicjatywa, która odbędzie się 25 czerwca w dwóch krakowskich klubach. Podczas dłuuugiego festiwalowego dnia w dwóch klubach (Piękny Pies oraz Betel) wystąpi w sumie siedmiu artystów z kraju i zagranicy. Główną gwiazdą imprezy będzie kochana przez wszystkich, urocza Basia Bulat. Piękna Kanadyjka przyjedzie do Grodu Kraka dzień po wspólnym koncercie z Arcade Fire na stołecznym Torwarze.
Oprócz głównej gwiazdy publiczność w Krakowie będzie miał okazję zobaczyć m.in: New Century Classics, Visionary Hours, Lights Dim, Haydena Berry, projekt Vladimirska oraz gości z USA czyli Point Reyes.

Ciekawostką jest to, że w każdym z występujących zespołów, poza Polakami, występują również obcokrajowcy posiadający polskie korzenie lub na stałe mieszkający nad Wisłą.

Green Zoo Festiwal 25 czerwca 2011 Kraków

SCENA BETEL (Pl. Szczepański 3)
18:00 – New Century Classics
20:00 – Vladimirska
21:00 – Basia Bulat
23:00 – Visionary Hours
00:00 – Lights Dim

SCENA PIĘKNY PIES (ul. Sławkowska 6a)
19:00 – Hayden Berry
22:15 – Point Reyes

Karnety w cenie 30zł (40 w dniu imprezy) można kupować w sieci Ticketpro, Empik w obu klubach oraz rezerwować poprzez stronę Front Row Heroes.

Wymiana karnetów na opaski festiwalowe rozpocznie się w klubie Betel w dniu imprezy o 17.

A na koniec sympatyczny cover w wykonaniu Basi Bulat. Ta właśnie piosenka, wykonywana w oryginale przez Ludmiłę Jakubczak, stała się inspiracją dla nazwy imprezy. W końcu "Nikt dobrze nie wie kto tu widzem jest".

Bachelorette, you can turn dust into champagne

2011-06-07T11:09:00.006+02:00

Zdjęcie: mistletone.net

Zazwyczaj piszemy o tym, co się dzieje w Warszawie - dziś dla odmiany przenosimy się do Krakowa. Wszystko za sprawą pani Annabel Alpers, która 16 czerwca zagra w klubie Piękny Pies.

Bachelorette, bo tak brzmi pseudonim artystyczny Annabel,pochodzi z Nowej Zelandii, ale obecnie mieszka na wschodnim wybrzeżu USA. Solowo występuje od 2005 roku. Ma na swoim koncie 3 albumy, najnowszy, zatytułowany po prostu "Bachelorette", ukazał się pod koniec maja nakładem labelu Mistletone - tym samym Annabel dołączyła do grona takich artystów jak Vivian Girls, Panda Bear czy Ariel Pink. Dodajmy jeszcze, że płyta została zmiksowana przez Nicholasa Vernhesa (tego samego, który zajmował się albumami Animal Collective i Beach House) w jego studiu Rare Book Room w Brooklynie. Poniżej możecie pobrać sobie singiel, promujący to wydawnictwo:

To wszystko powinno wystarczyć, aby Was zachęcić do wybrania się na koncert Bachelorette. A jeśli nie, to na pewno zachęci Was fakt, że wstęp na koncert jest WOLNY. No to teraz już nie ma żadnych wymówek, kto w Krakowie, niech biegnie do Pięknego Psa.

Data: 16 czerwca 2011
Początek: godz. 21:00
Miejsce: Klub Piękny Pies
Adres: Kraków, ul. Sławkowska 6a
WSTĘP WOLNY (koncert w ramach cyklu spotkań Gadający Pies).
Organizatorzy: Front Row Heroes

I'm getting outta darkness, my light shines on

2011-06-06T16:33:00.006+02:00

Line-up tegorocznego Off Festivalu jest już zamknięty, przyszła więc dobra chwila na przyjrzenie się zabookowanym artystom. Przyznajemy, że trzy podstawowe powody, dla których w tym roku nie chcemy przegapić Offa, to:

1. Warpaint, czyli cztery kobiety, z którymi można kraść przysłowiowe konie, pić wódkę i iść do łózka,

2. Ringo Deathstarr, czyli bezczelna ale perfekcyjna zrzynka z My Bloody Valentine,

3. Primal Scream: "Screamadelica" live!, czyli Bobby Gillespie oraz Manu w wersji psychodelicznej.

Nie znaczy to oczywiście, że pozostali artyści nas nie ruszają i że resztę czasu spędzimy pijąc browary na trawce. Cieszą nas zarówno żywe legendy: The Jon Spencer Blues Explosion, Liars czy Gang of Four, jak i muzycy w pełni na czasie i na hajpie: How To Dress Well, Twin Shadow, Ariel Pink's Haunted Graffiti czy Neon Indian. Oczywiście, półtorej godziny to za mało, żeby wyciągnąć wszystkie offowe smaczki, dlatego zapewne czeka nas dogrywka podczas jednej z audycji w lipcu.

Playlista (05.06.2011):

1. Chicks on Speed "Culture Vulture"

2. Blonde Redhead "Penny Sparkle"

3. Primal Scream "Movin' on up"

4. Gang of Four "To Hell with Poverty"

5. Warpaint "Beetles"

6. The Jon Spencer Blues Explosion "Mars, Arizona"

7. How To Dress Well "Decisions"

8. Ringo Deathstarr "Tambourine Girl"

9. Neon Indian "Mind, Drips"

10. Liars "Plaster Casts of Everything"

11. Twin Shadow "Castles in the Snow"

12. Ariel Pink's Haunted Graffiti "For Kate I Wait"

PS. Chicks on Speed, niestety, na Offie nie zagrają. Zagrały za to 4 czerwca w Ósmym Dniu Tygodnia.

Why is it so hard?

2011-05-29T22:33:00.007+02:00

Czas oficjalnie rozstrzygnąć konkurs Dour. Serce nam się kraje, ale nie możemy nagrodzić wszystkich :( Jest nam bardzo przykro z tego powodu i postaramy się to jakoś wynagrodzić w przyszłości (w przyszłym roku powalczymy na pewno o więcej karnetów!).

Nie pozostaje nam nic innego, jak opublikować zwycięskie odpowiedzi.

Miejsce pierwsze:

"choc nie jestescie hortexem
ja napisze do was wierszem
i uracze was sonetem
prosze, odwdzieczcie sie biletem

Dour2011

metronomy where you hear the drums
this will destroy you by the stage on the grass
shadow dancer brings terror, hercules - love affair
foals are PULPing around there´s das pop in the air

better wear blood red shoes coz there´s karma to burn
better wear oryginal skin coz u may enter the house of pain
i´m from barcelona but i bring israel vibes
dour is hot like jamaica so ice cube´s cooling my buzz

dour will feed you with music
on the factory floor
architecture in helsinki would not stand it after all.

dour 2011
that´s where i wanna chill
making junior boyz noize, drinking super cold beer.

KYUSS LIVES!!!!!!! "

(autor: Magda Z.)

Miejsce drugie:

"Czy Dour jest najlepszym festiwalem na świecie?
To trudne pytanie, wiele wskazuje, że może być. Konkretnie:

1. Duchess Says, czyli kanadyjski nojz po francusku

2. Charles Bradley, czyli najbardziej doświadczony przez życie
zawodnik na tym festiwalu występujący z moim ulubionym soulowym
zesołem, czyli Menahan Street Band

3. Kyuss Lives!, czyli okrojona wersja najlepszego zespołu ever

4. Bomba Estereo, czyli kolumbijska bomba (wybaczcie żałośnie
oczywistą zabawność)

5. Rolo Tomassi, czyli zespół z najbardziej zaskakującą wokalistką

To tylko oczywiście malutka część zajebistych wykonawców, którzy tam
zagrają. Zresztą, nie ogarniam ponad połowy artystów, co również jest
argumentem za najlepszością Dour, bo jesli pojadę, to poznam milion
nowych wykonawców.

Dour ma też idealną lokalizację. W Belgii. Może ten kraj się rozpadnie
za rok, dwa, więc to najlepsza okazja, by zobaczyć ją zanim się
podzieli. Ale, nie to jest w lokalizacji najważniejsze. Najważniejsze
są komiksy i piwo, których Belgia jest królestwem. Przede wszystkim
milionów rodzajów piwa.

Jest też super ekologicznym festiwalem, a jego dbałość o przyrodę
przejawia się tym, że za x pustych kubeczków po piwie, dostaje się
darmowe piwo. How awesome is that? Nie dość, że darmowe piwo, to
jeszcze darmowe sprzątanie ;)

No więc tak, Dour jest najlepszym festiwalem na świecie. Będzie
jeszcze lepszy, jesli na niego pojadę. O."

(autor: Michał W.)

Michałowi i Magdzie gratulujemy!

PS. Zdajemy sobie sprawę, że nie musicie się zgadzać z naszym wyborem. Niestety, reklamacji nie uwzględniamy.

A wszystkim przekonanym, że Dour jest najlepszym festiwalem w Europie możemy polecić jeszcze konkursy na Pop Up Music i Furs.fm! Powodzenia!

All I want is your pussy

2011-05-29T21:48:00.004+02:00

Audycja konkursowa. Po pierwsze: rozwiązaliśmy konkurs Dour. Zadanie arcytrudne, jeszcze w trakcie audycji się kłóciliśmy, komu przyznać 2 karnety na ten festiwal. Zwycięskie odpowiedzi w poście powyżej.

Po drugie, zgodnie z obietnicą, zaprosiliśmy Was na dwa koncerty do Ósmego Dnia Tygodnia. Na D4D przejdzie się Krzysztof C., a na Chicks on Speed Anna B. vel Pani Patton. Serdecznie gratulujemy, życzymy dobrej zabawy, no i widzimy się na Czerskiej 12 (dojazd autobusami: 107, 131, 141, 159, 162, 168, 180, 185 i 187 ;P).

Do tego trochę nowości: czekamy na nowe albumy The Horrors, The Rapture, The Avalanches i Fool's Gold. Do tego wyszła właśnie druga płyta Planningtorock oraz smaczne EP-ki od AXMusique i Touchy'ego Moba, który w przyszłym tygodniu odwiedzi kilka polskich miast.

Playlista (29.05.2011):
1. Niki and the Dove "The Fox"
2. LA Vampires Goes Ital "Streetwise"
3. AXMusique "Steer"
4. D4D "Dracula Is Bleeding"
5. The Horrors "Still Life"
6. Fool's Gold "Street Clothes"
7. The Avalanches "Live at Dominoes"
8. Chicks on Speed "Shick Shaving"
9. Planningtorock "I Wanna Bite Ya"
10. Planningtorock "The Breaks"
11. Touchy Mob "Atlantic Back"

Linki pod tytułami utworów prowadzą do stron, z których można je bezpłatnie pobrać.

Ain't got nothin'but love babe, eight days a week

2011-05-27T22:57:00.008+02:00

Każdy lubi konkursy i nagrody muzyczne. Zatem informujemy. Jak tylko skończymy nasz konkurs z karnetami na festiwal Dour mamy dla was kolejne wejściówkowe atrakcje. Jakie? O tym później. Najpierw może zapoznajmy się z fundatorami nagród.

Klub Ósmy Dzień Tygodnia powstał w lutym tego roku z szumnym zamiarem "przewietrzenia warszawskiego podwórka klubowego". Po ledwie trzech miesiącach od otwarcia powiedzieć możemy: udało się! Miejscówka regularnie się rozwija, a swoimi bookingami i wyborami zaskakuje wielu stołecznych bywalców. Koniec pierwszych miesięcy działalności właściciele postanowili uświetnić serią niebanalnych koncertów zapraszając w swoje progi nie tylko rodzimych gości. Po Pati Yang i Pogodno przyszła pora na otwierające czerwiec występy D4D i Chicks on Speed.

D4D odwiedzi Czerską 12 dokładnie 3 czerwca i zaprezentują wszystkim zgromadzonym swoje słynne perwersyjno-performerskie show. O aftery zadbają We are Adventure (ze znana z klipu "Love is Dangerous" Elą Przygodą w składzie) oraz Methadone (projekt muzyka CKOD).

Wstęp na imprezę 20/30zł.

Dzień później Dolny Mokotów odwiedzą równie szalone, ale ciut bardziej znane panie z Chicks on Speed. Niemki to prawdziwe legendy europejskiej popkultury. Działają na rynku już od 1997 roku i do tej pory krzewią swoją szaloną elektro-dziewczyńską ideologią na wszystkie możliwe sposoby. Kilka lat temu żeby je zobaczyć musielibyście lecieć na Free Form Festival (zagrały tam w 2006 roku) teaz wystarczy wsiąść w centrum w 131 albo 119.

Na supporcie zaprezentują się pochodzący z kompletnie innego świata muzycznego, ale jakże sympatyczni chłopcy z The Phantoms, a na afterze płytą zakręcą Boy Division i Ladyboy.

Wstęp na imprezę 40/50zł.

Bilety na oba koncerciwa nabędziecie bez problemu w klubie lub zarezerwujecie pod klubowymi adresami mailowymi.

Jest również inne rozwiązanie! Wystarczy posłuchać naszej niedzielnej audycji (29.05.2011 o 18:30) w której rozdamy podwójne zaproszenia na oba eventy.
Zapraszamy!

With you in mind

2011-05-26T12:27:00.003+02:00

BIO
Yussuf Jerusalem to jeden z najbardziej tajemniczych artystów, którzy w tym roku odwiedzą miejscowość Dour. Znalezienie o nim jakichkolwiek informacji graniczy z cudem. Nawet oficjalna strona festiwalowa skupia się raczej na wspominanych w naszej audycji plotkach o inspiracjach talibanem. Fakty? Yussuf Jerusalem to pochodzące z Francji trio, które do tej pory wydało dwie płyty. Poruszają się w stylistyce oldskulowego folku garściami czerpiąc z tradycji stworzonej przez takich tuzów jak Dylan, Stonesi czy Brian Jonestown Massacre. Mroczne countrujące balladki przerywają typowymi popowymi hitami w stylu lat 60, ciut bardziej energetycznymi garażowymi strzałami oraz jakimiś dziwnymi wstawkami, które momentami ocierają się nawet o black metal. Mają na koncie dwa albumu wydane ponoć przez Giant Leeches Attack.

OSTATNIE WYDAWNICTWO
Pochodząca z zeszłego roku druga płyta zespołu „Blast from the Past” to kontynuacja drogi obranej na debiucie. Melodyjne folkowo-garażowe piosenki mieszają się z bardzo dziwnymi i kompletnie niemożliwymi do wysłuchania blackmetalowo-psychodelicznymi wstawkami. Podnosi się jakość nagrania a wraz z nią umiejętność wpuszczenia słuchacza w pułapkę. Otwierający płytę numer zaczyna się niemrawo i melodyjnie, aby w połowie przerodzić się w jakieś piekielne wrzaski i karykaturę metalu. Zdecydowanym hajlajtem płyty jest zaśpiewany ze wschodnim zaciąganiem utwór „Path of Paladin”.

DLACZEGO WARTO ZOBACZYĆ
Jeśli macie jeszcze jakiekolwiek pytania po pierwszym akapicie to dodam tylko, że widzę raczej marne szanse na zobaczenie ich w Polsce (choć chodzą ploty, że mają wpaść). Ciekawi mnie też jak wypadają na żywo. Czy będzie folkowo-balladowo czy garażowo czy może odwali im i przez 40 minut będą klepać psychodelię i black metal.

CO MUSZĄ ZAGRAĆ
Cover Marianne Faithfull „With you In Mind”, który chyba nikogo nie pozostawi obojętnym od pierwszego usłyszenia i zdecydowanie świadczy o wyjątkowości tej grupy. Pochodzące z debiutu energetyczne „We Ain’t Coming Back” oraz będące przetotalną zrzynką z BJM „Multicolor”. Warto by było, gdyby w setliście pojawił się wspomniany „Path of Paladin” i „You broke my <3 in 2”.

GDZIE ZOBACZYĆ?
Na Dour zagrają 16 lipca na naszej ulubionej scenie „Mały Domek na Prerii”. Wcześniej grupa planuje tylko trzy koncerty we Francji (1 lipca Lille, 7 Nantes, 10 Bordeaux) jeden z nich w towarzystwie Ty Segall.

Milky summer

2011-05-23T14:28:00.004+02:00

No i stało się: konkurs Dour można oficjalnie uznać za rozpoczęty. Oto jego krótkie podsumowanie dla tych, którzy przegapili wczorajszą audycję (nieładnie!).

Co jest do wygrania?

Dwa podwójne karnety na festiwal Dour w Belgii, który odbędzie się w dniach 14-17 lipca br. Karnety obejmują wszystkie cztery dni imprezy, nie obejmują natomiast pola namiotowego i przejazdu na miejsce. Pole namiotowe będzie można wykupić na miejscu - na pewno go nie zabraknie, zobaczcie sami.

Kto może wziąć udział w konkursie?

W konkursie mogą brać udział tylko osoby o polskim obywatelstwie. Zwycięzcy będą musieli podać: imię i nazwisko, mail kontaktowy oraz numer dowodu/paszportu obu osób.

No i najważniejsze: co trzeba zrobić, żeby wygrać?

Odpowiedzieć na proste pytanie: dlaczego Dour jest najlepszym festiwalem w Europie? Wygrają dwie odpowiedzi, które nas najbardziej przekonają. Forma dowolna, ale nie musicie pisać wierszyków, nie jesteśmy Hortexem ;) Na Wasze maile czekamy pod tradycyjnym adresem sundayatdevildirt@gmail.com, w tytule wpiszcie "Dour 2011". Rozwiązanie konkursu nastąpi w najbliższej audycji w niedzielę 29 maja o 18:30 na www.radioaktywne.pl. Zastrzegamy sobie prawo do publikacji zwycięskich odpowiedzi.

Powodzenia!

Więcej do poczytania o Dour na naszym blogu.

Pełny line-up i wskazówki dotyczące dojazdu znajdziecie na stronie www.dourfestival.be.

I know, I know the sun is hot

2011-05-22T23:56:00.007+02:00

Na zdjęciu Blouse w obiektywie Daniela Portrait

Wiosna chyba już znudziła się pokazywaniem nam swojej pięknej mordki i stwierdziła, że schowa się, żebyśmy znów przez 3 miesiące mogli poczuć się jak w Kalifornii. Jak w Kalifornii było też u nas w studiu. Poza hardkorowym upałem i niezidentyfikowanymi dźwiękami zza okna mieliśmy dla was dziś same bogactwa cywilizowanego świata XXI wieku i trochę swojskiej elektroniki.

Słoneczny stan reprezentowali Abe Vigoda, którzy już jutro przybywają do Warszawy aby we wtorek dać koncert w Powiększeniu, a dzień później w Krakowie. Tematykę koncertową uzupełnił nam tradycyjnie festiwal Dour (tak, ogłosiliśmy konkurs, ale o tym w innym miejscu), Austra (w czerwcu wystąpi w Poznaniu i Warszawie) oraz zbliżające się koncerty w klubie Ósmy Dzień Tygodnia (z nimi też przewidujemy konkursy). Do tego The Antlers, przepiękne Blouse i audycja ugotowana!

A jako swoista wisienka na torcie genialny klip bluzki, którą będzie najmodniejsza w tym sezonie.

Playlista (22.05.2011):

1. I'm From Barcelona "Charlie Parker"

2. Architecture In Helsinki "Desert Island"

3. Handsome Furs "Repatriated"

4. Abe Vigoda "Sequins"

5. Austra "Hate Crime"

6. Austra "Shoot the Water"

7. Blouse "Into Black"

8. Blouse "Firestarter"

9. Rebeka "Fail"

10. D4D "Love Is Dangerous"

11. Rebeka "Roksana (b szczesny remix)"

12. The Antlers "No Widows"

A bag of weed is all you need

2011-05-19T23:58:00.009+02:00

Naprawdę trudno uwierzyć, że to historia oparta na faktach. No przecież taka postać jak tytułowy Mr Nice - wielbiciel marihuany, szkolny nauczyciel, specjalista od prania brudnych pieniędzy, szpieg, pisarz, miłośnik gier planszowych i największy handlarz narkotykami na świecie w jednym – nie mogła istnieć! Tymczasem Howard Marks żyje, ma się dobrze i osobiście zachęca do obejrzenia filmu opartego na jego wspomnieniach.

Pana Miłego poznajemy jeszcze jako nastolatka. Ponura, industrialna Walia przełomu lat 50. i 60., w której przyszło mu dorastać, przedstawiona jest w karykaturalny, lekko groteskowy sposób. Czarno-biały świat nabiera jednak kolorów wraz z wyjazdem Howarda do Oxfordu, a dokładnie wraz z pierwszym jointem, którego wypala za namową innych studentów. Przenośnia może i trochę banalna, ale śledząc dalsze losy głównego bohatera, nie sposób odmówić jej słuszności.

„Mr Nice” unika popadania w schemat typowej historii przestępcy i/lub narkomana. Handel narkotykami wciąga Howarda głównie dlatego, że jest nielegalny i pozwala żyć na krawędzi. Powiedzmy sobie szczerze – zawód nauczyciela nie tylko nie daje dobrych zarobków (najwidoczniej ówczesna Anglia miała w sobie coś z dzisiejszej Polski), ale przede wszystkim, nie podnosi adrenaliny. A to o wiele cięższy narkotyk niż wszystkie gatunki haszyszu hodowane w Pakistanie razem wzięte. Przed nieustannym pościgiem za mocnymi doznaniami nie odstrasza więc ani widmo więzienia ani troska o rodzinę.

Handel narkotykami jest tutaj również pokazany jako sposób walki z niedorzecznym prawem. Wojna narkotykowa okazuje się być wojną polityczną, a nielegalność używek nie zniechęca nikogo do ich brania, lecz prowadzi do wzrostu przestępczości. O bezsensowności takiego prawa jest przekonany nawet sam sędzia (!), który prowadzi jedną z rozpraw przeciwko Howardowi.

Trudno też odciąć się od porównań do „Blow” Teda Demme. W końcu oba filmy opowiadają historię handlarzy narkotyków, od pierwszych kontaktów z nielegalnymi substancjami, poprzez okres bogactwa i dobrobytu, aż po przykre lata spędzone w więzieniu. Jednak postać Howarda Marksa, genialnie zagrana przez Walijczyka Rhysa Ifansa, wzbudza o wiele większą sympatię niż bohater Johnny’ego Deppa. Przez całe 112 minut widz stoi po stronie Mr Nice’a. Kibicuje mu i liczy, że jednak mu się uda. I wiecie co? Najlepsze w tej historii jest to, że mu się właśnie udaje. Wydana po jego wyjściu na wolność autobiografia staje się bestsellerem, a on sam zostaje orędownikiem w międzynarodowej walce na rzecz legalizacji narkotyków i ikoną popkultury. Coś mi podpowiada, że o takie zakończenie nie pokusiłby się żaden scenarzysta.

Chloe Sevigny jako żona Mr Nice'a

Rhys Ifans w swojej popisowej roli

"Mr Nice", reż. Bernard Rose
W polskich kinach od 20 maja.
Dystrybucja: Hagi.

You control where you go.. you can steer

2011-05-18T23:49:00.004+02:00

AXMusique pamiętamy przede wszystkim z koncertu zagranego w Śnie Pszczoły przed Cool Kids of Death. Teraz niegrzeczne dzieci wytwórni Brennnessel powracają z nową EP-ką. "AXION" to cztery energetyczne utwory w electrorockowym klimacie. Ich premiera "przewidziana jest na 23 maja – od tego dnia wydawnictwo ściągnąć będzie można ze strony brennnessel.pl. EP-kę promuje utwór Steer, którego posłuchać możecie już dziś:

Dodatkowo, 21 maja panowie ruszą w trasę po Polsce. W lipcu dotrą nawet do Zakopanego (!). Sprawdźcie czy zawitają również do waszego miasta:

Daty koncertów:

21.05 - Warszawa - Kamieniołomy
27.05 - Kielce - Desperados club
28.05 - Kraków - Łódź kaliska
03.06 - Łódź - Jazzga
04.06 - Bydgoszcz - Tabu bar
10.06 - Tarnów - HDS
11.06 - Poznań - Cafe mięsna
18.06 - Katowice - Flow
19.06 - Wrocław - Plan b
25.06 - Praga - United islands festival
02.07 - Zakopane - Dworzec tatrzański

Ponieważ Radio Aktywne patronuje trasie koncertowej AXMusique, mamy dla Was 2 podwójne zaproszenia na warszawski koncert. Wystarczy, że przyślecie maila na adres sundayatdevildirt@gmail.com - my wylosujemy dwóch zwycięzców! Czekamy do godziny 20!

EDIT: Wejściówki poszły do Michała i Krzyśka. Życzymy dobrej zabawy na koncercie!

Twinkle, twinkle little star

2011-05-16T14:18:00.001+02:00

I’M FROM BARCELONA „FOREVER TODAY” (2011)

I’m From Barcelona znani są z 3 rzeczy: z tego, że NIE są z Barcelony, że śpiewają o kolekcjonowaniu znaczków i że ich skład w swojej najobfitszej wersji obejmuje 29 osób. Można powiedzieć, że to takie bardziej popowe i radosne Broken Social Scene przyprawione po szwedzku. W kwietniu ukazał się ich trzeci album i jak na razie jest to kandydat na najbardziej optymistyczną płytę roku.

Udowadniają to już pierwsze sekundy - „Forever Today” zaczyna się od śmiechu, dopiero chwilkę potem wchodzi charakterystyczna linia klawiszy i rozczyna się „Charcie Parker”, utwór dedykowany amerykańskiemu saksofoniście. Motyw przewodni: “C’mon sing to me now, Bird” (Bird to pseudonim muzyka) można spokojnie podśpiewywać już po pierwszym przesłuchaniu. Odpowiednia dawka optymizmu jest więc wstrzyknięta słuchaczowi od samego początku.

Następny przystanek na drodze to „Battleships”. Tu mamy przepych i prostotę w jednym. Z jednej strony „“we got shooting stars, fireworks and neon lights/we’ve got elephants and acrobats for you tonight”, z drugiej “I just wanted to see you my honey” i “chórkowe “bah bah bah” powtarzane aż do przesady. Do tego prosta melodia i znów nakrywamy siebie na bezmyślnym nuceniu. Ledwo „Battleships” się kończy, jesteśmy atakowani kolejną porcją radości i energii: „Always Spring” z kolejnym refrenem, który będzie was prześladować, jeśli tylko sięgnięcie po tę płytę. “Somewhere it’s summer/somewhere it’s always spring” brzmi jeszcze piękniej, gdy za oknem zielenią się drzewa a promyki słońca łaskoczą nas po nosie.

„Skipping a Beat” to z kolei konfrontacja z troszkę bardziej tropikalnymi melodiami. Już nie biegamy po zielonych polskich łąkach, tylko popijamy drinki z palemką w Tropicana Club. Największym absurdem jest jednak kawałek „Dr Landy”. Tekst niby opowiada o złym samopoczuciu psychicznym („I’ve got trouble In my head, I just wanna stay in bed”), ciekawe tylko czemu akurat wtedy mam wizję chórku, który, śpiewając te gorzkie słowa, tańczy i podskakuje, biegnąc przez miasto jak na jakimś musicalu. No przepraszam bardzo, ale dopóki przywódca grupy Emanuel Lundgren będzie komponował tak skoczne i radosne utwory, nikt nie uwierzy w jego depresję. No way!

Na koniec jeszcze czeka nas niespodzianka: w tytułowym utworze, zamykającym album, śpiewa chyba Robbie Williams. Przynajmniej ja nie mogę odpędzić się od takiego skojarzenia.

Pozostaje tylko wątpliwość: czy tak potężna dawka euforii jest w ogóle strawna? Nie od dziś wiadomo, ze łatwiej toleruje się cudze doły niż cudze poczucie szczęścia. A „Forever Today” to nic innego jak afirmacja życia i radości. Dlatego nie bójcie się sięgnąć po ten album, gdy sami macie dobry humor i z jakichś dziwnych, niezrozumiałych dla reszty społeczeństwa przyczyn, chce wam się skakać. W innych przypadkach to nieprzyzwoite nagromadzenie pozytywnych emocji może was tylko poirytować. Nie traktujcie więc „Forever Today” jak antydepresanta w pigułce.

Wuthering Heights

2011-05-10T00:30:00.003+02:00

AUSTRA, "FEEL IT BREAK" (2011)

Zastanawiałem się ostatnio jaka będzie moja ulubiona płyta 2011 roku. Czy już taka wyszła? Nie wiem, może nie. Jednak próbując sklecić swój ranking, nie spodziewałem się, że całkiem z zaskoczenia i kompletnie poza nadchodzącą podjarką, jeszcze przed wakacjami znajdzie się tam Austra.

Po album sięgnąłem zachęcony koncertowym hajpem (Word mi poprawia na hajc, może jakaś krajowa wersja?) oraz opiniami, które przy tej okazji usłyszałem. Grupę porównywano do Fever Ray i Zola Jesus (one zawsze w parze) a ich wokalistkę zestawiano z takimi bohaterkami współczesnej muzyki jak Florence Welch czy Janelle Monae (obu pań nie kumam). Zatem z jednej strony coś, co lubię, z drugiej coś, czego nie trawię. Czyżby chęć stworzenia „komercyjnej” odpowiedzi na współczesną mroczną elektronikę?

Pierwsze dźwięki prowadzą ku takim skojarzeniom właśnie. Otwierający album „Darken Her Horse” posiada wszystkie wymagane cechy, aby znaleźć się na jakimś b-side wokalistki The Knife. Mroczna atmosfera, suche bity, „skandynawsko” szamańskie zaśpiewy. Znamy to? Znamy!

Jednak wystarczy pójść piosenkę dalej, żeby przekonać się, że Katie Stelmanis i kompania to nie kolejni kseroboje tylko rasowi muzycy kąpiący się w tradycji popu lat 80. Wspomniane hipnotyczne zaśpiewy pani wokalistka sympatycznie zastępuję genialnymi przebojowymi wokalami, które „jedną ręką” kładą na łopatki wszystkie „Dog Days are Over” i inne ludowe przeboje. Ona wie, że jak się wzorować to na najlepszych i w „Lose it” prezentuje najsmaczniejszy tribute dla Kate Bush jaki słyszałem w życiu. Właśnie twórczość Kate Bush jest dla mnie drugim po wspomnianych Fever Ray i Zoli skojarzeniem. Zimny romantyzm klasyki jest jednak ciut bliższy Austrze niż współczesne trupio–łiczhałsowe zawodzenia zza grobu (z całym moim uwielbieniem dla nich).

No właśnie, zimno. Niektóre kawałki w warstwie instrumentalnej wprost natrętnie kojarzą mi się też z zimną falą. Takie klawisze w „Shoot the Water” są wręcz żywcem wycięte z jakiejś płyty Republiki, a „Spellrock” mogłaby zagrać jakaś legenda odwiedzająca festiwal w Bolkowie. Nie przerażajcie się jednak tym obrazem. Austra wciąż jest zespołem popowym. I to do tego najlepszym zespołem popowym jaki słyszałem od lat. Nawet jeśli zagrają, któregoś dnia w Stodole to ja tam idę. Przynajmniej wiem, że nie będę musiał wyjść w połowie jak na Florence and the Machine.

Ha, czyli notka promująca koncert nie do końca kłamie!

Okazja do zobaczenia Austry na żywo, po raz pierwszy nad Wisłą już w czerwcu. Grupa wystąpi kolejno Poznaniu (17.06) i Warszawie (18.06).

Little House on the Prairie

2011-05-09T00:04:00.006+02:00

Zima chyba już schowała się na dobre i nie grozi nam do listopada. Maj rozpościera skrzydełka, a temperatura za oknem coraz bardziej uświadamia nam, że zbliżamy się już do wakacji i okresu festiwalowego. W związku z tym, że nasz blog patronuje festiwalowi Dour, czyli najfajniejszej według nas imprezie sezonu, postanowiliśmy po raz pierwszy przedstawić wam naszą selekcję najciekawszych artystów.

Poza "pewniakami" takimi jak Pulp, Klaxons czy dla niektórych Blood Red Shoes, postawiliśmy dziś na artystów mniej znanych. Zadomowiliśmy się szczególnie w małym domku na prerii, czyli pod sceną nazwaną La Petite Maison Dans La Praire. Coś czujemy, że poza główną areną, to właśnie tam spędzimy najwięcej czasu tego lata. A co znajdziecie po otwarciu drzwi domku? Szalony psychodeliczny dance punk (Duuchess Says), folk połączony z black metalem inspirowany talibami (Yussuf Jerusalem), wesołe granie spod znaku Foals i afrobeat z wokalami po hebrajsku (Fool's Gold) czy folkowych Australijczyków (Cloud Control). Prawie pełny line-up znajdziecie w filmiku powyżej. Do tego było trochę o tym jak synowie profesorów z konserwatorium przebierają się za dinozaury, a córki nauczycieli nie kończą szkoły. Więcej o Dour i konkursie z karnetami wkrótce!

Playlista (08.05.2011):

1. Klaxons "Twin Flames"

2. Pulp "Sylvia"

3. Blood Red Shoes "You Bring Me Down"

4. Duchess Says "In Serial"

5. Fool's Gold "Suprise Hotel"

6. Cloud Control "Deathcloud"

7. CocoRosie "Tekno Love Song"

8. Yussuf Jerusalem "With You in Mind" (cover Marianne Faithful)

9. Totally Enormous Extinct Dinosaurs "Garden"

10. Les Savy Fav "Appetites"

Agony, agony, agony

2011-05-07T23:27:00.007+02:00

fot. Emu (Furs Music Zine)

od lewej: Alexei, zagubiona uczennica szkółki niedzielnej, Dan.

HANDSOME FURS, 6 MAJA, CAFE KULTURALNA

W czerwcu czeka nas premiera trzeciej płyty Handsome Furs. Materiał jest podobno zainspirowany muzyką elektroniczną Europy centralno-wschodniej lat 80. Jego próbek mogliśmy posłuchać na żywo w piątek w Cafe Kulturalna - już teraz możemy śmiało powiedzieć, że jest na co czekać.

Czego zatem możemy się spodziewać? Na pewno większej ilości elektroniki i syntezatorów, choć Dan nie zrezygnował do końca z grania na gitarze. Nadal jest on głosem prowadzącym, Alex możemy usłyszeć tylko w chórkach. Szkoda, bo gdybym mogła mieć jeden postulat do zespołu, to właśnie byłaby to prośba o zwiększenie partii wokalnych seksownej małżonki.

Ze starych szlagierów usłyszeliśmy tylko "I'm Confused" oraz "All We Want, Baby, Is Everything". Ktoś w tłumie zgromadzonym pod sceną skandował "Legal Tender", ale niestety, nie tym razem. Mimo że sama najlepiej się bawię przy numerach, które już znam, muszę przyznać, że nowy materiał zdecydowanie nie pozostawiał obojętnym i zachęcał do tańczenia. Znane już singlowe "What About Us" wiele zyskało na żywo i stało się zdecydowanym hajlajtem wieczoru.

Sami muzycy promieniowali pozytywną energią. Alexei wciąć wykonuje dość charakterystyczne akrobacje podczas grania, a Dan wciąż lubi żubrówkę z sokiem jabłkowym (kto nie lubi?). Oboje cały czas powtarzali, że bardzo się cieszą, że są znów w naszym kraju i że to ogromny zaszczyt grać w Pałacu Kultury ("Stalin's middle finger"). Nie sądzę, żeby była to tylko pusta kurtuazja - jeden utwór został autentycznie zadedykowany budynkowi.

Koncert zakończyły dwa bisy oraz urocze słowa "Let's get all drunk!". Co też uczyniliśmy. Udanego wieczoru nie popsuł nawet pijany dziad-awanturnik, który brutalnie przypomniał nam, w jakim kraju żyjemy. Dobrze, że mamy w nim chociaż Front Row Heroes.

Help needed

2011-05-05T22:29:00.005+02:00

Pisaliśmy już o koncertach Handsome Furs, które odbędą się odpowiednio 05.05 (Kraków), 06.05 (Warszawa) i 07.05 (Wrocław). Nie wiemy jak w Krakowie i Wrocławiu, ale w Warszawie tego samego dnia odbędzie się mnóstwo innych atrakcyjnych imprez i koncertów, aż przydałaby się zdolność bilokacji, o której niedawno pisał Wieczór.

W Powiększeniu wystąpi zespół o trudnej do zapamiętanie nazwie Master Musicians of Bukkake. W skład grupy wchodzą muzycy z zespołów Earth, Grails, Asva, The Accused czy Burning Witch. Ich twórczość to psychodeliczne, szamańskie, rytualne granie. Żeby je wygenerować Amerykanie posługują się nietypowymi instrumentami i środkami ekspresji, wśród których figurują tybetańska trąba rag-dun, melotron, śpiew akwolitowy, gongi rytualne. Na czas ich koncertu Powiększenie z pewnością zamieni się w tajemniczą tybetańską świątynię.
wydarzenie na Facebooku

W tym samym czasie w Palladium rozrywka z zupełnie innej półki - wystąpi belgijski zespół Hooverphonic. Będzie to idealna propozycja dla fanów chillowo-triphopowego grania spod szyldu Morcheeby czy Portishead. Na koncercie zapewne nie zabraknie takich tytułów jak "2 Wicky", "Mad About You", "Jackie Cane", "You Hurt Me", jak i utworów z ostatniego, wydanego w zeszłym roku albumu "The Night Before".
wydarzenie na Facebooku

Miłośnikom bardziej underowych wydarzeń polecamy jak zawsze najbardziej hipsterską miejscówkę Warszawy, czyli Klubojadalnię Eufemia. Tym razem w jej wcale nie takich skromnych progach zagości projekt Gary’ego Levitta, Setting Sun. Psychodeliczny pop z domieszką folku - tak chyba najtrafniej można określić jego muzykę. Wiadomo, że do Eufemii można chodzić na koncerty w ciemno, ale tym razem wygląda na to, że Gary'emu Levittowi uda się sprowadzić nam trochę amerykańskiego słońca.
wydarzenie na Facebooku

No i jakby tego wszystkiego było mało, klubowicze też znajdą coś wyjątkowego dla siebie na ten wieczór. W Kamieniołomach zagra DJ Zebra, francuski król mash-upu. W jego secie nie zabraknie fragmentów utworów The Police, The Beatles czy Nine Inch Nails, choć do końca nie wiadomo czym może zaskoczyć polską publiczność. DJ-a Zebrę supportować będą m.in. Siostry.
wydarzenie na Facebooku

4 dobre koncerty + 1 impreza. Co wybrać? Wybór jest tak trudny, że chyba bez zrobienia drzewka decyzyjnego się nie obędzie.

But if we go just another mile we will surface surrounded by grass & trees

2011-05-03T15:14:00.008+02:00

Line-up ogłoszony, więc możemy lecieć pełną parą z prezentacją najciekawszych artystów. Ja zacznę, mało wysmakowanie, od jednej z największych gwiazd imprezy.

BIO
Zabawne jest to, że ten zespół powstał w latach 70. W epoce, kiedy wyspiarskimi gustami rządzili punkowcy czy Joy Division. Cztery lata (!) przed uformowaniem The Smiths młodziutki Jarvis Cocker wraz z 14 letnim Peterem Daltonem wpadli na pomysł założenia swojej własnej formacji. Nazwa grupy została zaczerpnięta z filmu z w którym jedną z głównych ról grał Michael Caine. Lata 80. to nieustająca walka o popularność. Trzy pierwsze albumy zostały docenione tylko przez underground, chociaż zespół w 1981 roku wystąpił nawet u Johna Peela. Dopiero lata 90. przyniosły Jarviskowi i spółce należyty szacunek. Na fali popularności takich grup jak Blur, Suede czy Oasis udało się wyhajpować przebojowe single z „Different Class”. Zresztą, nie ma się co dziwić, ta płyta jest naszpikowana przebojami jak świąteczny sernik rodzynkami, a „Common People” to jeden z ważniejszych hymnów pokolenia. Sama płyta zdobyła prestiżowe Mercury Prize (wcześniejszy album był nominowany do tej nagrody).

Po trzech latach przerwy grupa nagrała jedną z najważniejszych płyt w historii, czyli „This Is Hardcore”, która w przeciwieństwie do wcześniejszych, raczej densowych utworów oferowała słuchaczom prawdziwe psychodeliczne cuda i rozbuchane do granic przyzwoitości aranże. Kolejne przewybitne, moim zdaniem, dzieło „We Love Life” zamyka dotychczasową dyskografię zespołu, który w 2002 roku poddał się scenicznej hibernacji, by rok później dobić do 10 milionów sprzedanych egzemplarzy swoich płyt.

Sensacyjną wiadomością była zatem informacja o reunionie Pulp, która obiegła świat jesienią 2010 roku. Grupa zapowiedziała, że w tryumfalnym pochodzie objedzie nie tylko te najważniejsze i największe, ale również i te ciut mniejsze festiwale świata.

OSTATNIE WYDAWNICTWO
Wydany dokładnie 10 lat temu album „We Love Life” to chyba najdziwniejsze, ale również najlepsze dzieło Pulp. Pięćdziesiąt trzy minuty muzycznego orgazmu, tajemniczej atmosfery, schizowych melodeklamacji Cockera i orkiestrowych aranżacji. To płyta pełna dziwnych opowieści i wędrówek przez zacienione alejki Wielkiej Brytanii. Dla mnie nie ma na niej właściwie słabego momentu, a pierwsze pięć piosenek słucha się na jednym wdechu jak przed skokiem z piosenkowego mostu do rzeki.

DLACZEGO WARTO ZOBACZYĆ
Bo to totalna, żywa legenda i najgłośniejszy powrót ostatnich lat. Bo na koncertach grupa nie odbiega od studyjnych wykonań, bardzo często wjeżdżając w genialne improwizacje. Bo Jarvis Cocker to jeden z najgenialniejszych ludzi w rocku, a jego pedalskie, zmanierowane ruchy działają zarówno na kobiety jak i na mężczyzn.

CO MUSZĄ ZAGRAĆ
Poza obowiązkowymi przebojami, na które czekają wszyscy czyli „Common People”, „Disco 2000”, ‘Razzmatazz” czy „This is Hardcore”, liczę na kilka mniej oczywistych strzałów. Myślę, że zmieści się wśród nich singlowe „Trees” („Those useless treeees, lalalala”) , przedramatyzowana „Sylvia”, psychodeliczny „Seductive Barry” i może „Weeds”. Największą niespodzianką i powodem, dla którego powinienem mieć przy sobie zestaw zawierający tabletki nasercowe i chusteczki byłby prawie nierealny „Wickerman”.

GDZIE ZOBACZYĆ?
Szaleństwo zacznie się 27 maja na Primaverze, potem kolejno 11 czerwca Isle of Wight, 1 lipca Opener w Gdyni, 3 lipca Wireless, 10 T in the Park, a 14 duża scena Dour. W sierpniu grupa odwiedzi m.in. Sziget (10.08), Reading (27.08) i Leeds (28.08).

We all go to Dour to party TOGETHER and listen to exciting music

2011-05-03T15:08:00.006+02:00

DOUR FESTIVAL - Robin Goossens

Co mają wspólnego ze sobą zespoły Metronomy, Hercules and Love Affair oraz Edward Sharpe & The Magnetic Zeros? Na pierwszy rzut ucha nic, ale to właśnie one dołączyły, jako jedne z ostatnich, do line-upu tegorocznego Dour Festival. Ponieważ line-up jest już oficjalnie zamknięty (choć może czeka nas jeszcze kilka pojedynczych niespodzianek ogłoszonych na ostatnią chwilę), warto podsumować, czego możemy się spodziewać po tych 4 lipcowych dniach na belgijskiej łące.

Z repertuarem gromadzącym 247 wykonawców oraz z 7 scenami Dour może spokojnie zaspokoić każde gusta muzyczne. Dla fanów hip hopu zagrają Cypress Hill, Ice Cube, House of Pain i Public Enemy. Zwolennicy metalu i cięższych brzmień będą mieli dla siebie scenę Cannibal Stage, a na niej takie zespoły jak Madball, Anthrax, Life of Agony czy 50 Lions. Dla osób, których młodość przypadła na przełom lat 90. i 00, do tej pory wspominających tamte czasy z sentymentem, zagra szereg kapel nu-metalowych i pseudopunkowych z Ill Niño, Papa Roach i Pennywise na czele.

Nie zabraknie też atrakcji dla osób, które jednak nie zatrzymały się na latach 90. i zamiast pogować wolą potupać nóżką. Indie reprezentowac będą The Drums, Klaxons, Blood Red Shoes i Foals. Elektronikę - Vitalic, Tiga, Pendulum, Ellen Allien. Nie zabraknie również dubstepów w postaci Flying Lotus, The Gaslamp Killer czy Kode9 and the Space Ape.

W line-upie Dour znalazło się również miejsce dla reggae i muzyki świata. Groundation zagrają dwa koncerty, z których jeden będzie składał się wyłącznie z coverów Boba Marleya z okazji 30. rocznicy jego śmierci. Ciekawostką będzie na pewno występ istniejącej od 42 lat afrykańskiej grupy Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou, która ma na swoim koncie ponad 500 płyt!

Jak widać, głównym atutem Dour jest różnorodność. Dla każdego znajdzie się coś miłego. To nie tylko wspaniała okazja, żeby zobaczyć na żywo lubianych artystów, ale również świetny pretekst, żeby poznać wielu nowych wykonawców i przekonać się do innych gatunków muzyki.

Jeśli Was nie przekonał ten skondensowany przegląd, to postaramy się Wam przybliżać regularnie sylwetki wykonawców, którzy wydają nam się najbardziej interesujący. A w drugiej połowie maja spodziewajcie się u nas konkursu, w którym będzie można wygrać 2 podwójne karnety na cały festiwal!!!

Więcej info: www.dourfestival.be

I Wanna Be Sedated

2011-05-02T12:57:00.002+02:00

THE RAVEONETTES "RAVEN IN THE GRAVE" 2011

To dla mnie płyta historyczna i niekoniecznie ze względu na zawartość tylko z innego bardzo błahego powodu. Otóż jest to pierwszy album, przed którego pozytywną oceną wzbraniałem się tak długo, że aż wymiękłem i skończyły mi się argumenty.

Żeby nie było. Nie jest to przełomowy czy też jakiś super odkrywczy zbiór piosenek. I chyba to właśnie zgubiło początkowo moje myślenie. Podszedłem do tego po prostu strasznie naiwnym kluczem. Pomyślałem, że skoro zespół debiutował czymś takim jak „Whip it On”, wysmażył takie cudo jak „Lust, Lust, Lust” a nawet ostatnia, słabsza od poprzedniczek, płyta kipi przebojami, to teraz może być albo superwybitnie albo gównianie. No i Rejwoł zagrali mi na nosie. Bo rzeczywiście nie przeskoczyli samych siebie, ale dokonali czegoś, co wielu uznanym zespołom się nie udaje. Nagrali piąty pełnowymiarowy album i jest to płyta o wiele lepsza od poprzedniczki. Tym razem zmierzamy w stronę dzikiej, mrocznej dyskoteki z lat 80.

Mylącym może być otwierający płytę singiel, który kąpie się w słonecznych promieniach. To tylko lekkie interludium do wycieczki po przećpanych klubach, w których do dziś królują kolejne klony Madonny. Wszystkie piosenki zaaranżowane są właśnie jak numery popowo-klubowe. W odstawkę poszły soczyste, wyciskane na kolanie riffy i melodyjne zagrywki w stylu Beach Boys (może poza dość oczywistym „Forget That you’re Young”). Jedyne co przypomina o przeszłości to kipiące od szumów, połamane setkami efektów tło.

Głupie skojarzenie, prawda? Ale nie umiem od niego uciec. Próbowałem, znów niemiłosiernie męcząc ten album, ale się nie dało. Nic nie mogę poradzić na to, że ponad połowa utworów po zamknięciu oczu wizualizuje mi się w formie chamskiego klipu z połowy lat 80 lub początku 90. Zadowoleni ludzie latający po plaży w kolorowych ciuchach, wieczorem tańce w dysce i nocleg w satynowej pościeli. Owszem, na siłę i przy pierwszym przesłuchaniu w każdym z nich znajdę patenty z „Chain Gang of Love” czy „Pretty In Black”, ale jak się człowiek uprze to i na Białorusi się demokracji dopatrzy. Poza tym nie możemy oczekiwać żeby zespół wywalił za okno to, nad czym pracował przez ostatnią dekadę i nagle kompletnie odciął się od swoich neopsychowych korzeni.

Zatem czy The Raveonettes na najnowszej płycie nagle grają pop? Ano grają (tak samo jak robili to zawsze). Czy The Raveonettes na najnowszej płycie brzmią jak zespół z Vivy Polska? Nie, bo oni grają dobry pop. Czy The Raveonettes swoją najnowszą płytą potrafią zadowolić starych fanów? Tak. Po włączeniu słyszysz znajome głosy, znajome teksty, znajome patenty, znajomy klimat. Coś co kupiło cię na „tu wpisz tytuł płyty” odbija się jak piłeczka pingpongowa od ściany. Echo pierwszych uderzeń słychać nawet dziś. Tylko, że pani i pan zmienili w tym podejściu adidasy na ciut bardziej „dorosłe” obuwie i czasem słychać jeszcze stukot obcasów.

W porównaniu z poprzednim wydawnictwem, kandydat do płyty roku.

Everyday is like Sunday

2011-05-01T21:30:00.007+02:00

Śmieszne rzeczy dzieją się w muzyce i dookoła. Morrisey pisze autobiografię, której nie może skończyć, Iggy Pop występuje w "American Idol" - na szczęście nie jako juror - a Debbie Harry nagrywa z Franz Ferdinandem... Dodajmy do tego jeszcze, że Josh Homme razem z Alainem Johannesem nagrali ostatnio theme song do kreskówki "Aqua Unit Patrol Squad One Theme". To nowy tytuł dawnego "Aqua Teen Hunger Force", w którego czołówce rapował Schooly D. Trailer animowanego serialu z Cartoon Network powyżej - polecamy fanom (nie) tylko stonera.

A my po dzisiejszej audycji doszliśmy do wniosku, że chyba poszerzymy każde kolejne wydanie o większą ilość tego typu specyficznych informacji dookołamuzycznych. Beware, drodzy słuchacze!

Playlista (01.05.2011):
1. The Antlers "Parentheses"
2. Yeasayer "Swallowing the Decibels"
3. Of Montreal "Black Lion Massacre"
4. Okkervil River "Wake and Be Fine"
5. Beady Eye "Millionaire"
6. Morrissey "Everyday Is Like Sunday"
7. Josh Homme & Alain Johannes "Aqua Unit Patrol Squad One Theme"
8. Handsome Furs "What About Us"
9. Peaches "Turn It on"
10. Debbie Harry & Franz Ferdinand "Live Alone"
11. X-Ray Spex "Identity"

Swans are not dead

2011-05-01T15:35:00.007+02:00

Po entuzjastycznie przyjętych koncertach w grudniu zeszłego roku, Swans wracają do Polski. Tym razem pojawią się w Gdańsku.

Po blisko ćwierćwieczu, amerykańska formacja SWANS ponownie wystąpi na wybrzeżu historycznym miejscu, na terenie byłej Stoczni Gdańskiej, dokładnie na Pochylni K2, na której niegdyś budowano statki. Przestrzeń monumentalna, jak i sama muzyka SWANS. To w pewnym sensie historyczne wydarzenie, bowiem w 1987 roku grupa wystąpiła w Sopocie, w nieistniejącym już Teatrze Letnim.

Przypomnijmy, że będziemy mogli zobaczyć SWANS dzięki zeszłorocznej reaktywacji zespołu, który działał w latach 1982-1997. Michael Gira (lider, wokalista, gitarzysta i autor piosenek) zaskoczył, a tym samym uradował fanów na całym świecie informacją SWANS ARE NOT DEAD, zapowiadając na jesień 2010 nową płytę „My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky” oraz ogromną światową trasę koncertową. W podobny sposób oznajmił o zakończeniu działalności SWANS w 1997 roku, organizując finalne tournee i wydając zapis wystąpień na żywo „Swans Are Dead”. Od tamtej pory nic nie wskazywało, że SWANS jeszcze kiedykolwiek zagra swoje wyjątkowe piosenki. A jednak!

W zeszłym roku Swans podbili serca warszawskiej i wrocławskiej publiczności. Teraz czas na wizytę na Wybrzeżu!

W roli supportu wystąpi gitarzysta James Blackshaw.

Gdańsk - 17 maja 2011 - godz. 20:20
Młode Miasto - POCHYLNIA K2 - teren nadbrzeża byłej Stoczni Gdańskiej
Wejście od godz. 19:00 - Historyczną Bramą nr 2 – przy placu Trzech Krzyży
After Party w pobliskim klubie Buffet.

Bilety w cenie 100 PLN
- rezerwując imiennie do 16 maja - unde@wp.pl - płatność przed koncertem
- przy wejściu przed koncertem - ilość ograniczona
- w sieci eBilet - www.ebilet.pl

Źródło: materiały promocyjne organizatora

What about us

2011-04-30T23:16:00.005+02:00

Handsome Furs, czyli przebojowe indie-małżeństwo z Kanady, wracają w maju do Polski na 3 koncerty.

Handsome Furs to zespół założony w 2005 r. przez Alexei Perry i Dana Boecknera, znanego z grania w zespole Wolf Parade. Debiutancka płyta Handsome Furs "Plague Park" ukazała się w maju 2007 r. nakładem wytwórni Sub Pop, która jest także odpowiedzialna za wydanie drugiego albumu zespołu, zatytułowanego "Face Control". 28 czerwca tego roku ma ukazać się najnowsze dzieło Kanadyjczyków zatytułowane "Sound Kapital". Zanim płyta trafi do dystrybucji, Polacy będą mieli niekwestionowaną przyjemność posłuchania nowych kawałków na żywo. Na zachętę - najnowszy singiel zespołu z możliwością darmowego pobrania:

Daty koncertów:
5 maja 2011 - Kraków, Teatr Łaźnia Nowa (os. Szkolne 25), godz. 20:00, bilety: 30 zł (40 zł w dniu koncertu), dostępne w Ticketpro, Empikach w całym kraju i w Teatrze Łaźnia Nowa.
6 maja 2011 - Warszawa, Cafe Kulturalna (Pl. Defilad 1), godz. 22:00, bilety: 25 zł (35 zł w dniu koncertu) dostępne w Ticketpro, Empikach w całym kraju, a w dniu koncertu także w Cafe Kulturalna.
Koncert warszawski odbywa się w ramach Warsaw Music Week.
7 maja 2011 - Wrocław, Przestrzeń Muzyczna Puzzle, godz. 21:00, bilety: 30 zł (35 zł w dniu koncertu) do nabycia w klubie. Afterparty: Kuba Wandachowicz (CKOD).

Just because the sky turned from grey into blue

2011-04-22T18:21:00.005+02:00

zdjęcie: Wikipedia

Na początek małe ogłoszenie parafialne: udało nam się nawiązać współpracę z belgijskim festiwalem Dour. A co się z tym wiąże? Przede wszystkim to, że sami się na niego wybieramy oraz to, że będziemy mieli dla Was karnety. Konkurs jest przewidziany na maj, ale już teraz warto rozpocząć merytoryczne przygotowania. W końcu zostało tylko 2,5 miesiąca na dokładne zapoznanie się z line-upem, a ten jak co roku jest wyjątkowo obfity. Inaugurujemy zatem cykl krótkich artykułów poświęconych najciekawszym, naszym zdaniem, artystom, którzy między 14 a 17 lipca wystąpią na Dour.

Na pierwszy ogień, z okazji Wielkiego Piątku (ang. Good Friday), znany i lubiany w Polsce zespół CocoRosie.

BIO
Polakom nie trzeba przedstawiać sióstr Casady. Bianca i Sierra odwiedziły nasz kraj trzykrotnie: w 2006 roku przy okazji koncertu „Americana na Malcie”, w 2007 roku (Warszawa i Poznań) oraz w 2008 na Openerze. Ja załapałam się tylko na ten ostatni występ, a i tak nie udało mi się go zobaczyć w całości, bo częściowo pokrywał się z Interpolem.

O początkach tego duetu krążą już legendy pieczołowicie pielęgnowane przez fanów. Siostry miały się spotkać w Paryżu w 2003 roku po wielu latach niewidzenia się. W wyniku tego spotkania powstał ich pierwszy album „La Maison de Mon Rêve”. Żeby było ciekawiej, piosenki zostały nagrane w mieszkaniu Sierry w łazience przy użyciu przedmiotów domowego użytku i zabawek. Płyta nie miała trafić do dystrybucji, ale przez przypadek wpadła w odpowiednie ręce. I w ten sposób siostry podpisały kontrakt z wytwórnią Touch and Go. Rok później ukazała się płyta „Noah’s Ark”, a słynna okładka przedstawiająca trzy kopulujące jednorożce, z których jeden wymiotuje, została okrzyknięta przez muzyczne media jedną z najgorszych okładek wszech czasów. Na albumie gościnnie udzielili się Antony Hegarty ("Beautiful Boyz") oraz Devendra Banhart ("Brazilian Sun"). W 2007 roku ukazało się trzecie wydawnictwo CocoRosie „The Adventures of Ghosthorse and Stillborn” wyprodukowane przez Islandczyka Valgeira Sigurðssona, wieloletniego współpracownika Björk. Teksty utworów opowiadają o dziwnym dzieciństwie, które siostrom zapewniła matka o nomadycznych ciągotach i ojciec zainteresowany szamańskimi praktykami.

Oprócz tworzenia muzyki spod szyldu CocoRosie, siostry Casady angażują się też w inne projekty. Sierra występuje również w zespole Metallic Falcons, grającym, jak sama to określa, „baby metal”, a Bianka ma własną wytwórnię Voodoo-EROS oraz prowadzi muzeum.

OSTATNIE WYDAWNICTWO
Album „Grey Oceans” z 2010 roku wydany prze kultową wytwórnię Sub Pop to chyba najmniej dziwne i najbardziej przystępne dzieło CocoRosie. Dziewczyny zmniejszyły ilość elektroniki, za to posłużyły się tradycyjnymi instrumentami smyczkowymi, instrumentami dętymi i pianinem. Całość rozpoczyna ładna ballada „Trinity’s Crying” (moje skojarzenia sięgają momentami Tori Amos) a kończy teatralna melorecytacja „Here I Come”. Na szczęście, mimo zmiany środków wyrazu, klimat twórczości CocoRosie pozostał duszny i psychodeliczny.

DLACZEGO WARTO ZOBACZYĆ
Żeby przekonać się, jak tym razem ubiorą się siostry. Patrząc na wizerunek, który same konsekwentnie kreują, można powiedzieć, że są terrorystkami dobrego smaku.

CO MUSZĄ ZAGRAĆ
Moje faworyty to „By Your Side” i „Good Friday”, oba pochodzące z debiutu. Doskonały przykład na to, jak powiedzieć dużo za pomocą prostych słów: „I once fell in love with you just because the sky turned from grey into blue”.

GDZIE ZOBACZYĆ?
17 lipca na Dour w Belgii, a później odpowiednio na Meet In Town w Rzymie oraz na Rock en Seine we Francji.

Never become emotionally attached to anyone

2011-04-18T00:09:00.005+02:00

Nowości, smaczności, świeżynki i wspominki.

W dzisiejszej, a właściwie to już wczorajszej, audycji nie mogliśmy wyjść z podziwu, że to już prawie 2 lata tego bajzlu. Dużo muzyki, dużo głupot, dużo sentymentów. Z tej okazji pozwoliliśmy sobie nawet puścić piosenkę (choć piosenki gra Majka Jeżowska i się ich nie puszcza) naszego kochanego BJM. Okazją do tej wyjątkowo perwersyjnej akcji była prezentacja najnowszych propozycji z katalogu Sonic Cathedral. Poza nową płytą "kobiety, która wytrzymała z potworem” czyli Sarabeth Tucek (na zdjęciu), usłyszeć mogliście również świeżutki, niepublikowany singiel londyńskich gejzowców z The Tamborines.

Pozostając w klimacie niezalowych wytwórni z cywilizowanego świata przyjrzeliśmy się nowej, oczywiście darmowej, składance Dead Bees Records, gdzie swoje inne wcielenia prezentują m.in. członkowie Dandy Warhols, wspomnianego BJM czy Black Angels (kawałek miazga!). Polecamy ściąganie i czekamy na więcej.

Playlista (17.04.2011):
1. Panda Bear "Last Night at the Jetty"
2. Metronomy "We Broke Free" (recenzja)
3. Metronomy "Corinne"
4. The Tamborines "Black & Blue"
5. Sarabeth Tucek "Splash 1 (Now I'm Home)"
6. Sarabeth Tucek "Get Well Soon"
7. The Brian Jonestown Massacre "Never Become Emotionally Attached to Man, Woman, Beast Or Child"
8. Laetitia Sadier "Statues"
9. Pete International Airport "Starlight" (download)
10. Christian Bland and the Revelators "Emotionless Man" (download)
11. Gang Gang Dance "Mindkilla"

California Dreaming

2011-04-16T15:52:00.005+02:00

NO AGE & DIE!DIE!DIE! POWIĘKSZENIE 15.04.2011

Koncerty Front Row Heroes są jak prezenty od wujka ze Stanów. Takiego, który wpada raz na kilka miesięcy i w przepastnej walizce obok wódki i perfum dla mamy podrzuca coś, co daje nam choć przez chwilę uczucie, że jednak niekoniecznie mieszkamy w kraju trzeciego świata i że w Berlinie chyba jednak nie stoi mur odgradzający większość naszego społeczeństwa od normalnych trendów.

Tym razem ciocia Emi i wujek Cyp znów pokazali, że mur się chyba powoli sypie. W piątkowy wieczór klub był właściwie pełny. Cieszyła duża ilość młodzieży, która chyba jednak powoli kuma, że Strachy na Lachy to obciach, a słuchanie Green Day w pewnym wieku (XXI konkretnie) już nie przystoi.

Zaczęło się od obsuwy. Zespoły po 14-godzinnej podróży od razu wskoczyły na scenę, zrobiły 30 minutową próbę i do boju. W końcu trzeba skończyć przed świętą 22. Pierwsza runda dla Die! Die! Die!. Nowozelandczycy przywalili tak jak powinien walić Adamek w starciu z Kliczką. Krótko, na temat i bez opierdalania. Noizowy zgiełk i psychodeliczne kilkuminutowe jazdy raczej przywodziły na myśl to, co na koncertach robią takie składy jak APTBS. Końcówka jednak była już typową punkową jazdą bez trzymanki. Występ przypominał raczej koncert na skłocie albo wymarzone koncertowe DVD. Perkusista w typie szaleńca, kowbojski nerd tarzający się na podłodze (wokal) i basista włażący na wzmacniacze jak Robert z BRMC. Szkoda tylko, że musieli kończyć w miarę szybko (wokalista co i rusz zerkał na zegarek) bo pod koniec również publika dołączyła się do tego pięknego obrazka tworząc pod sceną konkretny kocioł, z którego przez chwilę nawet, jak łyżka, wystawała gitara wchłoniętego w moshpit basisty.

Przerwa, ustawienie sceny i do boju ruszają synowie Kalifornii. Słoneczne dźwięki, punkowe melodie i trzyosobowy skład (poszerzony o mrocznego Latynosa w płaszczu, który po każdym utworze odwracał się i zaczesywał włosy). Było inaczej niż u Nowozelandczyków, mniej improwizacji i agresji. Więcej przemyślanego i zaplanowanego, ale wciąż pięknego grania. Grania takiego, jakiego nasłuchałem się na albumie i jakie pragnąłem usłyszeć na żywo. West Coast całą gębą. Pełen pozytyw, bez napinki, na luzie i dokładnie jak po kilku jointach. Wiele osób narzekało potem, że suport przeskoczył „gwiazdę”, ja jednak jestem innego zdania i uważam, że były to po prostu dwa kompletnie inne światy muzyczne. Dla każdego coś miłego, a dla wszystkich dużo dobrej muzy.

No i na koniec wielki big up dla FRH, którzy jak zawsze stanęli na wysokości zadania. Chyba tylko dzięki nim oglądamy TAKIE zespoły w TAKICH cenach. Kolejna okazja do zabawy przy „ich” artystach już w maju. Najpierw Handsome Furs, a potem powtórka z kalifornijskiego luzu i emocji z wczoraj, czyli Abe Vigoda.
Widzimy się.

This isn’t Paris, this isn’t London

2011-04-15T16:48:00.002+02:00

METRONOMY "ENGLISH RIVIERA" (2011)

Brytyjczycy z Metronomy powracają po 3 latach przerwy od dość dobrze przyjętego „Nights Out” z materiałem, który ma spore szanse wylądować całkiem wysoko w tegorocznych podsumowaniach. „The English Riwiera” to album z rodzaju tych, które raz się włączy, a potem słucha na zapętleniu przez okrągły tydzień: 11 kawałków, 45 minut muzyki, tysiąc wpadających w ucho melodii.

Całość trudno jednoznacznie zdefiniować. Mamy tutaj damsko-męskie wokale, trochę gitar, trochę klawiszy i dużo popowej przebojowości. Melancholijne, rozmarzone kawałki przeplatają się na zmianę z dance’owymi killerami. Z tego wynika uniwersalność płyty: nadaje się i na leniwe popołudnia na plaży, i na spacer ulicami zatłoczonego miasta, i na rozgrzewkę przed intensywną imprezą.

Przyjrzyjmy się z bliska kilku piosenkom. Otwieracz „We Broke Free” (no, może pseudootwieracz, bo pierwsze jest intro) to całkiem klasyczne granie nasuwające na myśl estetykę lat 70. Utwór rozwija się leniwie, prowadząc ku spektakularnemu zakończeniu. Ciekawy wybór na początek albumu – przy pierwszym odsłuchu spodziewałam się, że reszta będzie utrzymana w podobnym klimacie. Nic bardziej mylnego!

„Everything Goes My Way” to przykład przyjemnego dziewczyńskiego popu, którego nie powstydziłyby się Feist czy Cat Power. Słodka piosenka o byciu zakochanym ze wszystkimi tego konsekwencjami, tymi radosnymi, jak i przykrymi. „When you pushed me aside, three weeks I cried” - śpiewa perkusistka (!) Anna Prior, zdobywając moje serce słodkim głosem i ciekawą składnią tego zdania.

„The Look” to jeden z singli promujących album i jednocześnie najbardziej wbijający się do głowy numer. Wystarczy raz usłyszeć refren, żeby potem bezustannie podśpiewywać wszystkie wyrazy kończące się na –ook: „…look look, …. shook shook, …took took”, i tak dalej. W „She Wants” wkraczamy w dużo mroczniejsze rejony, co dość dobrze ilustruje niepokojący teledysk. Nie oznacza to jednak, że nie czekają na nas jeszcze dwa taneczne hity, „The Bay’ oraz „Corinne”. Pierwszy opowiada o klubowym życiu na „Angielskiej Riwierze”: „This isn’t Paris, this isn’t London, and it’s not Berlin, and it’s not Hong Kong, not Tokyo” (to samo chciałoby się zaśpiewać o Warszawie). Drugi to podobno piosenka o miłości do pistoletu, choć ja wolę myśleć, że jednak o miłości do dziewczyny o imieniu Corinne.

Jak widać, „The English Riviera” to kombinacja różnych klimatów, stylów i gatunków. Co najciekawsze, album pozostaje przy tym bardzo spójny, a utwory płynnie przechodzą jeden w drugi. Nawet intro wypełnione smyczkami i piskiem mew czy jazzujący love song „Some Written” nie odstają od całości. I mimo że, jak wskazuje tytuł, album nawiązuje do konkretnego miejsca w Anglii, można go słuchać z równą przyjemnością w każdym miejscu na Ziemi. Nawet w Warszawie.

It seemed like the real thing but I was so blind

2011-04-12T22:40:00.005+02:00

Po prawie 4 miesięcznej przerwie wracają gniewne dzieci stołecznego niezalu. Zespół, który szanowałem od samego początku za to, że nie robił z siebie bandy clownów oraz rozhisteryzowanej prostytutki muzycznej zagra pierwszy koncert w nowym składzie.

Niby wszyscy zainteresowani już zapewne wiedzą o tym wydarzeniu, ale artworki mu towarzyszące są tak urocze, że nie mogłem się powstrzymać od umieszczenia ich również tutaj. Powyżej plakat autorstwa niejakiej Antoniny, a poniżej profesjonalny teaser z Pawłem G. w roli głównej.

Następnym razem do klimatu lat 90 dodajcie Teenage Mutant Ninja Turtles (swoja drogą jak to kretyńsko brzmi dosłownie Nastoletnie Mutanty Ninja Żłówie) błagam!

Jeśli kogoś nie przekonały te materiały promocyjne to dodam tylko, że dotychczasowego perkusistę Tomka zastąpił niejaki Lodi, znany z grania w kultowym w niektórych kręgach Erplain.

The Spouds
Chwila Da Klub
14.04.11
Wjazd 10zł

After PCTV.

The Virgin Suicides

2011-04-12T11:12:00.004+02:00

NO AGE "EVERYTHING IN BETWEEN" (2010)

Czego zawsze zazdrościłem Amerykanom? Wielkich przestrzeni? Dostępu do dwóch oceanów? Sukcesów sportowych? Miliona innych rzeczy, które w rzeczywistości są pewnie inne niż mi się wydaje?

Nie. Tak naprawdę zawsze zazdrościłem im dwóch rzeczy. Kirsten Dunst i muzyki, a raczej luzu jaki te oba zjawiska w sobie mają. Kirsten to mój prywatny fetysz, ale muzyka to sprawa publiczna. I nie mówię tu o wieśniackim country, napiętych chłopakach z Bay Area czy popularnych chyba już tylko u nas luzakach grających nu (jo ziomuś, porozumienie ponad podziałami, wielbisz Chrystusa czy jesteś mroczny? Grunt, że jesteś inteligentny!) metal/rock.

„Panki grać, kurwa mać” zwykł mawiać mój kolega otwierając kolejne wino 18 i odpalając płytę Pidżamy Porno czy innego koszmaru. Anarchia, agrafki, śmierdzące glany, zarzygana kostka i pogo na juwenaliach. Tak wygląda nasz swojski, przaśny, pielęgnowany z troską Matki Teresy z Kalkuty i urokiem Księcia Karola, na różnego rodzaju przeglądach i festynach, krajowy punk. Z tego co zauważyłem, 90% naszych czytelników czy słuchaczy kojarzy się on prędzej z nawalonym klonem Sida Viciousa spod Rotundy niż z podejściem do muzyki. Tymczasem chłopcy z No Age z tym bezwstydnym i wkurzającym mnie luzem udowadniają, że tak wcale być nie musi. Udowadniają też, że amerykański punk to nie bajki na dobranoc i słabe żarty w stylu Sum 41 czy innego Blink 5349.

Amerykański punk to zwykły, prosty rock. Rock zagrany przez chłopaka, który rano wstaje z lekkim kacem, jedzie na desce do pracy słuchając Ramones/Stooges/Blondie, wieczorem spotyka się w garażu na próbie z najlepszym kumplem, a po niej siedzi z jointem i piwem w ogródku albo ogląda Family Guy. To wyprawa po zalanych słońcem przedmieściach, gdzie nie ma chodników, a sąsiedzi toczą boje o zaginione z ganka gazety. Pełna radości, prostoty i spontaniczności. Nie przejmująca się ideologią i zasadami w zwalczaniu zasad. Nie szukająca sedna i nie chcąca przeskoczyć klasyków. Nie mająca spiny przy okazji tego, że czasem będzie nojzowo, a czasem ciut lżej. Mająca w dupie to, że czasem będzie psychodelicznie, a czasem popowo. Szczera do cna.

Muzyka No Age jest jak życie i marzenia takiego zwykłego chłopaka ze wspomnianego przedmieścia. Chłopaka o imieniu Dean lub Randy, który wraz ze swoimi znajomymi z sąsiedztwa gra koncerty w zapyziałych klubach, bawi się konwencją, nie myśląc o sławie, i nagle dzięki swojej szczerości (i pewnie na fali konkretnego hajpu) ląduje w polecajkach Pitchforka.

Taki obraz pojawia mi się przed oczami, kiedy słucham „Everything In Between”. Przepięknie wydanej, ostatniej jak do tej pory, płytki kalifornijskiego duetu. Nie jest to album historyczny, ale z pewnością z historią. Historią o świecie muzycznym o jakim, również na własne życzenie, przyjdzie nam jeszcze długo marzyć. Posłuchajcie, bo to bajka z ładniejszą i bardziej rozgarniętą księżniczką, która nie śpiewa o ślimakach, spokojnych wakacjach, krwawiących misiach i innych kompletnie niezrozumiałych dla mnie pierdołach.

Nieprzekonanym polecam najbliższe koncerty grupy w Polsce. W końcu Kirsten Dunst na żywo musi uśmiechać się jeszcze lepiej niż na ekranie.

Little sister, can't you find another way?

2011-04-11T00:30:00.003+02:00

Dziś w audycji odwiedzili nas Ludwik i Mocjan, czyli kolektyw DJ-ski Siostry. I znów Sunday poszło w bardziej klubowe, house'owe wręcz klimaty. Ale dzięki temu dowiedzieliśmy się, że w Kanadzie lubią polską wódkę, że Oasis dobrze brzmi z dodatkiem bałkańskich trąbek i że edit to taki malusieńki remiksik. To było bardzo kształcące i owocne spotkanie! Polubcie Siostry na Facebooku, żeby sprawdzić, kiedy grają kolejne imprezy!

Playlista (10.04.2011):
1. Munk "La Musica"
2. Ladytron "Seventeen (Soulwax Remix)"
3. Arcade Fire "Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)" [Tommie Sunshine Quaalude Edit]
4. Black Tiger Sex Machine "Wódka"
5. Oasis "Rock'n'roll Star (Passeporte Royale Remix)"
6. Scuola Furano "Pina Colada"
7. Discodeine feat. Jarvis Cocker "Synchronize"
8. Sare Havlicek "Toscana Nights"
9. Polen "Drop The Line"
10. Mark Ronson & The Business Intl "Bang Bang Bang (U-Tern's Disco Dub)"

J’aime l’amour à trois

2011-04-10T15:37:00.005+02:00

STEREO TOTAL, 09.04.2011, CAFE KULTURALNA

Pewien dziennikarz napisał, że oglądanie koncertu Stereo Total to podobne doświadczenie do oglądania jednej z szalonych kreskówek Hanna-Barbera, dajmy na to Scooby Doo. Od pierwszych chwil, gdy Françoise Cactus i Brezel "Prezel" Göring wyszli na scenę w Cafe Kulturalna, nie mogłam się uwolnić od kreskówkowych porównań. Muzyka prosta jak dla dzieci (choć teksty niekoniecznie), dużo szaleństwa i biegania po scenie. Widzieliśmy wiele koncertów: popowych, rockowych, elektronicznych czy eksperymentalnych, ale czegoś takiego jeszcze nie! Może dlatego, że muzyka Stereo Total to mieszanka tych wszystkich gatunków, a na żywo jest to jeszcze bardziej uwydatnione niż na płytach.

Frrrrrrrrrrançoise Cactus i Brezel "Prezel" Göring to dziwna para. Ona ma aparycję nauczycielki (francuskiego!) a on wiecznego chłopca z ADHD. Ona zazwyczaj gra na perkusji, on na klawiszach, ale tak naprawdę oboje grają na czym tylko się da. Wczoraj wieczorem wśród instrumentarium znalazły się: futrzany microkorg, prostokątna gitara, lampa i odsłuchy udające perkusję, różowy mikrofon-zabawka (miałam taki jak byłam mała!), urządzenie, które podobno się nazywa korg kaossilator, a nawet rozwijana piszcząca trąbka. Ona jest Francuzką a on Niemcem, ale w swoich piosenkach śpiewają po francusku, niemiecku, angielsku i japońsku. Ale jakby tego mało, każdy utwór był zapowiadany przez Mlle Cactus po polsku (!) mniej więcej w ten sposób: „To piosenka o koczie Miau Miau” albo „Ta piosenka jest o miłoszci i nazyła się I Love You, Ono”.

Podczas innej piosenki o miłości, a konkretnie o miłości w trójkącie, zespół na scenę zaprosił „lady in pink dress”, czyli naszą Olgę - jak trójkąt to trójkąt, prawda? Olga była zachwycona, bo dwa lata temu na koncercie Stereo Total w CDQ też wylądowała na scenie (btw, koncert z 2006 roku jest do obejrzenia online). Na bisie („C’est la mort” i „Wir Tanzen Im 4-Eck”) na scenę wbiło się z 10 innych osób jeszcze, a Brezel zdecydował się na dość ryzykowny ruch i „zanurkował w publiczność” (stage diving w Cafe Kulturalna!). Całość zakończył przewrotny kawałek „Everybody in the discotheque (I Hate)”: I don’t like pills, I don’t like coke, I don’t like the stroboscope, don’t like the DJ, the music makes me sick, I hate everybody in the discotheque!. Ja też nie znoszę dyskotek – no chyba, że zamiast DJ-a występują Stereo Total. Jak dla mnie total.